starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › Rzeka Odra › Rzeka Odra (dolnośląskie) › Rzeka Odra (Wrocław) › Rzeka Stara Odra › Mosty Osobowickie |
Lata 1950-1960 , Most Osobowicki w latach 50.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2001 wrzesień
24 lat 7 miesięcy 21 dni |
12 pobrań 1371 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Neo[EZN]
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
mosty
|
Mosty Osobowickie
więcej zdjęć (92)
Zbudowano: 1895-1897
Dawniej: Oswitzer Brücke
Most Osobowicki (niem. Gröschelbrücke) – kamienno-ceglany most przez Odrę, w północnej części Wrocławia. Wybudowany w 1897 podczas kompleksowej przebudowy rzecznego systemu komunikacyjnego miasta. Składa się z dwóch części – jednoprzęsłowej południowej, przerzuconej nad kanałem prowadzącym do śluzy i do portu rzecznego i ośmioprzęsłowej północnej.
Drewniany poprzednik współczesnego Mostu Osobowickiego położony był o około 700 metrów na zachód (w dół rzeki); prowadząca niegdyś przezeń do wsi Osobowice (niem. Oswitz), Różanka (Rosenthal) i do Cmentarza Osobowickiego (wcześniej do znajdujących się w miejscu cmentarza pól Polanka – Polinke Acker) ulica – Oswitzerstraße, wcześniej Oswitzer Weg – została zlikwidowana (na jej miejscu znajdują się obecnie baseny i bocznice portu), natomiast współczesna ulica Osobowicka biegnąca po północnym brzegu Odry nazywała się wcześniej Oswitzer Chausee. Stary most posiadał tylko dwa przęsła, każde o długości 24,40 m, o konstrukcji w postaci dźwigarów Howe'a. Szerokość jezdni między dźwigarami wynosiła 5,25 m, z obustronnymi chodnikami po 1,75 m. Most powstał w końcu XVIII wieku, gdy przekopano obecny bieg tego odcinka Starej Odry. Służył początkowo jako prywatny dojazd do zlokalizowanej na Osobowicach cegielni. W 1812 został przejęty przez miasto i udostępniony publicznie, jednak pobierano na nim myto w wysokości 1 srebrnego grosza za furmankę, a dla pieszych – 2 fenigów, określanych potocznie jako grosik (Gröschel), co dało mostowi nazwę. Most był przerzucony tylko nad samą rzeką i wjazd odbywał się poprzez rampy, dojazdy znajdowały się natomiast na terenach zalewowych i w czasie wysokiej wody szlak był nieprzejezdny.
Nową przeprawę zdecydowano się wznieść w związku z budową nowego Kanału Miejskiego (na południe od dotychczasowej Starej Odry) oraz Portu Miejskiego. Zdecydowano się przy tym na większe zwymiarowanie profilu jezdni, niż wymagałyby tego bieżące potrzeby, w związku z powiększeniem cmentarza komunalnego na Osobowicach. Uwzględniono też plany budowy przebiegającej nowym mostem linii tramwajowej oraz kolejki wąskotorowej, budując dwa trójszynowe tory (w splocie). Jednoprzęsłowy most południowy zrealizowano jako stalowy most belkowy, z żelbetową płytą pomostu i ażurową stalową balustradą. Ośmioprzęsłowy, łukowy most północny z jazdą górą rozciągał się nie tylko nad nurtem Odry, lecz także jej terenami zalewowymi. Licząca trzy przęsła centralna część mostu północnego, przerzucona nad nurtem rzeki, zaakcentowana była silniejszymi filarami i znajdującymi się nad nimi otwartymi od strony chodnika wieżyczkami. Wieżyczki miały służyć jako przechowalnie narzędzi dla służb drogowych. Wjazdy na most północny akcentują wysmukłe obeliski, każdorazowo po dwa po każdej stronie pomostu. Balustrada z łukowymi przezroczami jest murowana z cegły klinkierowej i nakryta profilowanymi granitowymi płytami. Każdy z filarów mostu północnego spoczywa na trzech fundamentach studniowych. Filary wymurowano z granitu, zaś łuki przęseł – z cegły klinkierowej, pachwiny wypełniono betonem żwirowym i pustakami.
