Dla potrzeb Zakładów oraz miejscowych wyznawców zbudowany został kościół poświęcony 2 lutego 1898 roku. Parafia miechowicka w 1927 roku liczyła ok. 2300 wiernych, obecnie ok. 200, którzy oprócz Miechowic mieszkają w Bytomiu, Bobrku, Karbiu, Szombierkach, Stolarzowicach, Stroszku oraz w Zabrzu - Rokitnicy i Helence. W parafii pracowali księża: Ebeling, Wilm, Arps, Zilz, Hławiczka, Wojnowski, Mrowiec, Sztwiertnia, Pastucha, Staniek i Czembor. Od 1. września 2008 roku proboszczem jest ks. Jan Kurko

Kościół jest zbudowany w stylu neogotyckim, który od 1987 roku wraz z budynkami: starą plebanią, "Ostoją Pokoju", Domkiem Matki Ewy, "Ciszą Syjonu" są obiektami zabytkowymi. Ołtarz rzeźbiony w drzewie przedstawia krzyż na Golgocie i klęczących pod nim dwóch przedstawicieli ludu śląskiego: górnika i hutnika. Organy zbudowała w 1898 r. firma Schlag & Sohne ze Świdnicy.

W 1894 roku poświęcona została i oddana do użytku plebania. Mieszkali w niej księża do 1987 roku. Nowy dom parafialny został zbudowany w latach 1984-1987.Nowa plebania Poświęcono go 16 sierpnia 1987 roku. Dom "Cisza Syjonu" został poświęcony 1.10.1905 roku. Posiada dużą salę oraz szereg pokoi. W sali odbywały się ewangelizacje i zgromadzenia misyjne. W pokojach mieszkały Siostry. W przybudówce od strony wschodniej znajdowała się kuchnia ówczesnych zakładów. www.miechowice.luteranie.pl

Ewangelicki Dom Opieki „Ostoja Pokoju” w Bytomiu Miechowicach jest kontynuacją wielkiego dzieła, jakie w ubogiej górniczej wiosce stworzyła Ewa von Tiele–Winckler zwana później Matką Ewą. Już jako szesnastoletnia dziewczyna wyrzekła się ona luksusów życia w swojej bardzo bogatej arystokratycznej rodzinie, poświęcając się służbie ludziom najbiedniejszym, najbardziej cierpiącym, a takich przecież w górniczych osadach Górnego Śląska nie brakowało. Szczególnie jednak Matka Ewa upodobała sobie pracę wśród dzieci. Z jednego domu podarowanego córce przez barona von Tiele-Winckler rozrósł się spory ośrodek, który w samych Miechowicach liczył ponad dwadzieścia domów, a ponadto sporo domów dla bezdomnych w innych śląskich miejscowościach, a nawet w wielu miejscach na terenie Niemiec.
Działalność sióstr miechowickich przybrała także postać misyjną, a działalności tej, zarówno charytatywnej jak i misyjnej przyświecała zasada przyjmowania każdego, kto potrzebuje pomocy.

Matka Ewa – twórczyni tego wielkiego dzieła miłosierdzia – do końca życia pozostała cichą i skromną osobą, mieszkającą w prostej drewnianej chacie, w której obecnie znajduje się muzeum. Ona sama zaś spoczywa na małym przykościelnym cmentarzyku pod prostym kamiennym krzyżem, na którym zgodnie z jej życzeniem widnieje jedynie napis „Ancilla Domini” (Służebnica Pańska).

Czas wojny, a przede wszystkim szkody górnicze dokonały dzieła zniszczenia i z dzieła Matki Ewy niewiele obecnie pozostało. Po wojnie istniał tu Państwowy Dom Dziecka – został on rozebrany w latach dziewięćdziesiątych.

