Park powstał w drugiej połowie XVIII w. w czasie barokowej przebudowy rezydencji książęcej. Łączna powierzchnia parku to ok. 84 ha, usytuowany po północnej i zachodniej stronie pałacu, na obszarze dawnych bagien na obu brzegach starego przebiegu rzeki Pszczynki i pierwotnego podgrodzia. Jego układ nawiązywał do wieloosiowych założeń francuskich zapoczątkowanych przez Andre Le Notre'a, a złożonych z różnorodnych elementów tworzących jedną całość kompozycyjną podporządkowaną dominancie budowli pałacowej.
Pierwotne założenie to rozchodzące się promieniście od półkolistego podjazdu aleje wysadzane równoległymi rzędami drzew, które dzieliły park na regularne kwatery.
Oś północ-południe akcentowała aleja główna, po prawej stronie była aleja do kościółka św. Jadwigi, po lewej zaś aleja na Kempę oraz druga, która przebiegała równolegle do północnej fasady pałacu, biegnąca na zachód. Przy zachodniej elewacji pałacu znajdował się niewielki ogród ozdobno-użytkowy. Od strony zachodniej (po drugiej stronie drogi na Żory) przylegała istniejąca do dziś dzika promenada, z naturalną gęstwiną drzew, z aleją spacerową prowadzącą do "Trzech Dębów".
W czasie przebudowy pałacu z lat 1846-1850 likwidacji uległa część ogrodu ozdobno-użytkowego.
W drugiej połowie XIX w. nastąpiła przebudowa parku pałacowego na park krajobrazowy - w stylu angielskim. Takie założenie parkowe istnieje do dziś. Zlikwidowano wtedy główną aleję w stronę północną, dzięki czemu powstała duża polana. Przebudowany na wzór angielski park posiada nieomal wszystkie elementy niezbędne w tego typu założeniu: są to rozległe widoki, malownicze skupiska drzew i krzewów, rozlewiska i stawy uzupełniające naturalny bieg rzeki Pszczynki, wyspy i otwarte łąki, a także samotne drzewa formowane w sposób naturalny ze zwisającymi gałęziami.
Uzupełnienie powyższych założeń uzyskano poprzez małą architekturę, jak łukowe mostki, klasycystyczną eliptyczną altanę na wyspie, neoromańską lodownię, zespół grobów książęcych z obeliskiem i kamienną ławą, granitowe głazy narzutowe, a także chińską bramę.
Po okresie II wojny światowej, gdy park pałacowy został w pełni otwarty dla mieszkańców Pszczyny (wcześniej większa część parku byłą zamkniętą enklawą dla księcia i jego dworzan), stan jego mocno się pogorszył. w roku 1963 został w Pszczynie powołany Społeczny Komitet Odbudowy Parku, który działał aż do roku 1970.W tym czasie dokonano oczyszczenia akwenów i kanałów oraz umocniono nabrzeża faszyną, odkwaszono łąki i założono ponownie dywany trawników. Utwardzono także nawierzchnie ścieżek i alei parkowych. Usunięto także uschnięte drzewa i krzewy.
Dziś o park dba Miejski Zakład Zieleni, którego siedziba mieści się na północ od parku na Kępie.