Budowę rozpoczęto w listopadzie 1895, w czerwcu 1896 fundamenty były już gotowe, a do października tego roku ukończono filary. W maju 1897 wszystkie przęsła były gotowe, zaś do sierpnia ukończono dekorację ścian bocznych, balustrady i jezdnię. Dopiero po ukończeniu mostu zaczęto budować nasypy dojazdowe, tak że uroczyste otwarcie miało miejsce w początku grudnia 1897. Łączny koszt mostu wyniósł 1.073.900 marek, z czego 80.000 stanowił wkład Królewskiej Dyrekcji Odry, a 278.300 zarządu prowincji śląskiej. Resztę kosztów poniosło miasto.
W latach 20. mosty otrzymały imię zamordowanego ministra spraw zagranicznych Walthera Rathenaua, zaś po II wojnie światowej nazwano je od pobliskiego osiedla. W okresie powojennym zlikwidowano ozdobne wieżyczki, zaś wzdłuż balustrad mostu zamocowano rurociągi. 15.10.1976 most Osobowicki został wpisany do rejestru zabytków. W latach 1987-1990 przebudowano gruntownie jezdnię i chodniki mostu, budując nawierzchnię asfaltową. Ponownie remontowano most około roku 2000.
wikipedia (fantom)
Drewniany poprzednik współczesnego Mostu Osobowickiego położony był o około 700 metrów na zachód (w dół rzeki); prowadząca niegdyś przezeń do wsi Osobowice (niem. Oswitz), Różanka (Rosenthal) i do Cmentarza Osobowickiego (wcześniej do znajdujących się w miejscu cmentarza pól Polanka – Polinke Acker) ulica – Oswitzerstraße, wcześniej Oswitzer Weg – została zlikwidowana (na jej miejscu znajdują się obecnie baseny i bocznice portu), natomiast współczesna ulica Osobowicka biegnąca po północnym brzegu Odry nazywała się wcześniej Oswitzer Chausee. Stary most posiadał tylko dwa przęsła, każde o długości 24,40 m, o konstrukcji w postaci dźwigarów Howe'a. Szerokość jezdni między dźwigarami wynosiła 5,25 m, z obustronnymi chodnikami po 1,75 m. Most powstał w końcu XVIII wieku, gdy przekopano obecny bieg tego odcinka Starej Odry. Służył początkowo jako prywatny dojazd do zlokalizowanej na Osobowicach cegielni. W 1812 został przejęty przez miasto i udostępniony publicznie, jednak pobierano na nim myto w wysokości 1 srebrnego grosza za furmankę, a dla pieszych – 2 fenigów, określanych potocznie jako grosik (Gröschel), co dało mostowi nazwę. Most był przerzucony tylko nad samą rzeką i wjazd odbywał się poprzez rampy, dojazdy znajdowały się natomiast na terenach zalewowych i w czasie wysokiej wody szlak był nieprzejezdny.
Nową przeprawę zdecydowano się wznieść w związku z budową nowego Kanału Miejskiego (na południe od dotychczasowej Starej Odry) oraz Portu Miejskiego. Zdecydowano się przy tym na większe zwymiarowanie profilu jezdni, niż wymagałyby tego bieżące potrzeby, w związku z powiększeniem cmentarza komunalnego na Osobowicach. Uwzględniono też plany budowy przebiegającej nowym mostem linii tramwajowej oraz kolejki wąskotorowej, budując dwa trójszynowe tory (w splocie). Jednoprzęsłowy most południowy zrealizowano jako stalowy most belkowy, z żelbetową płytą pomostu i ażurową stalową balustradą. Ośmioprzęsłowy, łukowy most północny z jazdą górą rozciągał się nie tylko nad nurtem Odry, lecz także jej terenami zalewowymi. Licząca trzy przęsła centralna część mostu północnego, przerzucona nad nurtem rzeki, zaakcentowana była silniejszymi filarami i znajdującymi się nad nimi otwartymi od strony chodnika wieżyczkami. Wieżyczki miały służyć jako przechowalnie narzędzi dla służb drogowych. Wjazdy na most północny akcentują wysmukłe obeliski, każdorazowo po dwa po każdej stronie pomostu. Balustrada z łukowymi przezroczami jest murowana z cegły klinkierowej i nakryta profilowanymi granitowymi płytami. Każdy z filarów mostu północnego spoczywa na trzech fundamentach studniowych. Filary wymurowano z granitu, zaś łuki przęseł – z cegły klinkierowej, pachwiny wypełniono betonem żwirowym i pustakami.
