W 1895 roku na Przełęczy Jugowskiej zbudowano schronisko, od nazwiska swego fundatora nazwane "Zimmermannsbaude". Schronisko początkowo było niewielkim parterowym domkiem o zrębowej konstrukcji ścian opartych na wysokiej kamiennej podmurówce. Całość przykrywał stromy dwuspadowy dach. Od południowego-zachodu znajdował się niewielki drewniany taras. 
W 1898 r. wzniesiono przy południowej ścianie budynku parterową murowaną przybudówkę mieszczącą świetlicę dla gości. Przybudówka ta została znacznie powiększona przed I wojną światową, tak iż w efekcie zdominowała całość. Piętrowa, z prawie płaskim dwuspadowym dachem, pozbawiona detali architektonicznych, wprost brzydka, była pod względem konstrukcji i formy przeciwieństwem starszej, wzniesionej z drewna części schroniska. Przed II wojną światową obiekt ten dysponował 30 miejscami noclegowymi w 10 pokojach. Przetrwał wojnę, w latach 50. doszczętnie ograbiony, w końcu rozebrany, pozostały zeń resztki fundamentów.