Pierwsze wzmianki o szkolnictwie na terenie Groszowic pochodzą z 1687r, ze sprawozdania powizytacyjnego. Wtedy, nauczycielem groszowickiej szkoły był Michał Białucha. Oprócz nauczania, miał on obowiązek prowadzenia ksiąg metrykalnych chrztów, ślubów i zgonów. Miał on pod opieką tylko 4 uczniów.

W 1697r nauczycielem w Groszowicach był Jan Gloss, który oprócz nauczania nadal prowadził kościelne księgi metrykalne.

W następnym stuleciu, stosunki w szkolnictwie na terenie Groszowic nie uległy zmianom.

W 1713r w dokumentach wzmiankowany jest nauczyciel Jan Reinochius.

W 1742r Groszowice posiadały mały budynek szkolny, który był jednocześnie organistówką przy plebani. Zbudowany był z tzw. muru pruskiego. Nauczano w nim religii, rachunków, czytania i pisania.

Sprawy szkolnictwa na Śląsku uporządkowano dopiero rozporządzeniem z 12 sierpnia 1763r. wprowadzono wówczas powszechny obowiązek szkolny. Ubiegających się o stanowisko nauczyciela obowiązywał egzamin, co wpłynęło na polepszenie ogólnego stanu szkolnictwa.

W czasie sekularyzacji dóbr klasztornych w 1810 r patronat szkolny, który dotychczas uzależniony był od biskupa wrocławskiego, przeszedł w ręce państwa pruskiego, za pośrednictwem Królewskiego Urzędu Rejentalnego w Opolu.

Akta szkolne z roku 1813, oświetlają godne pożałowania stosunki szkolnictwa na terenie Groszowic. Obowiązek szkolny był bardzo źle realizowany. Dzieci zatrzymywane były w domu do różnych posług domowych. Od maja do września, ani jedno dziecko nie uczęszczało do szkoły.

/p>

Constans von Prondzynski (prezes spółki cementowni Groszowice) wybudował swoją rezydencję w latach 1892-1896 jako zespół rezydencjalno-parkowy. Rezydencja wyposażona była w telefon, centralne ogrzewanie, prąd elektryczny. W zachowanych wnętrzach został wykonany remont konserwatorski z przystosowaniem do funkcji restauracji z pokojami gościnnymi. Piękny strop drewniany salonu, piece, wystrój architektoniczny, zachowana oryginalna stolarka okienna i drzwiowa są atutem tworzącym charakter miejsca. Autor: Krystyna Piecuch, kwartalnik ogólnopolski "Renowacje i zabytki nr 3 (35) 2010"

Po wojnie nazywała się Opolska. W dniu 18 marca 1965 decyzją Miejskiej Rady Narodowej przemianowana na ul. Aleksandra Zawadzkiego. Obecna nazwa została nadana uchwałą Rady Miasta z 12 marca 1991 r.