W części parafialnej zachował się kościół służący tutejszej parafii ewangelicko-augsburskiej, tzw. Stara Plebania, budynek zwany Ciszą Syjonu, dom „Elim”, domek Matki Ewy, cmentarzyk siostrzany i stara „Ostoja Pokoju”, w której mieścił się mały dom opieki dla starszych kobiet. Funkcjonował on pod pieczą siostry Marty Grudke do 1995 roku. Kilkanaście mieszkanek tego domu zostało pierwszymi pensjonariuszkami nowej „Ostoi Pokoju”, zbudowanej na miejscu wyburzonego domu dziecka.

Miechowice, w których oprócz Ewangelickiego Domu Opieki znajdują się jeszcze trzy inne domy pomocy społecznej (jeden z nich także w budynkach należących kiedyś do Matki Ewy) są największą z dzielnic przemysłowego Bytomia i niewątpliwie bardzo zróżnicowaną. Oprócz tradycyjnej, typowej dla Śląska zabudowy, sporego nowoczesnego osiedla mieszkaniowego znajduje się tu duży uroczy park ze starodrzewem, należący niegdyś do rodziny von Tiele- Winckler, z ruinami ich zamku.

Dom „Ostoja Pokoju” jest pięknie wkomponowany w aleję starych lip i kasztanowców. Nie czuje się tu ruchu i gwaru wielkiego miasta, chyba że spojrzy się na biegnącą nieopodal trasę Wrocław – Kraków z jej pędzącymi samochodami. Placówka jest położona na dużej parceli, na terenie której znajduje się park, sad, aleje spacerowe, wzdłuż których ustawione są ławki. Wśród klombów różanych została ustawiona drewniana altana, która służy mieszkańcom w ciepłe dni.
źródło www.miechowice.luteranie.pl

Pierwsze wzmianki o parafii Św. Krzyża pochodzą już z 1336 r. Wybudowany w latach 1856-1864 w stylu neogotyckim wg projektu Augusta Sollera. Wieżę w obecnym kształcie ukończono w 1894 r. Fundatorką kościoła była Maria Winckler z Domesów, wdowa po Franciszku Aresinie, a wówczas już żona Franciszka Wincklera.

Kościół miał pierwotnie stanąć na terenie parku zamkowego na miejscu starego, rozebranego w 1853 kościółka opisanego przez księdza Norberta Bonczyka w poemacie Stary Kościół Miechowski. Jednak ze względu na niestabilny i podmokły grunt (tzw. kurzawka) wybudowano go na sąsiednim wzgórzu. W krypcie kościoła spoczywają szczątki właścicieli Miechowic: Domesów, Aresinów i Wincklerów, zaś na przykościelnym cmentarzu znajdują się groby zamordowanych przez Armię Czerwoną w 1945 mieszkańców Miechowic.

Na szczególną uwagę zasługują:

rzeźba Madonny wykonana z białego marmuru przez Teodora Kalidego – jest to ostatnie dzieło tego znanego artysty.
portal nad wejściem głównym wykonany z piaskowca, z wyróżnionymi postaciami miechowity i górnika.

Pierwszym proboszczem parafii Świętego Krzyża po wybudowaniu nowego kościoła był ks. Józef Preuss. Jego grób znajduje się tuż obok kościoła w miejscu prezbiterium tymczasowej kaplicy, w której odprawiano nabożeństwa podczas budowy kościoła. Ostatnim proboszczem parafii od 1976 r. do 2008 r. był ks. prałat Jan Plichta. Od momentu objęcia parafii przez księdza Plichtę kościół przeszedł gruntowny remont wewnątrz i zewnątrz. W 1991 wybudowano nową plebanię, dom katechetyczny oraz parking. Wszystkie prace zakończyły się w 1999. Również od 1991 r. w kościele w każdą sobotę, odprawiane są msze św. w j. niemieckim.

W 1999 r. kościół otrzymał I nagrodę głównego konserwatora zabytków – "zabytek zadbany".

Kościół Świętego Krzyża, został z dniem 3 grudnia 2019 r. administracyjnie przeniesiony z rejestru zabytków nr A/551/57 (data wpisu 10 lipca 1957 r.), do rejestru zabytków województwa śląskiego pod nr A/581/2019.