Secesyjna kamienica przy pl. Wojska Polskiego 13 powstała w 1903 r. wg projektu Emanuela Rosta dla Jana Nahowskiego, brata Zygmunta Nahowskiego, który w sąsiedniej kamienicy Pod Żabami mieszkał i prowadził winiarnię.

Neorenesansowa kamienica na rogu pl. Wojska Polskiego i ul. Staszica powstała w połowie XIX wieku dla rodziny von Pongratz. Od 1876 r. do 1950 r. mieściło się tu starostwo powiatu bialskiego. W latach 30. XX wieku budynek zasłynął jako salon literacki słynnej bielskiej poetki Kazimiery Alberti (była żoną ówczesnego starosty, Stanisława Albertiego). Po 1950 r. przychodnia zdrowia nr 3, a obecnie Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej \"Przychodnia-Trójka\" s.c.

Kościół Marcina Lutra to zabytkowy kościół ewangelicko-augsburski położony przy ul. Staszica i Targowej, w narożu pl. Wojska Polskiego. Jest kościołem parafialnym (parafia Marcina Lutra) i należy do diecezji cieszyńskiej. Parafia ewangelicka w Białej powstała w 1782 r. po ogłoszeniu przez cesarza Józefa II Habsburga patentu tolerancyjnego dla ewangelików. Drewniana świątynia została zbudowana w miejscu istniejącego od początku XVIII w. cmentarza ewangelickiego, który został przeniesiony w rejon dzisiejszej ul. Piłsudskiego. Kilka miesięcy później rozpoczęto budowę nowego, murowanego kościoła, którą ukończono w roku 1788. Został zbudowany w stylu klasycystycznym według planów myślenickiego inżyniera obwodowego Breuninga, przez bialskiego budowniczego – Jana Feuerabenda. Był to pierwszy kościół protestancki w Galicji. Od początku posiadał wieżę z dzwonem, co było dozwolone w Galicji, ale nie m.in. na Śląsku Austriackim. W latach 1832-1835 znacznie przebudowano wnętrze (m.in. drewniane chóry zastąpiono dwukondygnacyjnymi, murowanymi emporami, na których wsparto sklepienia). Z czasów tej przebudowy pochodzi większość białego, klasycystycznego wyposażenia kościoła, które doskonale zachowało się do czasów współczesnych. Ozdobą świątyni jest drewniany ołtarz z 1835 r. wykonany przez krakowskiego rzeźbiarza Joachima Korneckiego. Jest to portyk wsparty na czterech kolumnach korynckich z ogromnymi postaciami czterech ewangelistów. Rzeźby są wykonane z drewna tak wypolerowanego, że wyglądają jak porcelanowe. U szczytu ołtarza znajduje się Oko Opatrzności Bożej, a w części środkowej – obraz "Jezus w Ogrojcu", namalowany w 1837 r. przez wiedeńskiego malarza Dornhäusera. W 1848 r. w kościele zainstalowano klasycystyczne organy z ruchomymi figurami i 1550 piszczałkami o wielkości od 1 do 5 cm, wykonane w wytwórni Karola Kuttlera w Opawie. Stanowią one zabytek klasy europejskiej. Do innych zabytkowych elementów wyposażenia świątyni zaliczają się: kryształowy żyrandol z 1833 r., ambona z 1833 r. ozdobiona postaciami rybaków wyciągających sieć, chrzcielnica z 1817 r. oraz sztukaterie w nawie głównej z 1832 r. autorstwa Jana Friedla z Opawy.

Plac Wojska Polskiego, największy ze śródmiejskich placów w Bielsku-Białej, jest jednym z dwóch (obok pl. Wolności) rynków dawnego miasta Biała Krakowska. Został wytyczony w 1723 r. w momencie nadania Białej praw miejskich. Jego płyta obecnie częściowo stanowi strefę pieszą, a częściowo parking. Zabudowa placu jest bardzo zróżnicowana – począwszy od kamienic z pocz. XIX wieku po kamienice secesyjne i PRL-owski dom handlowy Klimczok. W planach jest przebudowa placu - usunięcie samochodów poprzez budowę parkingu podziemnego i zakrycie Klimczok nowymi budynkami, których kształt nie jest jeszcze znany ze względu na sprzeciw mieszkańców i historyków wobec zwycięskiego projektu.