Wspaniali, radośni przyszli pedagodzy. W latach 72-79 określali siebie, jako ‘’kuberszczacy’’:) Od nazwiska ministra. Przygotowywano 10-latkę. Paradoksalnie, niczym w latach 60, był to bardzo dobry(drugi po wojnie) okres dla polskiej oświaty. Zorganizowano możliwość bezpłatnego dokształcania, dojazdów, akademiki, stołówki i delegacje dla już pracujących. Doposażono szkoły w pomoce naukowe i sprzęt. Oferowano nauczycielom wyjazdy do wiejskich szkół na kierownicze stanowiska, zwrot nawet w całości, kredytu na budowę domu z przydzielonym areałem. Wielu dawnych nauczycieli i inżynierów po wspaniałym Opolu (WSP i WSI) nie może narzekać. Wręcz odwrotnie. Kilku z nich poznałem.

do Anneob: Jeśli ktoś nie pamięta PRLu to według Waszego, towarzyszu opisu był on krajem idealnym ;)

do Jarosław Dubowski: Przypuszczam że siła sentymentu zależy od tego, kim się w tym PRLu było. Jednak z dzisiejszej perspektywy to bardziej on przypominał obecną Białoruś niż opisaną powyżej krainę.

do Anneob: Ta laurka to oczywiście żart ..., należało jednak dodać "wężykiem, wężykiem...", bo niektórzy wzięli to na serio.

Znam wielu, który zawsze powtarzają, że za komuny żyło im się najlepiej. Byli członkami PZPR.

Podobno, prawda wyzwala. Lata 72-79. Wprawdzie na tzw. 10-latkę ale postawiono na rozwój szkół wiejskich, Zachęty, zwrot kredytów na budowę domu, itp. 2024r. Propozycja likwidacji szkół wiejskich z powodu (sic!) braku np. basenów. Dalej w konwencji Monty Python’a. Inaczej się nie da.’’ Sentymenty, towarzyszu, dobrze się żyło’’ (w mieszkaniu czynszowym)… Na głównej ścianie ‘’salonu’’ mam moją legitymację partyjną obok książeczki Mao i portretu Ernesto Che Guevary. Jednak zawiodłem kiedyś przewodnią siłę. Składam somokrytykę jak przystało na rasowego towarzysza. W latach 70 pracowałem w jednej z wrocławskich instytucji. Oczywiście, jako protegowany przez wyższą nomenklaturę. Kiedy pewnego razu‘’nawiedził nas był’’ sekretarz pop nie podaliśmy mu ręki na powitanie. Mówiąc mu to wprost. W nagrodę nie zgodzono się nam na kontynuację studiów podyplomowych. Uprzednio ów czerwony kacyk skrzywdził wybitnie jednego z kolegów.

do Anneob: A ja na poważnie:
Pomijając sentymenty jedynie mogę zgodzić się z tym , że w wymienionym okresie tzw. baza szkolna uległa znaczącej poprawie, ale trzeba to porównywać wyłącznie do tego, co było wcześniej, i nie konfrontować tego z tym, jak traktowane są te sprawy współcześnie. Na początku lat 70. w Łodzi w Hali Sportowej była wystawa zorganizowana przez ambasadę amerykańską ukazująca nowe koncepcje nauczania szkolnego (klasy 15 osobowe, brak tradycyjnych ławek, indywidualne profile nauczania itp., to czego do dziś nie ma w państwowych szkołach). Nota bene: tam pierwszy raz miałem okazję pobawić się kalkulatorem elektronicznym, wtedy jeszcze wielkości maszyny do pisania. To był dla nas szok. Zwłaszcza gdy u nas nadal popularne było wśród nauczycieli walenie linijką w łapę i stawianie do kąta za karę. I indokrynacja poprzez tzw. wychowanie obywatelskie oraz te g...ne pomysły wzbudzające w nas szczery bunt, czyli np. zbiórki zeszytów dla dzieci wietnamskich, obowiązkowe zbiórki makulatury (dawałem kamienie zawinięte w pliki gazet), złomu (wyprawialiśmy się na stację kolejową, żeby ukraść tam jakieś śruby, podkładki, bo nie było skąd tego złomu wziąć, a było współzawodnictwo między klasami), psu na budę przydatne prace społeczne (określony limit godzin), codzienny apel z odśpiewaniem odpowiedniej pieśni na koniec itp. W podstawówce kierownik szkoły kazał wyrzucić moją gazetkę szkolną, bo za mało było w niej prawomyślności.
A udogodnienia dla nauczycieli, to było wpisane w system, ale dotyczyło tylko wybranych. Koleżanka po geografii po studiach wyjechała na wieś gdzieś pod Kraków i raczej nie wspominała tego dobrze. Sama musiała wyremontować mieszkanie, bo było bez ciepłej wody z ubikacją w podwórzu. Niestety ci radośni pedagodzy, dobrze wykształceni, nie zaprzeczę, razem z nami musieli borykać się z ówczesną rzeczywistością.

do Wacław Grabkowski: Też takich znam. Znaczna część obecnie stoi twardo za PiSem.

Nie my, decydujemy gdzie i kiedy przypadnie nam żyć. Każdy jednak chce realizować swoje plany, pragnienia. W każdym czasie i gdzie by to nie było. Ci młodzi ludzie - ze zdjęcia, wychodzą zapewne po jakimś zdanym egzaminie, kolokwium czy dyplomie. Pełni radości, zadowoleni, ufni, że teraz ‘’zawojują świat’’. Gdzie im tam w głowach wielkie sprawy. I bardzo dobrze. Wcześniej był wybuch na Uczelni. Tylko nieliczni młodzi interesowali się sprawami ogólnopaństwowymi. Chcieli po prostu żyć, uczyć się, studiować, bawić, itd. Bywałem w tamtych czasach w Opolu w drodze do Kędzierzyna - Koźla. Japończycy stawiali tam technologiczną linię barwienia polietylenu. Co do zamiarów i nakładów na oświatę wtedy i dziś - każdy widzi (jeśli zechce).

Przypuszczalnie autorem zdjęcia jest Ryszard Okoński, fotograf PAP-u i CAF-u