Budowę rozpoczęto w listopadzie 1895, w czerwcu 1896 fundamenty były już gotowe, a do października tego roku ukończono filary. W maju 1897 wszystkie przęsła były gotowe, zaś do sierpnia ukończono dekorację ścian bocznych, balustrady i jezdnię. Dopiero po ukończeniu mostu zaczęto budować nasypy dojazdowe, tak że uroczyste otwarcie miało miejsce w początku grudnia 1897. Łączny koszt mostu wyniósł 1.073.900 marek, z czego 80.000 stanowił wkład Królewskiej Dyrekcji Odry, a 278.300 zarządu prowincji śląskiej. Resztę kosztów poniosło miasto.
W latach 20. mosty otrzymały imię zamordowanego ministra spraw zagranicznych Walthera Rathenaua, zaś po II wojnie światowej nazwano je od pobliskiego osiedla. W okresie powojennym zlikwidowano ozdobne wieżyczki, zaś wzdłuż balustrad mostu zamocowano rurociągi. 15.10.1976 most Osobowicki został wpisany do rejestru zabytków. W latach 1987-1990 przebudowano gruntownie jezdnię i chodniki mostu, budując nawierzchnię asfaltową. Ponownie remontowano most około roku 2000.
wikipedia (fantom)
Rzeka Stara Odra
więcej zdjęć (81)
Rzeka Odra (Wrocław)
więcej zdjęć (64)
Dawniej: Die Oder
UWAGA: Na zbiór zdjęć i obiektów rzeki Odry we Wrocławiu składają sie odpowiednie zbiory przypisane do wydzielonych odcinków rzeki w granicach miasta, czyli Odry Górnej, Odry Południowej. Odry Północnej i Odry Dolnej.
Rzeka Odra (dolnośląskie)
więcej zdjęć (16)
Dawniej: Der Oder
Rzeka Odra
więcej zdjęć (8)
Dawniej: Die Oder
Odra (czes. i dł. Odra, niem. Oder, gł. Wodra, łac. starożytna Suevus, łac. średniowiecza Oddera (w Dagome iudex), Odera; łac. renesansowa Viadrus (od 1543)) – rzeka w Europie Środkowej, w zlewisku Morza Bałtyckiego, na terenie Czech, Polski i Niemiec. Pod względem całkowitej długości jest drugą (po Wiśle) rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie).
Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce.
Wypływa na wschodzie Czech, w Górach Odrzańskich w Sudetach Wschodnich, na wysokości 634 m n.p.m.; uchodzi do Roztoki Odrzańskiej, będącej zatoką Zalewu Szczecińskiego, w północno-zachodniej części Polski, przy północnej granicy miasta Police.
Największymi miastami nad Odrą są: Ostrawa w Czechach oraz Opole, Wrocław i Szczecin w Polsce.
Odra swoje źródło ma na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Fidlův kopec w Górach Odrzańskich na wysokości 634 m n.p.m. Płynie przez Bramę Morawską, poniżej przez Śląsk. W górnym biegu pomiędzy Boguminem a ujściem Olzy na krótkim odcinku jest rzeką graniczną między Polską a Czechami, a w dolnym – od ujścia Nysy Łużyckiej (w km 542,4) stanowi granicę między Polską i Niemcami przez 161,7 km długości swojego biegu. Powyżej Gryfina we wsi Widuchowa, na 704,1 km biegu, Odra rozdziela się na dwa nurty – Odrę Wschodnią (która przechodzi w Regalicę do jeziora Dąbie) oraz płynącą przez centralne dzielnice Szczecina i omijającą od zachodu jezioro Dąbie – Odrę Zachodnią. W okolicy Szczecina, na Międzyodrzu, płynie już kilkoma korytami, z których główne to (oprócz Odry Wschodniej i Zachodniej) Duńczyca, Parnica i Święta. Odcinek rzeki w Policach utworzony przez połączenie Odry Zachodniej i wód wypływających z jeziora Dąbie poprzez Iński Nurt, Babinę aż do ujścia do Roztoki Odrzańskiej nosi nazwę Domiąży.
