Kamienica była własnością pierwotnie kupców ormiańskich, a od XIX wieku rodzin żydowskich. Obecnie stanowi mienie komunalne. Kamienica murowana. Fundamenty, ściany zewnętrzne i wewnętrzne wzniesione z cegły palonej pełnej. W murach nietynkowanej piwnicy widoczny miejscami wątek z łupka wapiennego. Sklepienia ceglane, stropy żelazno- betonowe, nad drugą kondygnacją prawdopodobnie drewniane. Ściany obustronnie tynkowane. Sklepienia i stropy tynkowane, gładkie. Konstrukcja więłby dachowej drewniana. Dach i daszki nad lukarnami pokryte blachą stalową zabezpieczoną farbą antykorozyjną. Piwnica przesklepiona kolebką, stropy płaskie. Stolarka drzwiowa i okienna drewniana. Budynek założony na rzucie czworoboku zbliżonego do kwadratu. Dwudzielny, z bramą przejazdową na osi, jednotraktowy. Część wschodnia szersza, podzielona wtórnie prowizorycznymi ściankami działowymi. Część zachodnia węższa, zakończona klatką schodową również wtórnie podzielona prowizorycznymi ściankami działowymi. Komunikacja na poziomie parteru otworami drzwiowymi z bramy, zejście do piwnicy pod klatką schodową, utrzymującą komunikację z piętrem i poddaszem kamienicy nr 3 i nr 5. Bryła kamienicy dwukondygnacyjna, zwarta, podpiwniczona z mieszkalnym poddaszem. Dach dwuspadowy, niski. W połaci frontowej rozmieszczone symetrycznie trzy małe lukarna, w połaci tylnej większe jedno i dwa okienka doświetlające. Daszki w lukarnach dwuspadowe. Wnętrze przekształcone, wystrój i wyposażenie pierwotne nie zachowane. Za