starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 16 głosów | średnia głosów: 5.57
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Praga Północ - Stara Praga › ul. Floriańska › Kuria Warszawsko-Praska |
19 maja 2013 , Siedziba kurii warszawsko-praskiej przy ul.Floriańskiej 2a
Skomentuj zdjęcie
Jarosław Dubowski
 Ciekawa sprawa z adresem tego budynku - poprzednim uzytkownikiem było PTU (Polskie Towarzystwo Ubezpieczeń) i wtedy używano adresu Jagiellońska 17. Przy okazji - pamięta ktoś co sie mieściło w tym budynku w czasach PRLu? 2013-11-01 18:49:51 (12 lat temu)
do Jarosław Dubowski: Nawiasem mówiąc na stronie Kurii podany jset adres Floriańska 2A. Adres Floriańska 2 ma firma CEWOK gospodarująca w części skrzydła przylegającej do ul. Floriańskiej, posiadająca oddzielne wejście (z moich czestych wizyt w tym budynku w latach 2000-2004 zapamiętałem iż wewnątrz to skrzydło jest przedzielone ścianą pozbawioną drzwi). 2013-11-01 19:03:07 (12 lat temu)
A "Warszawsko-Praska" nie powinno być z małej litery? 2013-11-01 19:39:04 (12 lat temu)
maj
+1 głosów:1 do Jarosław Dubowski: Pierwotnie budynek weteranów powstania styczniowego wybudowany w latach 1896 -1900., obecnie część narożna to siedziba kurii warszawsko-praskiej z adresem Floriańska 2a, lewe skrzydło to Floriańska 2 CEWOk? nic nikomu nie mówi to Biuro Techniczno-Handlowe Ciepłownictwa Wodociągów i Kanalizacji natomiast prawe skrzydło ma adres Jagiellońska 19 nie udało mi się ustalić do kogo należy, na zdjęciu lotniczym widać wyraźnie podział na skrzydła 2013-11-01 21:30:34 (12 lat temu)
maj
+1 głosów:1 do pawulon: No nie wiem pawulonie Ty lepszy w te klocki (poprawnej pisowni) to i spróbuj napisać Kuria warszawsko-praska 2013-11-01 21:38:39 (12 lat temu)
† Festung
+1 głosów:1 do maj: Dobrze jest napisane. 2013-11-01 23:12:47 (12 lat temu)
do † Festung: Czytając to mam jednak wątpliwości. "warszawsko-praska" jest tylko określnikiem obszarowym tej kurii, a do tego jest to przymiotnik. Znalazłem jeszcze to Skoro piszemy "Diecezja warszawsko-praska" to i "Kuria warszawsko-praska" powinna być pisana tak samo. 2013-11-02 00:22:16 (12 lat temu)
† Festung
+1 głosów:1 Rozumiem Cię mistrzu, nawet dla podparcia Twoich słów podrzucę Ci link do filologii polskiej Uniwersytetu Gdańskiego: - wiesz przecież, że nadużywanie wielkich liter działa na mnie, jak płachta na byka. W tym jednak przypadku, i przyznaję to z bólem, chodzi tu o konkretną nazwę obiektu na Pradze, a nie o samą kurię, którą, jak słusznie zauważyłeś piszemy małą literą, zresztą jak większość sakralnych słów. 2013-11-02 00:48:19 (12 lat temu)
do † Festung: I tu mamy Adam problem, bo instytucja Kuria Warszawsko-Praska to nazwa własna, i piszemy ją z dużych liter, ale tu mamy nazwę budynku mieszczącego tę instytucję, i w tym wypadku powinno być jednak małą literą ;) 2013-11-02 01:40:00 (12 lat temu)
do maj: Jagoellońska 19 - budynek z tego co pamietam ma przeznaczenie mieszkalne. 2013-11-02 12:59:22 (12 lat temu)
maj
+1 głosów:1 do pawulon: Nazwa obiektu z dużych liter a w opisie pod zdjęciem małymi, poprawnie ? 2013-11-02 18:44:58 (12 lat temu)
do maj: Super ;) 2013-11-02 18:58:24 (12 lat temu)
do maj: To są fakty znane, ciekawe czy ktoś pamięta co tu było w latach 1945-89? 2023-10-23 12:15:39 (2 lata temu)
|
|
Na stronie od 2012 luty
14 lat 2 miesiące 23 dni |
Dodane: 9 czerwca 2013, godz. 19:47:40
Autor zdjęcia: maj
Rozmiar: 1200px x 800px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: COOLPIX L120
1 / 160sƒ / 9.4ISO 806mm
5 pobrań 2258 odsłon 5.57 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia maj
Obiekty widoczne na zdjęciu
Kuria Warszawsko-Praska
więcej zdjęć (10)
Zbudowano: 1896-1900
Dawniej: Dom Weteranów Powstania 1863
Dawny Dom Weteranów Powstania Styczniowego 1863 roku powstał u zbiegu ulic Floriańskiej i Jagiellońskiej na Pradze Północ w Warszawie.
Został wybudowany w latach 1896-1900 przez nieznanego architekta z inicjatywy rosyjskiego Czerwonego Krzyża i początkowo mieszkały w nim wdowy po poległych rosyjskich żołnierzach.
Weterani powstania zamieszkali w budynku w 1924 r. W latach 20. i 30. a szczególnie po dojściu Józefa Piłsudskiego do władzy największym symbolem patriotyzmu i walki o wolność byli weterani Powstania Styczniowego. Po prawie 70 latach od upadku powstania, żyjący bohaterowie zostali należycie uhonorowani. Władze II Rzeczypospolitej nagrodziły powstańców najwyższymi odznaczeniami wojennymi, nadano im przywilej noszenia munduru powstańca 1863 r. Noszenie granatowego munduru było nie tylko honorem - weteranom salutowali policjanci, żołnierze, a nawet generałowie i Marszałek – pisze w swoich wspomnieniach prażanin, T. Pawłowski.
W Domu Weteranów znajdowało się 20 miejsc dla byłych powstańców. Mieli tutaj zapewniony dach nad głową, wikt i opierunek, dostawali państwową pensję. Nadmiar wolnego czasu spędzali na graniu w karty i szachy. Mieli specjalną kwaterę na cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Ostatni weteran, Mamert Wandali, zmarł w 1942 r.
W 1935 roku położony około 200 metrów od Domu Weteranów Plac Aleksandrowski zmienił nazwę na Plac Weteranów 1863 r. Imieniem bohaterów narodowego zrywu nazwano też jedną z lepszych praskich szkół podstawowych przy ul. Kawęczyńskiej 2.
Obecnie w budynku mieści się Kuria Warszawsko-Praska.
Został wybudowany w latach 1896-1900 przez nieznanego architekta z inicjatywy rosyjskiego Czerwonego Krzyża i początkowo mieszkały w nim wdowy po poległych rosyjskich żołnierzach.
Weterani powstania zamieszkali w budynku w 1924 r. W latach 20. i 30. a szczególnie po dojściu Józefa Piłsudskiego do władzy największym symbolem patriotyzmu i walki o wolność byli weterani Powstania Styczniowego. Po prawie 70 latach od upadku powstania, żyjący bohaterowie zostali należycie uhonorowani. Władze II Rzeczypospolitej nagrodziły powstańców najwyższymi odznaczeniami wojennymi, nadano im przywilej noszenia munduru powstańca 1863 r. Noszenie granatowego munduru było nie tylko honorem - weteranom salutowali policjanci, żołnierze, a nawet generałowie i Marszałek – pisze w swoich wspomnieniach prażanin, T. Pawłowski.
W Domu Weteranów znajdowało się 20 miejsc dla byłych powstańców. Mieli tutaj zapewniony dach nad głową, wikt i opierunek, dostawali państwową pensję. Nadmiar wolnego czasu spędzali na graniu w karty i szachy. Mieli specjalną kwaterę na cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Ostatni weteran, Mamert Wandali, zmarł w 1942 r.
W 1935 roku położony około 200 metrów od Domu Weteranów Plac Aleksandrowski zmienił nazwę na Plac Weteranów 1863 r. Imieniem bohaterów narodowego zrywu nazwano też jedną z lepszych praskich szkół podstawowych przy ul. Kawęczyńskiej 2.
Obecnie w budynku mieści się Kuria Warszawsko-Praska.
ul. Floriańska
więcej zdjęć (207)
Ulica Floriańska została wytyczona w roku 1863 jako jedna z czterech ulic odchodzących promieniście od powstałego wtedy Pl. Weteranów 1863 r. Pozostałymi były jej przedłużenie - Aleja Kazimierza Lisieckiego "Dziadka", będąca dziś alejką w Parku Praskim, i kolejna parkowa aleja - ul. Łukasińskiego, której przeciwległy koniec dał początek ul. Jasińskiego.
Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 Mostu Kierbedzia; pierwszym budynkiem usytuowanym przy Pl. Weteranów 1863 r. był jednak dopiero kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana wybudowany według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy Placem Floriańskim, zaś przy samej Floriańskiej - wtedy Konstantynowskiej - wybudowano u zbiegu u z ul. Jagiellońską Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się Schronisko dla Weteranów Powstania 1863.
W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność Towarzystwo Kuchni Ruchomej, charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym Hotel Wschodni.
W roku 1930 postał gmach mieszczący Wydział Wojskowy Zarządu Miasta, którym kierował generał Edward Szpakowski; w marcu 1942 został on rozstrzelany w Treblince wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora Ludwiga Fischera za atak na niemieckich policjantów w Aninie.
Również w roku 1930 powstał budynek domu parafialnego, wzniesionego na tyłach kościoła pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana. Bliskość świątyni przyciągnęła na Floriańską liczne zakłady pogrzebowe; działało ich aż cztery. Istniały również punkty gastronomiczne - restauracja Prażanka i kawiarnia Gastronomiczna.
Na należącej do miasta posesji u zbiegu z Szeroką (dziś to ul. Kłopotowskiego) aż do roku 1939 urządzano taneczne zabawy i imprezy rozrywkowe. Sama ulica w okresie okupacji uniknęła zniszczeń; podczas powstania warszawskiego hitlerowcy wycofujący się z dzielnicy podminowali kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana; mimo że przy pierwszej detonacji jego mury wytrzymały, kolejna obróciła go w gruzy. Ocalały jedynie dwa zewnętrzne filary transeptu z kamiennymi posągami patronów świątyni. Ostatecznie kościół odbudowano do roku 1970 według projektu Stanisława Marzyńskiego.
Pozostała zabudowa ulicy ocalała, wraz z brukowaną nawierzchnią i stosunkowo długo tu zachowanymi latarniami "pastorałkami", zwanymi tak z racji podobieństwa do atrybutu wyższych duchownych.
Wikipedia
Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 Mostu Kierbedzia; pierwszym budynkiem usytuowanym przy Pl. Weteranów 1863 r. był jednak dopiero kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana wybudowany według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy Placem Floriańskim, zaś przy samej Floriańskiej - wtedy Konstantynowskiej - wybudowano u zbiegu u z ul. Jagiellońską Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się Schronisko dla Weteranów Powstania 1863.
W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność Towarzystwo Kuchni Ruchomej, charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym Hotel Wschodni.
W roku 1930 postał gmach mieszczący Wydział Wojskowy Zarządu Miasta, którym kierował generał Edward Szpakowski; w marcu 1942 został on rozstrzelany w Treblince wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora Ludwiga Fischera za atak na niemieckich policjantów w Aninie.
Również w roku 1930 powstał budynek domu parafialnego, wzniesionego na tyłach kościoła pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana. Bliskość świątyni przyciągnęła na Floriańską liczne zakłady pogrzebowe; działało ich aż cztery. Istniały również punkty gastronomiczne - restauracja Prażanka i kawiarnia Gastronomiczna.
Na należącej do miasta posesji u zbiegu z Szeroką (dziś to ul. Kłopotowskiego) aż do roku 1939 urządzano taneczne zabawy i imprezy rozrywkowe. Sama ulica w okresie okupacji uniknęła zniszczeń; podczas powstania warszawskiego hitlerowcy wycofujący się z dzielnicy podminowali kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana; mimo że przy pierwszej detonacji jego mury wytrzymały, kolejna obróciła go w gruzy. Ocalały jedynie dwa zewnętrzne filary transeptu z kamiennymi posągami patronów świątyni. Ostatecznie kościół odbudowano do roku 1970 według projektu Stanisława Marzyńskiego.
Pozostała zabudowa ulicy ocalała, wraz z brukowaną nawierzchnią i stosunkowo długo tu zachowanymi latarniami "pastorałkami", zwanymi tak z racji podobieństwa do atrybutu wyższych duchownych.
Wikipedia