Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu - jeden z poznańskich teatrów dramatycznych. Znajduje się w secesyjnej kamienicy wzniesionej w latach 1906 - 1907 na posesji przy ul. Dąbrowskiego 5 przez architektów i jednocześnie właścicieli Hermana Böhmera i Paula Preula. W budynku znajdowała się sala widowiskowa „Bandolina”, która następnie stała się lokalem o charakterze kabaretu o nazwie „Alt-Posen Vergnügungslokal”.
Po I wojnie światowej budynek przejął Zarząd Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu Poznańskiego, który wydzierżawił go spółce „Maski. Teatr Nowy im. Heleny Modrzejewskiej”. Inauguracyjne przedstawienie miało miejsce 14 września 1923 roku. Teatr prezentował repertuar lżejszy. W 1937 roku teatr zbankrutował i został zamknięty.
W 1973 Teatr Nowy reaktywowała Izabella Cywińska (wydzieliwszy go ze wspólnej dyrekcji Poznańskich Teatrów Dramatycznych, w której pozostawał też Teatr Polski). Cywińska przybyła wówczas z Kalisza, gdzie była dyrektorką i kierownikiem artystycznym Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego. Salę przy ul. Dąbrowskiego 5 otwarto dopiero 20 grudnia 1973, wcześniej przedstawienia dawano w Domu Kultury Milicji Obywatelskiej Olimpia na ul. Matejki. W sezonie 1977/1978 teatr otrzymał drugą scenę, zwaną "Małą". Otwarto ją 16 grudnia 1977 premierą Buntu Dobrochny i Józefa Ratajczaków.
22 lutego 1992 roku podczas próby „Króla Leara” na deskach teatru zmarł Tadeusz Łomnicki. Dokładnie w dziesiątą rocznicę jego śmierci Teatr Nowy otrzymał jego imię.
Na podst.: