Kamienica wzniesiona w II połowie XVIII w. na miejscu, w którym stały 2 budynki należące do Jana Mazurkiewicza i Macieja Kiełbickiego. W trakcie wielkiego pożaru miasta w 1811 r. obie kamienice spłonęły, pozostały jedynie piwnice i część murów. W 1817 r. Jan Mazurkiewicz kupił plac na którym stała kamienica i zwrócił się do Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych o udzielenie pożyczki w kwocie 4500 zł na budowę nowej kamienicy zajmującej teren obu działek. Do wniosku dołączył plany kamienicy z jej opisem oraz opinią cieśli Jana Rogoskiego i murarza Jana Orłowskiego, którzy mieli prowadzić budowę. Pod zniszczonymi kamienicami znajdowały się 2 lochy murowane, w części zawalone, które właściciel zamierzał wyremontować oraz wybudować 2 nowe piwnice. Na parterze zaplanowano budowę pomieszczeń na sklepy i sień oraz pokoje mieszkalne. Na piętrze zaś pokoje mieszkalne i kuchnię ze spiżarnią – łącznie 15 pokoi. W wysokim dachu krytym dachówką i gontem, miały być umieszczone 4 facjatki.. W 1821 r. kamienica była wybudowana, a do budowy zużyto 200 000 szt. cegieł i 190 korców wapna z miejscowej cegielni. Budynek oszacowano na kwotę 39449 zł polskich. Na działce usytuowane było ponadto: dom drewniany, stajnia i obora z chlewem. W 1860 r. kamienicę należącą wówczas do Antoniego Mazurkiewicza wymieniono jako jedną z najokazalszych budowli na rynku. W 1875 r. Elżbieta Mazurkiewicz sprzedała nieruchomość Mariannie Piaseckiej. Zabudowa działki uległa zniszczeniu w 1914 r. gdy właścicielem był Mikołaj Brujak. W 1917 r. zakupił ją od poprzednieo właściciela Jan Wnuk s. Piotra za sumę 11000 rubli, który w 1922 r. rozpoczął jej odbudowę zaciągając pożyczkę w wysokości 3 mln marek polskich. W kamienicy obok mieszkań zlokalizowane były sklepy i tzw. restauracja Korcika. Kamienica uległa częściowemu zniszczeniu w trakcie II wojny, dlatego spadkobierczynie Jana Wnuka – Irena z Wnuków Kalicka (żona Mariana Kalickiego) i Halina Maria Wnukówna (właścicielki po 1/2 każda) zaciągnęły pożyczkę w Banku Gospodarstwa Krajowego w wysokości 100 tys. złotych na odbudowę i naprawę dachu. Od 1968 r. właścicielem nieruchomości była Halina Kostecka i wówczas przeprowadzono kolejny remont. Zamurowano wówczas przejazdową sień i wstawiono w to miejsce okno. Od 1969 r. nieruchomość pozostawała w zarządzie WSS „Społem” oddział w Krasnymstawie. W 1995 r. kamienicę z działką zakupiła rodzina *******. W 1996 r. spaleniu uległa część dachu. Kamienica pomimo wielu przekształceń zachowała cechy budynku późnobarokowego.