Obecny kościół został wzniesiony w latach 1688-92 przez kłodzkiego budowniczego Lorenza Weysera oraz lądczanina Michaela Wollfa w miejscu wcześniejszego kościoła gotyckiego. Po przebudowie otrzymał on formę zbliżoną do obecnej, stanowiąc bardzo śmiałe rozwiązanie inżynierskiej biorąc pod uwagę statykę budowli. Śmiałość ta wyraża się brakiem naw bocznych (kościół halowy) przy stosunkowo wysokim wyniesieniu nawy. W pół. XVIII w. nieco go wydłużono - prezbiterium o 2,5 m a nawę o 9 m. Od strony północnej dobudowano zakrystię. W 1834 r. dobudowano przy wejściu głównym dwukondygnacyjną kruchtę z obustronnymi schodami, a od południa drugą kruchtę, a także nadbudowano gotycką wieżę, którą nadbudowano ponownie w 1815 r. i przykryto cebulastym hełmem. W 1846 r. uzyskała ona obecną formę.

Po wejściu do wnętrza kościoła widzimy halową nawę o długości 24 m, szerokości 13 m i wysokości 14,3 m. Nawa przykryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, typowym dla baroku. Bogata dekoracja zdobi łuk tęczowy otwierający prezbiterium; pomiędzy girlandami owoców i kwiatów znajdują się figury czterech puttów, zaś w centrum umieszczony jest w wici akantowej kartusz z m. in. datami erekcji (1692) i renowacji (1904, 1973) kościoła. Malowidła pędzla W. Reinscha w kartuszach na sklepieniu pochodzą dopiero z 1904 r. i przedstawiają sceny z życia Najświętszej Marii Panny.

Poniżej nich, na pasach sklepienia pomiędzy oknami, znajdują się malowane podobizny świętych (od chóru): św. Cecylii (patronki muzyków) i św. Grzegorza (patrona śpiewaków i naukowców), św. Wacława (patrona Czech) i św. Jadwigi (patronki Śląska) oraz św. Wincentego a Paulo (patrona dzieł miłosierdzia chrześcijańskiego) i św. Elżbiety (patronki zakonu św. Franciszka). Znajdujące się poniżej nich duże płaszczyzny pomiędzy pilastrami były pokryte kiedyś XVII-wiecznymi freskami, z których zachowały się tylko cztery w prezbiterium. Są to od lewej: scena uczty w Kanie galilejskiej, Chrzest Jezusa, objawienie Dziecięcia pasterzom oraz Pokłon Trzech Króli. Zostały one odsłonięte w trakcie remontu kościoła spod jednowarstwowego tynku. Pełną ich konserwację ze znacznymi zmianami rekonstrukcyjnymi sceny chrztu Jezusa, w latach 1971-72 wykonała Renata Dubiel-Białas. Pozostałe pola w nawie głównej zajmują teraz obrazy Męki Pańskiej Hieronimusa Richtera z 1850 r.

Imponujący ołtarz z 1791 r. jest dziełem Michała Ignacego Klahra i wykonany został w całości z drewna polichromowanego. W centrum ołtarza, ponad bogatym tabernakulum znajduje się wysoka nisza z ustawioną w niej figurą Marii stojącą na kuli ziemskiej (Immaculata). Po bokach, w mniejszych niszach stoją figury Abrahama (po lewej), Dawida (po prawej), zaś dalej, na konsolach, odpowiednio figury św. Piotra i św. Pawła. Na belkowaniu archaniołowie wskazują na wychodzącego z zakrystii kapłana ze Św. Ofiarą. Pomiędzy nimi, w zwieńczeniu ołtarza, Trójca Święta, powtórzona przez rzeźbiarza za zwieńczeniem kolumny w Rynku autorstwa jego ojca Michała. Ze względu na znaczny stopień zniszczenia oryginalny ołtarz zastąpiony został w latach 1904-05 kopią wykonana przez miejscowego rzeźbiarza Augusta Kleina i stolarza Assmana.

Na styku prezbiterium i nawy znajduje się "Ukrzyżowanie" z 1741 r., jedno z najwybitniejszych dzieł Michała Klahra, z dodaną później św. Magdaleną, oraz ambona, z wieńczącą baldachim figurą Chrystusa z wzniesioną w geście błogosławieństwa prawą ręką, dłuta Michała Ignacego Klahra, którego dziełem są również pozostałe rzeźby (z ok. 1775 r.) i meble kościelne.

Na ścianie wewnątrz kościoła, przy wejściu do kruchty południowej niedawno zawisła tablica:

GDY GAŚNIE PAMIĘĆ LUDZKA

NIECH DALEJ MÓWIĄ KAMIENIE

KS. KARD.WYSZYŃSKI.

PAMIĘCI NASZYCH MATEK, OJCÓW, BRACI I SIÓSTR

ZMARŁYCH I WIĘZIONYCH NA SYBERII

I W KAZACHSTANIE W LATACH 1939-1956

SYBIRACY PARAFII

LĄDEK ZDRÓJ LĄDEK ZDRÓJ LUTY 1996

Wskutek powodzi w lipcu 1997 r. następuje osiadanie północnej ściany kościoła, położonej wzdłuż rzeki. Powstałe pęknięcia oraz wybrzuszenie ścian wymagają pilnych prac zabezpieczających.

Pierwsza informacja o parafii katolickiej pochodzi z 1358 r., a więc dopiero ponad pół wieku po założeniu miasta. Powstać ona mogła jednak nawet wcześniej niż parafia w niedalekim Strachocinie, o której wiadomo już było w 1264 r. W dziejach parafii lądeckiej istnieje przerwa w okresie reformacji w latach 1546-1624. Z pół setki proboszczów w historii parafii wymienić należy pierwszego, Henryka ze Środy Śl. (Henericus de Novoforo), który objął parafię 2 XI 1358 r. i kierował nią przez siedem lat, oraz Adama Breitera, lądczanina, proboszcza w latach 1679-1709. Za niego wybudowany został kościół, wybudowana cmentarna kaplica św. Rocha oraz miała miejsce próba powołania przez Z. Hoffmanna nowej parafii przy zdroju "Marii". On też przekazał pewną kwotę na wojnę z Turcją; tak wiec Lądek ma też jakiś udział w rozgromieniu potęgi sułtańskiej.

Rok po oddaniu kościoła do użytku miało miejsce tragiczne wydarzenie. W dniu Narodzenia NMPanny, 8 IX 1693 r., na skutek przeciążenia zbyt dużą liczbą wiernych zawalił się chór. Zginęło wówczas 51 osób, a ponad 100 zostało rannych. Zabici zostali pochowani w zbiorowych mogiłach obok kościoła, od strony rzeki.

Kościół został konsekrowany dopiero 7 VIII 1701 r. przez arcybiskupa praskiego J. J. Breunera, któremu towarzyszył biskup pomocniczy, lądczanin Vitus Seipel.