Zabytkowa kamienica , wzniesiona w 1904 według projektu Paula Frantziocha; w stylu eklektycznym z dominującymi elementami secesji i neogotyku. Zbudowana na planie litery "U", z oficynami boczną i tylną, tworząc z nimi czworobok zabudowy. Budynek posiada pięć kondygnacji, podpiwniczenie, poddasze, trójskrzydłową bryłę rozbitą od frontu trzema wykuszami: centralnym usytuowanym w strefie drugiej kondygnacji i zwieńczonym szczytem oraz dwoma wykuszami − wieżyczkami nakrytymi hełmami. Osie skrajne ostatniej kondygnacji cofnięto w stosunku do lica elewacji. Kamienicę zwieńczono neogotyckim szczytem i nakryto dachem dwuspadowym. Tynkowaną i bobiowaną dziewięcioosiową elewację frontową ukształtowano symetrycznie. Na piątej osi pierwszej kondygnacji znajduje się brama przejazdowa. Okna prostokątne, na drugiej i trzeciej kondygnacji nakryto neogotyckimi naczółkami, pozostałe okna ujęto w tynkowane opaski. Szczyty ozdobiono dekoracjami roślinnymi i pinaklami. Na osiach przylegających do wykuszy na poziomie drugiej kondygnacji istnieją balkony, wsparte na konsolach, na trzeciej kondygnacji − balkony na osiach przylegających do wieżyczek. Dodatkowy balkon łączy wieżyczki na poziomie czwartej kondygnacji. Brama przejazdowa sklepiona została kolebkowo, na ścianach znajduje się okładzina ceramiczna. We wnętrzu zachowały się schody dwubiegowe z tralkową balustradą. Okna klatki schodowej przeszklono kolorowymi szybkami. W dwudziestoleciu międzywojennym swoją siedzibę miała tutaj Dyrekcja Okręgu Śląskiego Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych na Wypadek Choroby w Warszawie