Do 1785 roku własność cechu szewskiego Odbudowana w końcu XVIII wieku. Przez cały czas była własność prywatnych właścicieli. Odnowiona w 1954 roku, otrzymała wówczas sgraffitową dekoracje.
Ok. poł. XVI wieku istniał w tym miejscu dom drewniany. Przed 1580 rokiem kamienica została wymurowana. W 1633 roku kamienica została nadbudowana do drugiego piętra. Obiekt popadł w ruinę. Ok. 1736 roku została wzniesiona nowa, dwupiętrowa budowla zapewne powstała na wcześniejszym podpiwniczeniu i murach parteru. W latach 1826- 27 mieszka tutaj młody I. Kraszewski.
W 1862 roku miał miejsce pobarw wyniku którego trzeba było rozebrać część dachu kamienicy, zaś oficyna odbudowana została w następnym roku. Kamienica dwupiętrowa w zabudowie zwartej. Dwudzielna, dwutraktowa, podpiwniczona, z sienią przelotową sklepioną kolebkowo z lunetami. Schody zewnętrzne dostępne od podwórza prowadzą na pierwsze piętro. Elewacja frontowa- symetryczna, trójosiowa, rozczłonkowana i zwieńczona gzymsami. Otwory w profilowanych opaskach. Na pierwszym piętrze gzymsy nadokienne. Wystrój sgraffitowy z wianuszkiem J. I. Kraszewskiego nowszy. Za

Nazwa ulicy pochodzi od grodu na Zamku, do którego prowadzi. Ulica od pierwszej połowy XVI wieku do dziś funkcjonuje pod nazwą Grodzka. Niegdyś funkcjonowała pod nazwą łacińską (Platea Castrensis).
Ulica Grodzka jest jedną z najbardziej oryginalnie zachowanych ulic Lublina. Zarówno jej przebieg, jak i nazwa nie zmieniły się od czasów średniowiecza. W połowie swej długości ulica otwiera się na plac Po Farze, w przedłużeniu zaś w kierunku Śródmieścia wybiega na Rynek i ul. Bramową zamkniętą Bramą Krakowską. Zachowana w autentycznej formie szerokość ulicy w stosunku do innych, była dyktowana jej pierwotną funkcją (dawny szlak handlowy). Ulica została wybrukowana pod koniec XVIII wieku z polecenia Komisji Dobrego Porządku.
Gawarecki H., Gawdzik C., Ulicami Lublina, Lublin 1976.