Na początku XX wieku została założona cukrownia w Wożuczynie. Na jej potrzeby warszawski architekt Tadeusz Zieliński opracował w latach 1912-1914 projekt całego założenia. W latach 1911-1913 wzniesiono budynki produkcyjne, budynek administracyjny oraz dom zarządcy. Dom specjalistów został wzniesiony w 1922 roku według starych projektów. Po II wojnie światowej cukrownię i wszystkie budynki przejęte zostały na własność Skarbu Państwa. Od 1994 roku dotychczasowi mieszkańcy założyli Spółdzielnię Mieszkaniową i wykupili od cukrowni budynek. Dom specjalistów przetrwał w niezmienionym kształcie do czasów obecnych. Fundamenty murowane z kamieni i cegieł ceramicznych pełnych, łączonych zaprawą. Ściany zewnętrzne i wewnętrzne murowane z cegieł ceramicznych pełnych łączonych zaprawą cementowo-wapienną, obustronnie tynkowane. Strop płaski na stalowych belkach, typu Kleina. W piwnicy sklepienia kolebkowe. Konstrukcja dachowa drewniana, dwupłatwiowa, wzmocniona jętkami, płatwie wsparte na stolcach. Dach pokryty blachą ocynkowaną. Okna ościeżnicowe dwu- i trójskrzydłowe, z oberluftem i bez podziałów kwaterowych. Drzwi dwuskrzydłowe, płycinowe (zewnętrzne) oraz jednoskrzydłowe, płycinowe (wewnątrz) oraz częściowo przeszklone (na klatce schodowej). Schody drewniane, dwubiegowe z drewnianymi spocznikami i drewnianą balustradą. Budynek założony na planie prostokąta z dwoma ryzalitami na skrajach. Bryła dwukondygnacyjna z użytkowym poddaszem, rozczłonkowana. Korpus główny nakryty dachem dwuspadowym z dwoma facjatami. W południowo-wschodniej połaci facjata ujęta dwoma lukarnami. Ryzality nakryte dachami czteropołaciowymi z dwoma facjatami. Budynek podpiwniczony pod całą powierzchnią. Elewacja frontowa (północno-zachodnia) niesymetryczna, dziesięcioosiowa z ryzalitami na skrajnych osiach. Korpus poprzedzony tarasem. Na osi budynku drzwi wejściowe, ujęte wraz z dwoma niewielkimi oknami wspólnym łukiem arkadowym. Pozostałe okna w oddzielnych łukach. Okna górnej kondygnacji pozbawione wnęk. Elewację dzieli prosty gzyms kordonowy, natomiast wieńczy bardziej rozbudowany; koronujący. Analogiczne gzymsy obiegają cały budynek. W narożach elewacji, na drugiej kondygnacji, werandy wsparte na czterech profilowanych słupach, połączonych drewnianą balustradą. Na osi połaci dachowej jednoosiowa facjata, ujęta spływami wolutowymi. W trójkątnym szczycie facjaty data AD 1922. Elewacja tylna (południowo-wschodnia) niesymetryczna, dziesięcioosiowa z dwoma dwuosiowymi ryzalitami. Na osi drzwi wejściowe ujęte łukiem arkadowym biegnącym przez dwie kondygnacje. Pozostałe okna parteru również w arkadowych łukach. Na osi połaci dachowej facjata flankowana dwoma lukarnami. Elewacja południowo-zachodnia niesymetryczna, czteroosiowa z bocznymi drzwiami w arkadowej wnęce na północnym skraju. W górnej kondygnacji naroża z fasadą znajduje się weranda. W połaci dachowej symetrycznie usytuowana dwuosiowa facjata zwieńczona trójkątnym szczytem z oculusem ujętym stylizowanym wieńcem. Elewacja północno-zachodnia niesymetryczna, pięcioosiowa, rozwiązana niemal analogicznie jak przeciwległa. Jedyną zmianą jest częściowe zamurowanie otworu drzwiowego i wprowadzenie okna przy zachowaniu wnęki. Przed tym oknem zachowany został ganek. Układ wnętrza symetryczny, wielodzielny, bez wyrałnego podziału traktowego. Czytelny jest wewnętrzny podział wzdłuż klatki schodowej na dwie części. Za