Barokowo-klasycystyczny zamek królewski znajdujący się w Warszawie przy placu Zamkowym.
Pierwotnie była to rezydencja książąt mazowieckich, a od XVI wieku siedziba władz I Rzeczypospolitej: króla i Sejmu (Izby Poselskiej i Senatu).
Decyzja Zygmunta III Wazy o przeniesieniu dworu królewskiego na stałe do Warszawy przesądziła o rozbudowie zamku. Projekt włoskich architektów obejmował koncepcję przestrzenną oraz bryłę budynku i zakładał wzniesienie reprezentacyjnego pięciobocznego gmachu z wewnętrznym dziedzińcem o protobarokowych cechach stylowych, opartego na prostopadłych osiach wyznaczonych przez trzy bramy i wieżę mieszczącą schody do apartamentów królewskich.
Po przeniesieniu się dworu do zamku, prace wykończeniowe były kontynuowane - wówczas powstała charakterystyczna fasada zachodnia Zamku z centralną wieżą (łac. Nova Turris Regia) i wieżyczkami narożnymi, klatki schodowe i wystrój kamieniarski (portale bram, boniowane narożniki), nadające architekturze Zamku stylowe cechy baroku rzymskiego. Prace były kontynuowane jeszcze za króla Władysława IV.
W XIX wieku po upadku powstania listopadowego został przeznaczony na potrzeby administracji rosyjskiej. W okresie I wojny światowej rezydencja niemieckiego generalnego gubernatora von Beselera.
Po zakończeniu I wojny światowej i zawarciu traktatu ryskiego z Rosją Sowiecką do zamku wróciło cześć rewindykowanych zbiorów zamkowych, wywiezionych do Rosji przez władze carskie podczas ewakuacji.
Od 1926 do 1939 r. Zamek Królewski pełnił funkcję rezydencji polskiego prezydenta.
We wrześniu 1939 Zamek Królewski spłonął po niemieckich bombardowaniach, a po zajęciu Warszawy przez Niemców dopełniono grabieży niezniszczonych w pożarze dzieł sztuki z obiektu.
Demontowano także posadzki, marmury, rzeźby i elementy kamienne, np. kominki i gzymsy (w pracach wykorzystywano Żydów, którzy pod nadzorem niemieckich architektów prowadzili wewnątrz prace rozbiórkowe).
4 października 1939 Hitler wydał rozkaz wysadzenia Zamku Królewskiego w powietrze, jednak z uwagi na zagrożenie m,in. pobliskiego Mostu Kierbedzia, wcielono go w życie dopiero w czasie powstania warszawskiego, pomiędzy 8 a 13 września 1944.
Po wojnie zwlekano z odbudową, zarówno z przyczyn finansowych, jak i polityczno-propagandowych.
Ostatecznie, decyzja o odbudowie zamku zapadła w Sejmie 20 stycznia 1971, po czym powołano Obywatelski Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Prace sfinansowano głównie ze składek społecznych i do lipca 1974 r. zamek był gotowy w stanie surowym. W latach 1977-1984 przekazano do eksploatacji kolejne wnętrza i udostępniono zamek publiczności. Prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1988.
W 1980 razem ze Starym Miastem odbudowany Zamek Królewski w Warszawie został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Na skutek decyzji konserwatora zabytków, przywrócono oryginalny kolor wschodniej elewacji saskiej (w latach 2012–2013).
Zamek obecnie stanowi pomnik historii i kultury narodowej, pełni funkcje muzealne i reprezentacyjne. Wpisany jest do Państwowego Rejestru Muzeów.
Więcej o Zamku na

Uroczystego otwarcia Zamku dokonano 30 sierpnia 1984 roku, jednak prace wykończeniowe trwały jeszcze kilka lat. Ostatecznym finałem odbudowy było otwarcie w 2009 roku odtworzonych Arkad Kubickiego.