Historia zamku rozpoczyna się w XII w., Wtedy powstała w tym miejscu pierwsza kaplica przeznaczona dla augustianów, przebudowana potem na kościół parafialny. W podziemiach zamku odkryto fundamenty wieży i murów, co sugeruje, że na pewnym etapie klasztor mógł być ufortyfikowany. W latach 1523- 1553 do kościoła dobudowano część mieszkalną, którą rozbudowywano do 1585r. Po sekularyzacji na pocz. XIX w. zabudowania sprzedano w ręce prywatne, jednak należący do nich kościół nadal funkcjonował jako fara. W 3 ćwierci XIX w. ówczesny zespół poklasztorny w Sobótce Górce został przebudowany na neorenesansową rezydencję wg projektu architekta wrocławskiego, Wilhelma Rheniusa. Był to czas kiedy właściciele - rodzina von Kulmitzów- żyli niemal „pod jednym dachem” z augustianami-proboszczami (nie była to zgodna koegzystencja, o długoletnich waśniach krążą legendy). Właściciele mieszkali tutaj do ostatnich dni II wojny światowej. Najstarszy syn rodu został zastrzelony przez jeden z pierwszych rosyjskich patroli. W 1945r. zamek został ograbiony, zaś w jego wnętrzach utworzono ośrodek szkoleniowy Służby Bezpieczeństwa. Po wojnie zamek przechodził trzy niewielkie remonty.
Krążą legendy o tajemniczych, zamkowych podziemiach. Prawdą jest, że do budynku pobliskiego browaru prowadził podziemny tunel, wejścia do niego były drożne jeszcze po wojnie, ale obecnie nie ma już po nim śladu. Magii Sobótce Górce dodaje także pobliska Ślęża, nazywana śląskim Olimpem - miejsce praktyk pogańskich i neopogańskich.

Neorenesansowy zamek z XIX w. Zbudowany na planie zbliżonym do prostokąta, bryła budynku jest zdominowana przez dwukondygnacyjny kościół we wschodniej części. Od zachodu przylegają do niego: niewielkie skrzydło mieszkalne, będące przedłużeniem budynku kościoła, kwadratowa wieża o 5ciu kondygnacjach i dwukondygnacyjne skrzydło ustawione prostopadle do kościoła. Południową, frontową elewację ozdabiają półokrągła, narożna wieżyczka i trzyścienny wykusz, nakryty ozdobnym hełmem. Skrzydła mieszkalne są kryte dachami dwuspadowymi, natomiast wieża okrągła – stożkowym, a kwadratowa dachem stromym czterospadowym. Budowla kryje w swoim wnętrzu późnośredniowieczną kaplicę halową z prostokątnym prezbiterium, nakrytą sklepieniem krzyżowym.

Elewacje budynku są częściowo tynkowane, ściany zbudowane są z łamanego granitu i cegły. Wkomponowano w nie również kamienne elementy architektoniczne, wtórnie użyte. Wieżę zdobią małe wykusze i zegar słoneczny, a szczyty budynków mieszkalnych są akcentowane neorenesansowymi wolutami. Główne wejście do zamku prowadzi poprzez rzeźbiony portal schowany pod gankiem wspartym na dwóch niskich kolumnach o głowicach kostkowych. Przed bocznym wejściem do zamku znajdują się dwa rzeźbione w granicie lwy, romańskie, pochodzące z XII wieku i potencjalnie związane z rzeźbami z pobliskiej góry Ślęży.

Wnętrza zamkowe zachowały się częściowo, wiele z nich utraciło cechy stylowe podczas powojennych przebudów. Jednak w obecnym hotelu można zobaczyć oryginalne piece kaflowe i korytarze z zachowaną rzeźbioną boazerią oraz Salę Kominkową, z dużym, kaflowym kominkiem i pięknymi, rozbudowanymi opaskami drzwi dekorowanymi rzeźbionymi zwieńczeniami i malowanymi scenami mitologicznymi.

Park
Niewielki park krajobrazowy mieszczący grób ostatniego hrabiego.

Inne obiekty zamkowe :
Oficyna, wozownia, browar, budynek bramny
Na dziedzińcu rośnie rzadko w Polsce występujący miłorząb.

Stan obecny
Hotel-restauracja.

za