Ulica Mariańska – ulica położona w Śródmieściu Północnym, która biegnie odcinkami od ul. Pańskiej do ul. Twardej. Ulica została wytyczona około 1866 roku między Twardą a Pańską, na rozparcelowanej posesji o numerze hipotecznym 1087. Wkrótce została ściśle zabudowana kamienicami. W okresie międzywojennym ulica wchodziła w skład VIII Komisariatu Grzybów, biegła jedynie od ul. Pańskiej do ul. Twardej. Zabudowa ulicy spłonęła już w 1939 roku. Podczas powstania warszawskiego w gmachu Ubezpieczalni działał szpital powstańczy "Mariańska", natomiast po jego upadku na opuszczonej ulicy, w kamienicy na rogu ul. Twardej, ukrywała się grupka Żydów, warszawskich robinsonów – zdążyli się oni ewakuować przed nadejściem Niemców. Zabudowa uległa niemal całkowitemu zniszczeniu, nie licząc kilku budynków na rogach z Pańską i Twardą. Pozostałe ruiny szybko polecono rozebrać, budynki zdatne do dalszego użytkowania zabezpieczono. Po przedłużeniu ul. Świętokrzyskiej ulica Mariańska została rozcięta na dwie części, a w latach 60. XX wieku wzdłuż północnej części ulicy wybudowano osiedle Mariańska, wtedy też rozebrano kamienicę nr 11. W 1999 roku wschodnią pierzeję ulicy uzupełnił budynek Warszawskiego Centrum Finansowego, a w 2014 roku przebudowano skrzyżowanie z ul. Świętokrzyską. Rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania z ul. Pańską i biegnie na północ, po około 50 metrach krzyżując się i kończąc na ul. Świętokrzyskiej. Jej dalszy bieg rozpoczyna się zaraz dalej na północ, a ten około 100-metrowy odcinek kończy się na ul. Twardej. Przy ulicy Mariańskiej zachował się jeden przedwojenny budynek: gmach Ubezpieczalni Społecznej (nr 1), gdzie dziś mieści się przychodnia. Ponadto przynajmniej do 1963 dotrwała kamienica nr 11, na rogu ul. Twardej.

Źródło: