Murowana, jednopiętrowa kamienica powstała w 1 ćwierćwieczu XVII wieku. Poprzednio na przełomie wieków XVI/XVII był tu dom należący do kupców greckich ;Filip Grek, Jan Grek. W 1657 roku właścicielem był nadworny malarz ordynatów, zięć architekta Jana Jaroszewicza, Jan Kasiński z Krakowa. W końcu XVII wieku kamienica została własnością Podynia. Na przełomie XVII/XVIII wieku właścicielami byli Wentonowie, w 3 ćwierćwieczu XVIII wieku Duńczewsy. W latach 1773-91 ; Bernaccy. W tym czasie kamienica została przebudowana po pożarze w latach 1773-1790. W latach 1792-1804 właścicielami byli Tomasz i Marianna Zardeccy. Około 1863 roku zniesiono attykę, a po 1882 /?/ nadbudowano II piętro. Na początku XX wieku nadbudowano 3 piętro w trakcie od podwórza. W tym czasie właścicielami byli; w połowie XIX wieku Bielańscy, w 2 połowie XIX wieku Skrzyńscy i Gersonowie, od końca XIX wieku do 1958 roku Julenderowie. W 1958 roku kamienica przeszła na własność Skarbu Państwa a następnie została skomunalizowana.
Kamienica założona na planie prostokąta, trzytraktowa, dwudzielna z szeroką sienią. Pierwotny układ pomieszczeń zachowany tylko w 1 kondygnacji. Bryła kamienicy trójkondygnacyjna, z mieszkalnym poddaszem, podpiwniczona, przykryta dość płaskim dwuspadowym dachem. Elewacja frontowa 4-osiowa, w 1 kondygnacji trójosiowa, z dwuarkadowym podcieniem o spłaszczonych łukach, wspartych na wydatnych filarach, mających w przyłuczach trójkątne płyciny. Otwór drzwiowy w portalu zamkniętym od góry półkolistą arkadą, z kartuszem i nadprożem z wydatnym odcinkiem gzymsu. Otwory okienne 1 kondygnacji w płaskich obramieniach, większy /na lewo od portalu/ z nadokiennikiem. Po prawej mniejszy również w prostym obramieniu, pod obydwoma parapety. Otwory okienne wyższych kondygnacji w prostych obramieniach ze szczątkową formą nadokiennika w 2 kondygnacji. Podziały horyzontalne tworzą pomiędzy 1 a 2 i 2 a 3 kondygnacją gładkie fryzy międzykondygnacyjne oraz słabo wykształcony gzyms wieńczący, powyżej którego gładka pełna ściana attykowa. Jedyny element wertykalny to pseudopilaster w osi skrajnej 3 kondygnacji. Elewacje boczne gładkie bez otworów okiennych, jedynie w elewacji południowej dwa pseudogzymsy międzykondygnacyjne. Od strony północnej narożnik wzmocniony pseudoskarpą na wysokości 1 i 2 kondygnacji. Elewacja tylna gładka, 4-osiowa, trójkondygnacyjna, z niedużym otworem drzwiowym w skrajnej osi, nakrytym spłaszczonym łukiem odcinkowym, powyżej którego nieduży kwadratowy otwór okienny. Otwory okienne bez obramień. Brak podziałów wertykalnych, jedyny horyzontalny tworzy prosty gzyms wieńczący. Wnętrze; szeroka sień oddzielona od klatki schodowej półkolistą arkadą i otworem okiennym zamkniętym również półkolistą arkadą. Na pierwszym piętrze w 1 trakcie 4 rozety późniejsze niż data powstania kamienicy.
Za

Rynek Wielki w Zamościu – kwadratowy plac w centrum Starego Miasta w Zamościu, zarazem jego główne miejsce. Wymiary Rynku Wielkiego wynoszą 100 na 100 metrów.
Po każdej stronie tego rynku (pierzei) znajdują się kamienice (niemal wszystkie zabytkowe[1]) z podcieniami oraz ratusz, główny obiekt tego placu. Nie jest on położony w jego centrum, jak w większości rynków, m.in. z okresu średniowiecza, lecz w jego północnej pierzei, po stronie zachodniej (na zachód od ulicy Solnej biegnącej na północ od rynku) i nieznacznie wysunięty do środka Rynku Wielkiego. Wiąże się to z wolą założyciela miasta, Jana Zamoyskiego, dla którego najważniejszym obiektem w jego mieście był pałac, dla jakiego ratusz miał nie stanowić konkurencji wśród najokazalszych budowli. Posiada 52 – metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody dobudowane w XVIII wieku.

Od zachodniej i wschodniej pierzei rynku biegną po 3 ulice (S. Staszica w obu kierunkach, Grodzka w obu kierunkach, H. Kołłątaja na zachód, Ormiańska na wschód), natomiast w osi północ-południe po jednej (Solna i B. Moranda). Wyjątkowo od północnej krawędzi Rynku Wielkiego biegnie na północ druga ulica, Ratuszowa, jaka pojawiła się w XVII wieku po oddzieleniu ratusza od kamienic po jego zachodniej stronie. Jako główna arteria uchodziła prowadząca do pałacu (\\\"głowy\\\" miasta) ulica Grodzka, jaka przecina rynek (\\\"serce\\\") na linii wschód-zachód, stanowiąca jego \\\"kręgosłup\\\", od którego odbiegały dwa \\\"ramiona\\\"[2], tj. wspomniane ulice Solna i B. Moranda. Za wiki