Szeregowy dom wielorodzinny zamykający od strony północno-zachodniej swoją osią działkę o kształcie trapezu ograniczoną ulicami: Emilii Plater, Partyzantów, Narcyzy Żmichowskiej i Edwarda Dembowskiego został zaprojektowany przez architekta Heinricha Bußmanna na zlecenie spółdzielni Towarzystwo Osiedlowe Wrocław (Siedlungsgesellschaft Breslau). Projekt domu wykonany został w lutym 1928 r., natomiast budowę rozpoczęto w roku 1929 i ukończono w 1930 r. Prace budowlane wykonała firma Huta z Wrocławia. Podpiwniczony budynek posiada dwie kondygnacje mieszkalne, kryty jest czterospadowym dachem. Otynkowana elewacja pozbawiona jest ozdobnych detali, jedynie nad oknami klatek schodowych umieszczono trójkątne szczyty, pięć z siedmiu bram posiada też wielobocznie zakończone loggie w skrajnych osiach okien mieszkań. Oś budynku jest wygięta łukowato w kierunku podwórka, dzięki zastosowaniu podobnego zabiegu w przypadku budynku po przeciwnej stronie ulicy powstał między nimi owalny skwer. W siedmiu bramach pierwotnie mieściły się cztery trzypokojowe mieszkania z kuchnią oraz łazienką z WC. Podwórze tego domu oraz sąsiedniego z adresami Emilii Plater 2 i 18, Edwarda Dembowskiego 118-130, Narcyzy Żmichowskiej 1-13 i Partyzantów 113-125 zamykającego działkę z trzech pozostałych stron wypełniają ogródki użytkowane przez mieszkańców. Budynek nie ucierpiał w czasie działań wojennych. Po roku 1945 liczbę mieszkań powiększano poprzez typowe dla tego okresu adaptacje strychów na cele mieszkalne.