Muzeum Rzemiosł Artystycznych i Precyzyjnych m. st. Warszawy zrodziło się z inicjatywy i za sprawą warszawskich rzemieślników skupionych w Cechu Złotników, Zegarmistrzów, Optyków, Grawerów i Brązowników m. st. Warszawy. W roku 1964 Uchwałą Walnego Zgromadzenia powołane do życia Muzeum (potocznie zwane "Cechowym") miało na celu gromadzenie zabytków Rzemiosła dawnego i współczesnego. Gromadzenie zbiorów miało charakter spontanicznych i dobrowolnych darów wszystkich członków Cechu. Poza tym Muzeum posiada dary mieszkańców Warszawy, innych okolic kraju oraz zagranicy. Najokazalszą część kolekcji tworzą zegary. Wśród nich są piękne obiekty pochodzące nawet z XVIII i XIX wieku, czyli z okresu, z którego wywodzą się eksponaty o wysokiej wartości artystycznej. Wśród zbiorów Muzeum znajdujemy zegary: kominkowe, szafkowe, konsolowe itp. Oraz zegarki kieszonkowe. Dodatkowo do zbiorów należą: mechanizmy grające, szkła optyczne w zabytkowych oprawach, medale, plakiety, wyroby z brązu i wiele innych. Prawdziwym rarytasem jest Autentyczny Status Cechu "Mosiężnego", nadany i podpisany 3 stycznia 1789 roku przez króla Stanisława Augusta. Na fasadzie XVIII-wiecznej kamienicy umieszczony jest zegar z kurantem wygrywający pierwsze takty melodii do wiersza Marii Konopnickiej pt. "A jak poszedł król na wojnę". Niestety, od 1999 roku Muzeum pozostaje zamknięte z niejasnych do końca powodów, uniemożliwiając tym samym korzystanie z dorobku wielu pokoleń artystów rzemieślników. (Źródło: oraz wikipedia ).

Podwale – ulica w Śródmieściu Warszawy.

Przebieg

Ulica Podwale w WarszawieUlica prowadzi wzdłuż murów staromiejskich od placu Zamkowego do ulicy Nowomiejskiej. Po drodze spotykają się i krzyżują z nią następujące ulice:

Senatorska przy wlocie na plac Zamkowy
Kapitulna
Piekarska
Wąski Dunaj
Kilińskiego
Freta i Nowomiejska
Ulica Podwale jest ulicą jednokierunkową.

Historia
Ulica Podwale powstała u stóp murów miejskich otaczających Stare Miasto. Początkowo zwana była ulicą Zawalną. W miarę powiększania się miasta budowane tu były kamienice bogatszych mieszczan i arystokracji, stopniowo opuszczających panującą wewnątrz murów ciasnotę. Z czasem prestiż ulicy spadł i zapełniła się ona ścisłą zabudową, w którą włączone były historyczne mury. Istniała ona do okresu międzywojennego. Wraz z odsłonięciem i rekonstrukcją umocnień w latach trzydziestych, a następnie w okresie powojennym ulica została ukształtowana w stanie obecnym, wraz z pasem zieleni znajdującym się pomiędzy nią a murami w miejscu usuniętej zabudowy.

Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków – nr rej. 435.
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska

Ulica Piekarska w Warszawie – jedna z ulic Starego Miasta, biegnąca od ul. Piwnej do linii murów obronnych i ulicy Podwale.
Historia
Po raz pierwszy została wzmiankowana w 1435 jako ( z łac.) Platea Pistorum – miano, jakie otrzymała z racji zamieszkiwania przy niej piekarzy, i które zachowało swoją trwałość do dzisiaj. Takie zapewne było najprawdopodobniej pochodzenie nazwy, jako że w XVI wieku stały tu młyny miejskie, znajdujące się na tyłach posesji parzystych.

Pierwotnie ulica Piekarska zaczynała swój bieg na Rynku Starego Miasta. Od roku 1770 do dziś, ten odcinek ulicy nosi nazwę Zapiecek. Niegdyś kończyła się na murach obronnych; połączenie z ulicą Podwale otrzymała dopiero po ich częściowej rozbiórce w 1772.

Pierwszą zabudową były drewniane kamieniczki wznoszone od XVI wieku, spalone w pożarze w 1669 – świadectwa przekazują, że "ulica Piekarska wszystka zgorzała". Na podstawie źródeł o ich wyglądzie niczego nie można powiedzieć, poza tym, że zapewne były skromnymi domostwami. Po owym pożarze, do połowy XVIII wieku, wznoszono jedynie zabudowania murowane.

Cała zabudowa ulicy została zniszczona w 1944. Powojenna odbudowa z lat 1959–1961 nie objęła dwóch ostatnich domów od strony ulicy Podwale – pierwotnie pod numerami 7 i 9. Dla badaczy dziejów zabudowy ulicy ważna była powojenna zmiana numeracji oraz niekonsekwencja, polegająca na wznoszeniu jednego domu w miejsce dwóch wcześniej istniejących – na przykład kamienica nr 5 zastąpiła dwie odrębne, znajdujące się pod numerami 11 i 13. Pozostałe domy odbudowano z licznymi zmianami, czasem zachowując jedynie liczbę kondygnacji i układ osiowy fasady. Uproszczono wystrój i zmieniono wykrój otworów – okien i drzwi. W okresie odbudowy w kamienicy nr 4 (dawniej nr 10) zniszczono zachowane kolebkowe sklepienia piwnic sprzed 1562.
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska