Wzniesiony w II połowie XVIII wieku klasycystyczny dwór jest typowym przykładem rezydencji wiejskiej. Przed II wojną światową należał do rodziny Bałdowskich. Po wojnie przeszedł na własność Spółdzielni Rolniczej. Ściany murowane z cegły. Stolarka okienna i drzwiowa z drewna sosnowego. Więźba dachowa krokwiowo-stolcowa, stropy drewniane. Obiekt założony na planie wydłużonego prostokąta, szerokofrontowy, dwutraktowy, z sienią mieszczącą kręte, metalowe schody prowadzące do facjaty. Bryła horyzontalna, dach dwuspadowy, dominująca facjata i portyk na osi głównej. Na osi głównej elewacji frontowej czterokolumnowy, dorycki portyk, poprzedzony zawężającymi się ku górze schodami. Nad portykiem taras otoczony żelazną balustradą. W głębi trójosiowa facjata zwieńczona trójkątnym przyczółkiem ze stiukową dekoracją w tympanonie. Drzwi wejściowe dwuskrzydłowe. Dekorację elewacji stanowią portale okienne i drzwiowe, gzymsy wieńczące elewację frontową i tylną oraz pilastry na narożach ścian szczytowych. Za