Hotel zajmuje 2 połączone ze sobą budynki d. kamienicę i d. dom paraf, parafii św. Elżbiety.

Dawna kamienica, ul. Kiełbaśnicza 20: historia zabudowy dziatki u zbiegu ul.ul. Kiełbaśniczej i Łaziennej sięga pocz. XIV w., kiedy to wzniesiono 4-kondygnacyjny jednoizbowy dom z frontem od ul. Kiełbaśniczej. W wyniku przebudów prowadzonych w 2. pot. XIV w., następnie w latach 1520-1549 budynek osiągnął kształt okazałej narożnej kamienicy patrycjuszowskiej, zachowanej do dzisiaj: 3-kondygnacyjnej, kalenicowej (od ul. Łaziennej kalenicowo-szczytowej), z niewielkim dziedzińcem, do którego prowadzi sień przejazdowa, zajmującej od frontu szer. 1,3 dziatki lokacyjnej. Do zachowanych elementów wystroju kamienicy należą: fasciowe opaski okienne na elewacjach, profilowane portale w sieni (z gmerkami i datą „1520”), sieciowe sklepienie skarbca, renes. kolumny między oknami na I piętrze (z 1549), malowane renes. stropy oraz wczesnobarok. (3. ów. XVII w.) wystrój sztukatorski sufitu (I piętro), a także portal poprzedzający sień przejazdową (z 1800).

Do 1997 budynek miał więźbę dachową z 1549 sygnowaną przez Melchiora Solcza. W przeszłości [ działały tu słynne wrocł. drukarnie: Baumannów (od 1658), Grassa (od 1729), Bartha (od 1799), co spowodowało kolejne adaptacje wnętrz.

Dawny dom paraf., ul. Kiełbaśnicza 21/22: wzniesiony w 1896 wg proj. arch. Felixa Henry’ego. Wcześniej na parceli tej, początkowo ciągnącej się od ul. Kiełbaśniczej do ul. Rzeźniczej (1. poł. XVIII w.), istniały 3 budowle: we frontowej znajdowało się mieszkanie pastora kościoła pw. św. Elżbiety, środk. była domem weselnym (1. poł. XIX w.), a budynek przy ul. Rzeźniczej stajnią; na dziedzińcu bliższym ul. Kiełbaśniczej mieści! się ogród. Obecny zespół budynków funkcjonował do 1945 jako dom paraf, parafii św. Elżbiety.

Zespół składa się z budynku frontowego i oficyny usytuowanej po pn. stronie podwórza. Trzytraktowy, 4-kondygnacyjny budynek frontowy przykryty jest we frontowej części 2-spadowym dachem w układzie kalenicowym, 2 różnej wielkości szczytowe facjaty po bokach nakryte są każda własnym dachem 2-spadowym. Asymetrię fasady, z 4 osiami potrojonych i podwojonych okien, dodatkowo podkreśla wykusz w lewej skrajnej osi. Elewacja licowana cegłą klinkierową, z tynkowymi, naśladującymi kamień, detalami archit., stylistycznie związanymi z neogotykiem (ma-sywne kroksztyny wykusza, laskowane obramienia otworów okiennych i drzwiowych zamkniętych tukiem w ośli grzbiet, maswerk portalu, sterczyny szczytów) i neorenesansem pn. (ceglane licowanie ściany, dekoracja sgraffitowa) prezentuje także cechy seces. w ornamentyce sgraffita (motywy zwierzęce i roślinne) umieszczonego we fryzie między 1. i 2. kondygnacją oraz w płycinach pod i nadokiennych 2. kondygnacji. W dekoracji mai. pojawiają się też dwukrotnie daty roczne „1520”, a także gmerki i symbole literowe „GLMWZ", „B”, „C”. We wnętrzu zachowała się 2-biegowa klatka schodowa z ozdobną kutą balustradą i ornamentowane stiukową dekoracją fasety. Obydwa budynki poddano w latach 1995-97 gruntownej rewaloryzacji (z przebudową wnętrz), którą przeprowadziła firma Archicom na zlecenie nowego właściciela SARP-u. Od 1996 mieści się w nich hotel i restauracja, do której prowadzi stylizowany szklany portal (proj. Tomasza Urbanowicza).

Marzanna Jagiełło-Kołaczyk, Rafał Eysymontt