starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 5.33
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Stare Miasto › ul. Kanonia › Kanonia 20-22 |
19 maja 2013 , Ul. Kanonia 20/22 od Brzozowej
Skomentuj zdjęcie
† ML
 Skąd ta plama pod gzymsem. Gdyby to było 20 lat temu, pomyślałbym, że to źle wysuszony negatyw. :-) 2013-09-01 18:09:57 (12 lat temu)
† ML
+1 głosów:1 To jest ta chudzieńka kamienica widziana od strony Kanonii. Widoczna brama była najkrótszym połączeniem z Placem Zamkowym. Na tym tarasiku wściekaliśmy się z dzieciakami, a właścicielka tego zakratowanego okna lała na nas wodę. Wtedy nie rozumieliśmy, o co jej chodzi. Przecież gramy w berka! Dzisiaj już wiem.... 2013-09-01 18:15:42 (12 lat temu)
do † ML: Ta chudzieńka na Kanonii ma nr 18. 2015-10-09 21:02:45 (10 lat temu)
do Mariusz Brzeziński: Czyli to nie jest 20/22, albo odwrotnie. :) Wiem z pewnością, że brama widoczna pod balkonem/tarasem wychodzi w samym narożniku Kanonii. Sam przemierzyłem ją wielokrotnie w czasach, gdy dom był jeszcze ruiną. 2015-10-09 23:58:14 (10 lat temu)
|
|
Na stronie od 2012 luty
14 lat 3 miesiące 21 dni |
Dodane: 1 września 2013, godz. 18:06:37
Autor zdjęcia: maj
Rozmiar: 954px x 1272px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: COOLPIX L120
1 / 800sƒ / 3.1ISO 805mm
3 pobrania 1000 odsłon 5.33 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia maj
Obiekty widoczne na zdjęciu
Kanonia 20-22
więcej zdjęć (18)
Dawniej: Muzeum Archidiecezjalne im. Kardynała Aleksandra Kakowskiego
ul. Kanonia
więcej zdjęć (92)
Placyk Kanonia jest terenem dawnego cmentarza przykościelnego, zwanego w XV wieku Farskim, zlikwidowanego ostatecznie w roku 1780. Od roku 1406 używano już nazwy Cmentarz alias Kanonie, w nawiązaniu do przekazania tego terenu przez Janusza I Starszego pod budowę domów dla trzynastu kanoników sprowadzonych do Warszawy po przeniesieniu kapituły z Czerska. Przekazany teren był wyłączony spod jurysdykcji miejskiej i należał do jurydyki Dziekania.
Otaczające cmentarz działki wytyczono równolegle do ul. Jezuickiej; powstały na nich późniejsze posesje przy tej ulicy, i po ich rozparcelowaniu – ul. Dawna. Przeciwną stronę placyku zajmowała apsyda kolegiaty św. Jana. W latach 60. XVIII wieku usunięto słupy wyznaczające granice między terenem miasta i jurydyki Dziekania, kilkanaście lat później, w roku 1780 zlikwidowano cmentarz i dla jego upamiętnienia ustawiono wtórnie figurę N. M. Panny Niepokalanie Poczętej.
Siedziby kanoników początkowo budowano z drewna; pierwsze domy murowane powstały na przełomie XV i XVI wieku. Po pożarze Starej Warszawy w roku 1607 spalone kanonie po stronie północnej odbudowano w stylistyce wczesnobarokowej, zachowane domy po stronie wschodniej modernizowano i przekształcano w ciągu całego XVII stulecia.
Po roku 1613 zaczęto wynajmować mieszkania w kanoniach krawcom, kupcom, a nawet służbie, zdarzali się jednak jeszcze wyższej rangi duchowni i świeccy.
Ulica zeświecczała; na Kanonii działały szynki, w kustodii pod nr. 6 utworzono więzienie dla skazanych przez sądy kościelne, następnie w tym samym budynku – prosektorium dla wiślanych topielców.
W okresie 1800–23 trzy kamienice zostały zakupione przez Stanisława Staszica dla potrzeb Towarzystwa Przyjaciół Nauk, które tymczasowo miało tu swoją siedzibę.
Cała zabudowa ulicy spłonęła podczas powstania warszawskiego; Kanonię odbudowano w latach 1958–60, skracając budynki od strony Wisły i projektując od nowa ich tylne elewacje.
W 1959 w trakcie badań archeologicznych kamienicy Kanonia 18 znaleziono pozostałości prostokątnej baszty miejskiej, tzw. bramy kanoniczej. W pasie murów miejskich znajdowała się ona pomiędzy kwadratową wieżą zamku od strony Wisły a Wieżą Gnojną.
Wikipedia
Otaczające cmentarz działki wytyczono równolegle do ul. Jezuickiej; powstały na nich późniejsze posesje przy tej ulicy, i po ich rozparcelowaniu – ul. Dawna. Przeciwną stronę placyku zajmowała apsyda kolegiaty św. Jana. W latach 60. XVIII wieku usunięto słupy wyznaczające granice między terenem miasta i jurydyki Dziekania, kilkanaście lat później, w roku 1780 zlikwidowano cmentarz i dla jego upamiętnienia ustawiono wtórnie figurę N. M. Panny Niepokalanie Poczętej.
Siedziby kanoników początkowo budowano z drewna; pierwsze domy murowane powstały na przełomie XV i XVI wieku. Po pożarze Starej Warszawy w roku 1607 spalone kanonie po stronie północnej odbudowano w stylistyce wczesnobarokowej, zachowane domy po stronie wschodniej modernizowano i przekształcano w ciągu całego XVII stulecia.
Po roku 1613 zaczęto wynajmować mieszkania w kanoniach krawcom, kupcom, a nawet służbie, zdarzali się jednak jeszcze wyższej rangi duchowni i świeccy.
Ulica zeświecczała; na Kanonii działały szynki, w kustodii pod nr. 6 utworzono więzienie dla skazanych przez sądy kościelne, następnie w tym samym budynku – prosektorium dla wiślanych topielców.
W okresie 1800–23 trzy kamienice zostały zakupione przez Stanisława Staszica dla potrzeb Towarzystwa Przyjaciół Nauk, które tymczasowo miało tu swoją siedzibę.
Cała zabudowa ulicy spłonęła podczas powstania warszawskiego; Kanonię odbudowano w latach 1958–60, skracając budynki od strony Wisły i projektując od nowa ich tylne elewacje.
W 1959 w trakcie badań archeologicznych kamienicy Kanonia 18 znaleziono pozostałości prostokątnej baszty miejskiej, tzw. bramy kanoniczej. W pasie murów miejskich znajdowała się ona pomiędzy kwadratową wieżą zamku od strony Wisły a Wieżą Gnojną.
Wikipedia