Wzniesiony w 1751 r. z fundacji zakonu krzyżaków z czerwoną gwiazdą z Wrocławia. Jest budowlą jednonawową z węższym prezbiterium, z zakrystią i kruchtą od strony północnej, nad którymi mieści się empora otwarta na prezbiterium dwoma arkadami. Od zachodu do nawy przylega wieża, zwieńczona nowszym hełmem piramidalnym. Wewnątrz sklepienia kolebkowe z lunetami, pokryte przez Józefa Langnera w 1905 r. neobarokową polichromią.
Bogate, jednolite stylowo rokokowe wyposażenie pochodzi z 2 poł. XVIII w. W ołtarzu głównym znajduje się gotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z około 1400 r. Sześć ołtarzy bocznych z rzeźbami świętych i bogatą dekoracją snycerską. Przy tęczy ambona i odpowiadająca jej kompozycyjnie chrzcielnica z bogata dekoracją rzeźbiarską.

Za: