U progu XVII wieku, gdy doszło do regulacji spraw związanych z górnictwem, właściciel miasta Dyprand Czettritz nadał Wałbrzychowi las miejski zwany Der Brand. Pochodzące z niego drewno miało być przeznaczone do budowy gminnej infrastruktury, w szczególności szpitala, domu grabarza, pasterza miejskiego, międlarza. Z tego lasu pochodziło później drewno wykorzystane przy budowie pierwszego wałbrzyskiego ratusza. Po śmierci Dypranda las stał się przedmiotem sporu między opiekunami jego nieletnich spadkobierców a mieszkańcami Wałbrzycha. Opiekunowie odebrali gminie prawo wyrębu drzewa na co mieszkańcy, powołując się na przywilej z 1604r., zwrócili się z prośbą o cofnięcie zakazu argumentując to w ten sposób, że pozbawieni dochodów płynących ze sprzedaży drewna nie podołają coraz większym obciążeniom i wojennym kontrybucjom. W jakim stopniu prośba wałbrzyszan została spełniona, z braku źródeł nie wiadomo. W każdym razie las pozostał w posiadaniu mieszczan.[1]
Na początku XX wieku władze miejskie przeznaczyły ten las o powierzchni 111 mórg na miejsce mające służyć wypoczynkowi i rekreacji mieszkańców. Wiodły przez niego popularne szlaki spacerowe (w kierunku gospody "Zur Waldschenke" w Gliniku Nowym oraz do zachodniej części miasta). "W drugiej połowie XIXw. część tych lasów przeznaczono pod budowę dworca kolejowego Podgórze-Dzietrzychów, resztę natomiast zamieniono w 1902r. na park miejski."[2] Założony na terenie istniejącego lasu park nie posiadał regularnych założeń osiowych i zachował leśny charakter. „Zbyt duża odległość tego parkolasu od miasta spowodowała dokonanie przez gminę miejską w 1907 roku zamiany z właścicielami Książa tego terenu leśnego na tereny przylegające bezpośrednio do miasta.”[3] Dzisiaj dawny park wygląda jak las i trudno doszukać się jakichś dowodów potwierdzających jego „parkową” przeszłość.

Petroniusz na podstawie:
[1] Monografia "Wałbrzyskie szkice", Gmina Wałbrzych 2012 (autor rozdziału: Jarosław Graniczny);
[2] Hrynkiewicz-Sudnik Jerzy, Skrężyna Janusz: Prace botaniczne XLI, „Analiza układu przestrzennego i charakterystyka dendroflory parków Wałbrzycha i Szczawna Zdroju”, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Wrocław, 1989;
[3] Steckiewicz Edmund: „Zabytkowe Parki Wałbrzycha”, cz. 1. W: Informator kulturalny i turystyczny woj. wałbrzyskiego nr 4’86 (89, rok IX), Wojewódzki Dom Kultury, 1986;