Kamienica wybudowana w 1929 roku dla rodziny Lipczyńskich. Wzniesiona na działce wydzielonej wtórnie z północnej odcinka ulicy Greckiej, zajętej na zabudowę dopiero na początku XX wieku. Budynek nie był poddawany większym zmianom czy przebudowom poza doraźnymi remontami wnętrza i kompleksową rewaloryzacją w 1976 roku. Kamienica wybudowana na planie prostokąta, czterokondygnacyjny od frontu i trzykondygnacyjny w części tylnej, podpiwniczony. Układ wnętrza wielodzielny, dwutraktowy, trakty rozdzielone korytarzami. Na osi traktu frontowego sień, w trakcie tylnym klatka schodowa. Fasada czterokondygnacyjna, pięcioosiowa o regularnie rozmieszczonych, szerokich otworach okiennych, z prostokątnym wejściem na osi przyziemia. Parter w formie cokołu, pokryty boniowaniem i oddzielony od wyższych kondygnacji gzymsem. Strefa pięter ujęta w narożach szerokimi, gładkimi pasami muru, w osiach międzyokiennych mur pokryty pionowym żłobkowaniem. Całość zwieńczona rodzajem szerokiej, gładkiej ściany attykowej. Elewacja tylna trzykondygnacyjna, siedmioosiowa. Na osi środkowej wyniesiona nieco, czterokondygnacjowa klatka schodowa, z wejściem w przyziemiu i balkonem z kutą balustradą na trzeciej kondygnacji. Obie skrajne elewacje przeprute dużymi kwadratowymi oknami, w osiach wewnętrznych niewielkie prostokątne okienka; w zachodniej części parteru dwie osie okienne. Elewacja pozbawiona podziału i detalu architektonicznego. We wnętrzu zachowane pozostałości dwubarwnych posadzek ceramicznych.
Za