Budowa kościoła św. Stanisława ( kanonizowanego ) 8 września 1253 r. w Asyżu przez Innocentego IV ) została ukończona około połowy XIII w. Był to pierwszy nowo zbudowany kościół dedykowany temu świętemu. Poświęcenie kościoła św. Stanisławowi było następstwem udziału księcia Kazimierza wraz z sieradzkimi dominikanami 8 maja 1254 r. w krakowskiej uroczystości podniesienia prochów świeżo kanonizowanego męczennika. Do budowy użyto cegły o układzie wendyjskim. Zespół klasztorny był miejscem tragicznych wydarzeń. W dniu 20 września 1331 r doszczętnie ograbili go i spustoszyli Krzyżacy. W dniu 13 czerwca 1693 roku wybuchł w mieście wielki pożar, spaliły się 52 domy. W kościele spłonęło wtedy wszystko, runęło nawet sklepienie. W czasie odbudowy, która trwała od 1701 r, do 1718 r. obniżono sklepienie, przerobiono okna na zamknięte półkoliście, a fasadom nadano obecne barakowe szczyty. Szczęśliwym trafem zachował się spis przeorów od 1331 r. do 1831 r. z opisaniem ich działalności. Począwszy od pierwszego przeora Idziego, spowiednika fundatora klasztoru księcia Kazimierza oraz syna tegoż-Leszka czarnego, zakonnicy byli kapelanami na zamku i spowiednikami dworu książęcego. Trafiali się między nimi mężowie wybitni. Np: w końcu XVI w . przebywał tutaj największy po Piotrze Skardze kaznodzieja o. Fabian Birkowski późniejszy kaznodzieja dworu króla Władysława IV. Dominikanie, którzy ponad 600 lat mięli tu swój dom zakonny, zostali zmuszeni do jego opuszczenia po kasacie klasztorów przez rząd rosyjski w 1864 r. Ich zasobną bibliotekę bracia Zenon i Stanisław Chodyńscy, którzy w latach 1863-1866 pełnili obowiązki wikariuszy w Sieradzu wywieźli do Włocławka. Odtąd klasztor stanowił własność rządu rosyjskiego i spełniał funkcję wyznaczone przez Rosjan. Był więzieniem dla powstańców 1863-1864 r. , a pod koniec wieku funkcjonował w nim nawet sklep Gerszona Monitza. Konserwacji budynków nie przeprowadzano, popadły więc w coraz większą ruinę. Przez ostatecznym zatraceniem uratowała go zapobiegliwość ks. Aleksandra Brzezińskiego, który od 1908 r. przez 15 lat pełnił funkcję kapelana przy kościele św. Stanisława. W roku 1922 klasztor podominikański staje się własnością Sióstr Urszulanek Szarych ( Serca Jezusa Konającego ). Założycielką jest matka Julia Urszula Ledóchowska. Matka Ledóchowska w Rzymie u generała zakonu Dominików uzyskała w dniu 2 kwietnia 1922 r. wszystkie tytuły i prawa własności do obecnych i dawnych obiektów należących do tego klasztoru. Od tej chwili jest to klasztor Urszulański. W dniu 1 września 1922 roku przybywa do Sieradza Siostra Tyszkiewiczówna pierwsza kierowniczka klasztoru. Po rozmaitych trudnościach i pertraktacjach Matki Ledóchowskiej z władzami świeckimi staja się S.S. Urszulanki faktycznymi posiadaczkami klasztoru. Cały gmach ulega gruntownej restauracji, oraz planowej, stosownie do nowych celów i potrzeb przeróbce. Wiązania dachowe, dachy, krużganki, sale i cele klasztorne-wszystko co było tylko do zrobienia na zewnątrz i wewnątrz. Całą posesję ogrodzono, postawiono budynek gospodarczy, uporządkowano ogród później odbudowano część gmachu celem pomieszczenia izb szkolnych. Wszystko to najwyższego podziwu godne, bardzo kosztowne i w krótkim czasie wykonane zostało. Roboty powyższe prawie wyłącznie dokonane zostały funduszami, jakie Matka Ledóchowska zdobyła jeżdżąc z odczytami o Polsce, po Dani, Szwecji, Norwegii. Roboty zaś ręczne, fizyczne przy murowaniu i budowaniu Siostry wykonywały własnoręcznie, pracując jak zwykłe robotnice. Klasztor tyle lat i wieków z trudem wznoszonym przez Dominikanów słabe ręce niewieście zdołały podźwignąć w trzy lata zaledwie. Jest więc Przewielebna Matka Ledóchowska nie tylko założycielką klasztoru S.S Urszulanek w Sieradzu, ale i odnowicielką klasztornych gmachów.

Źródło. www.sieradz-praga.pl