Północna część Odry Zachodniej, począwszy od północnego mostu Trasy Zamkowej w Szczecinie, należy do akwenu polskich morskich wód wewnętrznych.
Średni spadek rzeki w jej górnym biegu wynosi 7,2‰, poniżej Bramy Morawskiej spadek zmniejsza się do 0,33‰, a średni spadek na całej długości wynosi 0,74‰.
Dzięki uregulowaniu całego koryta Odra jest najdłuższą śródlądową drogą wodną w Polsce. Nazwana Odrzańską Drogą Wodną była żeglowna od ujścia Opawy. Po powodziach z 1997 - Powódź tysiąclecia oraz z 2010 jest żeglowna od Śluzy Koźle długość odcinka żeglownego zmniejszyła się z 761 km do 646 km. Skanalizowana od Kędzierzyna-Koźla do Brzegu Dolnego, była wykorzystywana przez kraje środkowoeuropejskie nie mające dostępu do morza.
Kanalizacja Odry odbyła się w dwóch etapach. Pierwszy zrealizowano w latach 1888 - 1897, skanalizowano wówczas odcinek od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej, wybudowano 12 stopni wodnych ze śluzami komorowymi. Szybko jednak okazało się, że jest to niewystarczająca liczba i w latach 1907 - 1922 w ramach drugiego etapu powstało 10 kolejnych stopni.
W dorzeczu Odry znajduje się 7 elektrowni wodnych (największa w Brzegu Dolnym o mocy 9,7 MW).
Na Odrze funkcjonuje kilka przepraw promowych, w tym na terenie województwa lubuskiego w Milsku, Pomorsku, Brodach i Połęcku. W Bytomiu Odrzańskim i Brzegu Dolnym działa przeprawa promowa.
Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce, co stanowi 32,9% powierzchni kraju. Dorzecze wykazuje asymetrię na korzyść dopływów prawobrzeżnych. Jego najwyższym punktem jest wierzchołek Śnieżki (1602 m n.p.m.).
Największymi lewobrzeżnymi dopływami są rzeki wypływające w Sudetach, m.in. Opawa, Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Kaczawa, Bóbr i Nysa Łużycka; wśród dopływów prawobrzeżnych wyróżnia się najzasobniejszy w wodę i najdłuższy dopływ Odry - Warta, poza tym m.in. Mała Panew, Barycz i Ina.
Kanały śródlądowe łączące się z Odrą:
* Kanał Gliwicki (prawy, 98 km rzeki, Kędzierzyn-Koźle)
* Kanał Odra-Sprewa (lewy, 553 km rzeki, Eisenhüttenstadt)
* Kanał Finow (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Odra-Hawela (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Hohensaaten-Friedrichsthal (niem. Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße, HoFriWa) (lewy, Odra Zachodnia, Hohensaaten)
Poprzez Wartę, jej dopływ Noteć i Kanał Bydgoski Odra posiada połączenie także z Wisłą.
Źródło [ Wikipedia]
Stare mapy rzeki Odry z 1896 roku można znaleźć na
Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce.
Wypływa na wschodzie Czech, w Górach Odrzańskich w Sudetach Wschodnich, na wysokości 634 m n.p.m.; uchodzi do Roztoki Odrzańskiej, będącej zatoką Zalewu Szczecińskiego, w północno-zachodniej części Polski, przy północnej granicy miasta Police.
Największymi miastami nad Odrą są: Ostrawa w Czechach oraz Opole, Wrocław i Szczecin w Polsce.
Odra swoje źródło ma na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Fidlův kopec w Górach Odrzańskich na wysokości 634 m n.p.m. Płynie przez Bramę Morawską, poniżej przez Śląsk. W górnym biegu pomiędzy Boguminem a ujściem Olzy na krótkim odcinku jest rzeką graniczną między Polską a Czechami, a w dolnym – od ujścia Nysy Łużyckiej (w km 542,4) stanowi granicę między Polską i Niemcami przez 161,7 km długości swojego biegu. Powyżej Gryfina we wsi Widuchowa, na 704,1 km biegu, Odra rozdziela się na dwa nurty – Odrę Wschodnią (która przechodzi w Regalicę do jeziora Dąbie) oraz płynącą przez centralne dzielnice Szczecina i omijającą od zachodu jezioro Dąbie – Odrę Zachodnią. W okolicy Szczecina, na Międzyodrzu, płynie już kilkoma korytami, z których główne to (oprócz Odry Wschodniej i Zachodniej) Duńczyca, Parnica i Święta. Odcinek rzeki w Policach utworzony przez połączenie Odry Zachodniej i wód wypływających z jeziora Dąbie poprzez Iński Nurt, Babinę aż do ujścia do Roztoki Odrzańskiej nosi nazwę Domiąży.
Północna część Odry Zachodniej, począwszy od północnego mostu Trasy Zamkowej w Szczecinie, należy do akwenu polskich morskich wód wewnętrznych.
Średni spadek rzeki w jej górnym biegu wynosi 7,2‰, poniżej Bramy Morawskiej spadek zmniejsza się do 0,33‰, a średni spadek na całej długości wynosi 0,74‰.
Dzięki uregulowaniu całego koryta Odra jest najdłuższą śródlądową drogą wodną w Polsce. Nazwana Odrzańską Drogą Wodną była żeglowna od ujścia Opawy. Po powodziach z 1997 - Powódź tysiąclecia oraz z 2010 jest żeglowna od Śluzy Koźle długość odcinka żeglownego zmniejszyła się z 761 km do 646 km. Skanalizowana od Kędzierzyna-Koźla do Brzegu Dolnego, była wykorzystywana przez kraje środkowoeuropejskie nie mające dostępu do morza.
Kanalizacja Odry odbyła się w dwóch etapach. Pierwszy zrealizowano w latach 1888 - 1897, skanalizowano wówczas odcinek od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej, wybudowano 12 stopni wodnych ze śluzami komorowymi. Szybko jednak okazało się, że jest to niewystarczająca liczba i w latach 1907 - 1922 w ramach drugiego etapu powstało 10 kolejnych stopni.
W dorzeczu Odry znajduje się 7 elektrowni wodnych (największa w Brzegu Dolnym o mocy 9,7 MW).
Na Odrze funkcjonuje kilka przepraw promowych, w tym na terenie województwa lubuskiego w Milsku, Pomorsku, Brodach i Połęcku. W Bytomiu Odrzańskim i Brzegu Dolnym działa przeprawa promowa.
Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce, co stanowi 32,9% powierzchni kraju. Dorzecze wykazuje asymetrię na korzyść dopływów prawobrzeżnych. Jego najwyższym punktem jest wierzchołek Śnieżki (1602 m n.p.m.).
Największymi lewobrzeżnymi dopływami są rzeki wypływające w Sudetach, m.in. Opawa, Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Kaczawa, Bóbr i Nysa Łużycka; wśród dopływów prawobrzeżnych wyróżnia się najzasobniejszy w wodę i najdłuższy dopływ Odry - Warta, poza tym m.in. Mała Panew, Barycz i Ina.
Kanały śródlądowe łączące się z Odrą:
* Kanał Gliwicki (prawy, 98 km rzeki, Kędzierzyn-Koźle)
* Kanał Odra-Sprewa (lewy, 553 km rzeki, Eisenhüttenstadt)
* Kanał Finow (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Odra-Hawela (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Hohensaaten-Friedrichsthal (niem. Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße, HoFriWa) (lewy, Odra Zachodnia, Hohensaaten)
Poprzez Wartę, jej dopływ Noteć i Kanał Bydgoski Odra posiada połączenie także z Wisłą.
Źródło [ Wikipedia]
Stare mapy rzeki Odry z 1896 roku można znaleźć na