Kamienica Szewców. Powstała w XVI w., a w 1799 została zakupiona przez Cech Szewców i przebudowana na jego siedzibę. W czasie Powstania spłonęła, ale zachowała się elewacja. Po zniszczeniach wojennych odbudowana w 1949-53 wg proj. Tadeusza Żurkowskiego ze sgraffito Jana Zamyskiego. Obecnie mieści się w niej Muzeum Cechu Rzemiosł Skórzanych im. Jana Kilińskiego. Można tu zobaczyć sale poświęcone Janowi Kilińskiemu, wystawę narzędzi szewskich i buty sławnych ludzi.

Jeszcze do połowy XIX, wraz z ulicą Wąski Dunaj, Szeroki Dunaj występował pod jedną wspólną nazwą "Dunaj" pochodzącą od nazwy strumienia, który miał tutaj swoje źródło. Od roku 1631 na Szerokim Dunaju sprzedawano ryby, po roku 1800 – warzywa i kwiaty.

Zabudowę wschodniej strony placyku tworzą kamienice będące tylną zabudową działek wytyczonych przy ulicy Nowomiejskiej, strony zachodniej – kamienice wybudowane na stosunkowo długich działkach ciągnących się ku murom obronnym Starej Warszawy.

W roku 1632 północną stronę Szerokiego Dunaju zabudowano jatkami rzeźniczymi przylegającymi do murów obronnych przy Bramie Rzeźniczej; w późniejszym okresie owe jatki zostały zastąpione kamienicami.

W latach 1937–38 podczas odsłaniania murów obronnych rozebrano część zabudowy pierzei północnej, pozostała zabudowa ulicy została zniszczona w roku 1944 – kamienice zachowały jedynie piwnice i fragmenty fasad. Podczas odbudowy w latach 1955–63 wszystkie domy zrekonstruowano z wprowadzeniem niekorzystnych zmian i przekształceń. Zrezygnowano też z odbudowy przylegającego niegdyś do muru obronnego domu numer 12.

Wikipedia

Pierwotna nazwa – Dunay – była wspólnym, używanym jeszcze w XIX wieku określeniem zarówno ul. Wąski Dunaj, jak i ul. Szeroki Dunaj. Wzięła swój początek od nazwy strumienia Dunaj, wypływającego ze źródełka, które znajdowało się na dzisiejszej ul. Szeroki Dunaj, i uchodzącego do fosy biegnącej wzdłuż ul. Podwale.

U zbiegu Szerokiego Dunaju z linią murów obronnych od początku ich istnienia stała baszta, zastąpiona w latach 1598–1612 Bramą Nową, zwaną też od połowy XVII wieku Bramą Poboczną – trzykondygnacyjną i prostokątną w przekroju budowlą, rozebraną w roku 1804.

Wyburzenie Bramy Pobocznej pozwoliło na połączenie Wąskiego Dunaju z ul. Podwale. Zabudowa ulicy, częściowo przyporządkowana numeracji Rynku Starego Miasta, ul. Nowomiejskiej i Piwnej powstawała etapami od XVI wieku, choć zabudowania drewniane stały tu jeszcze w wieku XVIII.

Granica domu nr 5 wyznacza bieg nieistniejącej już uliczki zwanej Żydowską lub Abrahamowską i dochodzącej niegdyś do ul. Rycerskiej. Jej nazwa związana była z istnieniem na przełomie XIV/XV wieku drewnianej bożnicy pod numerem 7/9.

Cała zabudowa ulicy została zniszczona w roku 1944; powojenna rekonstrukcja z lat 1949–62 nie objęła domu nr 7/9; przy okazji zmieniono numerację ulicy, wznosząc pojedyncze kamienice na miejscu dwóch istniejących wcześniej.

Pod numerem 8 znajduje się kamienica pod Chrystusem, pierwotnie z 1632, która w wyniku rekonstrukcji także otrzymała zmieniony wystrój rzeźbiarski.

Wikipedia