Historia Centralnego Szpitala Kolejowego w Warszawie, obecnego Międzyleskiego Szpitala Specjalistycznego zaczyna się w roku 1954, kiedy to rozpoczęto budowę szpitala mającego obejmować opieką pracowników kolei i ich rodziny. 30 października 1960 nastąpiło jego uroczyste otwarcie. W 1962 roku przyjęto nową nazwę szpitala: Centralny Szpital Kolejowy w Warszawie – Międzylesiu. Szpital ten był, a pewnie i jest jednym z najlepszych ośrodków leczniczych na Mazowszu. Położony w urokliwej warszawskiej dzielnicy Wawer-Międzylesie, w malowniczym, otoczonym lasami i zacisznym miejscu. Od ponad 45 lat szpital wykorzystuje w najlepszy, praktyczny sposób nowe, naukowe osiągnięcia, technologie i metody leczenia, stale podnosząc standardy opieki i leczenia pacjentów.
Do 31 października 1998 CSKl był ściśle związany z Polskimi Kolejami Państwowymi – podlegał bezpośrednio Centralnemu Zarządowi Kolejowej Służby Zdrowia. Miał wyspecjalizowane oddziały oraz bardzo bogate zaplecze diagnostyczne dla pozostałych 22 szpitali kolejowych w Polsce. Pierwszym Dyrektorem był dr n. med. Tadeusz Chojnacki. Z dniem otwarcia szpitala w 1960 roku zapoczątkowały swoją działalność następujące jednostki:
I Oddział Wewnętrzny 
II Oddział Wewnętrzny 
III Oddział Wewnętrzny 
Oddział Neurologiczny 
Oddział Położniczo-Ginekologiczny 
I Oddział Chirurgiczny 
Dział Anestezjologii 
Laboratorium 
Zakład Radiologii 
Zakład Anatomii Patologicznej 
Zakład Fizykoterapii 
Apteka
Już 15 listopada 1960 roku, w miesiąc po otwarciu, uruchomiono oddział torakochirurgii , który stał się II oddziałem chirurgicznym. Kilka tygodni później otwarto kolejne oddziały: oddział urologii, oddział okulistyki, noworodków, a także punkt krwiodawstwa.
Podniesienie do rangi CSK w 1962 roku oznaczało dodatkowe zadania: konsultowanie, leczenie oraz przeprowadzanie badań diagnostycznych chorych hospitalizowanych w całej sieci PKP. Wymagało to podwyższenia kwalifikacji personelu oraz wyposażenia zakładu w odpowiednią aparaturę diagnostyczną. W związku z tym został przebudowany zakład radiologii, uruchomiono pracownię do badań dynamicznych układu krążenia - była to jedna z pierwszych w Polsce pracowni tego typu. Powstała również pracownia badań izotopowych, oddział intensywnej opieki medycznej, dział nadzoru kardiologicznego, stacja dializ - początkowo z siedmioma stanowiskami sztucznej nerki. Na przestrzeni lat liczba leczonych pacjentów stale rosła. W 1961 roku wynosiła 5722 osób, w 1970 roku - 8464, 1980 roku - 10840, w latach 90. wahała się między 12 a 13 tysięcy, w 2006 roku wzrosła aż do 18 tysięcy. Przyczyniło się do tego między innymi oddanie do użytku w latach 70. IV oddziału wewnętrznego usytuowanego w Warszawie – Wawrze, przy ulicy Strusia, rozszerzając tym samym znacznie możliwości lecznicze Szpitala. W tym okresie szpital dysponował 520 łóżkami.
Od roku 1983 zaczął się pierwszy etap rozbudowy szpitala. Według planów inwestycyjnych pierwszym obiektem był hotel dla pielęgniarek. Jego realizacja w roku 1987 pozwoliła na utworzenie bazy dla zamiejscowych pracowników. W latach 90. przystąpiono do kolejnego etapu, czyli budowy ośmiokondygnacyjnego bloku D na 280 łóżek z 6 salami operacyjnymi, centralną sterylizatornią, blokiem intensywnego nadzoru na 22 łóżka, zakładem szybkiej diagnostyki. Kolejne budynki E i F miały obejmować centralną kuchnię, budynek główny z głównym wejściem oraz budynek przychodni specjalistycznej. Nie przerywając ani na moment przyjmowania pacjentów, podjęto szereg ważnych przedsięwzięć, poczynając od modernizacji pralni po remont pomieszczeń pracowni izotopów, adaptację pomieszczeń tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego. Odbywały się także prace adaptacyjne w oddziale okulistyki, izbie przyjęć, w oddziale kardiologii, urologii, neurologii, oddziałach wewnętrznych czy wreszcie zakładzie medycyny rodzinnej. Przyniosło to podniesienie standardu usług, zwiększenie funkcjonalności poszczególnych jednostek oraz dalsze zwiększenie ich roli w przynoszeniu ulgi cierpiącym i chorym.
Niestety, wprowadzona w roku 1999 reforma doprowadziła do głębokiej zapaści większość placówek kolejowej służby zdrowia. Lecznictwo kolejowe praktycznie w ogóle nie zostało uwzględnione w założeniach reformy. Szpital postrzegany był jako resortowy, chociaż od stycznia 1999 roku jego organem założycielskim jest Samorząd Województwa Mazowieckiego, jednak wówczas skazany został na likwidację. Bezpośrednim skutkiem takiej decyzji było przede wszystkim zaniechanie dalszej rozbudowy, jak również zamieszanie i ciągłe nieporozumienia dotyczące organów założycielskich oraz początkowo odmowa regionalnej Kasy Chorych na finansowanie leczenia pacjentów województwa mazowieckiego.
Od 1999 roku szpital ma podpisane umowy z płatnikiem - początkowo z Kasami Chorych (mazowiecką i służb mundurowych) a obecnie Narodowym Funduszem Zdrowia. Jest szpitalem II poziomu referencyjnego, z którego usług może korzystać każdy ubezpieczony z terenu całego kraju. Przyjmuje pacjentów z całej Polski, ubezpieczonych w NFZ, pacjentów pełnopłatnych oraz świadczy usługi na rzecz innych zakładów opieki zdrowotnej – publicznych i niepublicznych, a także zakładów pracy. Z chwilą podpisania stałych umów jednostka może stale i bez przeszkód realizować swoje zadania i prowadzić działalność w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej.
Za: