Cały kompleks budynków w miasteczku akademickim WSP w Opolu, wznoszony był stopniowo od lat 50. XX w.

Kierownictwo budowy spoczywało w rękach Pawła Księżyka

a instruktorem był Jan Krawczuk. Pan Jan Krawczuk był murarzem

na budowie ZBM ( Zarząd Budynków Mieszkalnych ) w Ozimku.

Wprowadził wówczas szereg nowych metod pracy, jak murowanie systemem trójkowym i dwójkowym. Potem doglądał budowy opolskiej WSP.

Budowa WSP była budową młodzieżową. Młoda Brygada plus dwóch starszych majstrów.

Na budowie WSP w Opolu młodzież zdobywała zawód np. murarza.

Nowością budowniczą w tych czasach był "Itung".

Itung, to przefabrykowane bloki, których zastosowanie przynosiło poważne oszczędności w cegle. Jeden blok- zamiast 12 cegieł.

Itung, to jeszcze inne zalety. Jest cieplejszy, a wprowadzenie go do budowy poważnie przyśpieszyło tempo pracy. Stosowano wówczas również metodę Skitiewa, polegającą na protokólarnym zdawaniu gotowych robót. I tak murarze przekazują pracę tynkarzom, tynkarze- malarzom, a malarz kierownictwu budowy. Ta metoda wpływała bardzo dodatnio na podniesienie jakości wszystkich robót budowlanych.

Muzeum Uniwersytetu Opolskiego