Wieża, która była budowana w latach 1916-1917 równolegle z piecownią, jako rozbudowa gazowni, została zbudowana jako wieża amoniakalna (ok. 33 m wysokości), w wieży amoniakalnej, na kilku kondygnacjach był magazynowany gaz wodny produkowany w piecowni; po połączeniu z gazem koksowniczym powstawał tzw. dwugaz będący składnikiem gazu miejskiego. W północnej ścianie szczytowej i w niewielkim zaokrąglonym szczycie elewacji południowej umieszczono dwie tarcze zegara wieżowego. Gazownia działała do 1939 roku, kiedy zdecydowano zrezygnować z własnej produkcji gazu i przyłączyć węzeł legnicki gazowni do gazociągu Wałbrzych – Zgorzelec wykorzystując gaz koksowniczy z Wałbrzycha. Wybudowane wcześniej zbiorniki gromadziły gaz jako rezerwę na wypadek awarii gazociągu. W 1945 r. gazownia została zajęta przez wojska radzieckie, przekazanie stronie polskie nastąpiło w styczniu 1947 r. całą sieć gazową łącznie z oświetleniem ulic uruchomiono do końca 1948 r. Po drugiej wojnie światowej PKP zaadaptowało wieżę amoniakalną do nowych funkcji. Uczyniono z niej wieżowy , kolejowy zbiornik wody trakcyjnej i technologicznej dla parowozów i stacji kolejowej. W latach osiemdziesiątych zdemontowano zbiorniki wody, a w części pomieszczeń na niższych kondygnacjach powstały warsztaty i magazyny należące do Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej. Od 2004 r., wieża wraz z przylegającymi do niej dawną piecownią i kotłownią jest w rękach prywatnych.
Od 2011 r. wpisana wraz z piecownią-kotłownią do rejestru zabytków.

źródło :