Dwór założony jest na planie prostokąta, jednokondygnacyjny z użytkowym poddaszem, murowany, tynkowany, posadowiony na wysokim podpiwniczeniu, zamknięty dachem dwuspadowym z naczółkami pokrytymi dachówką ceramiczną karpiówką.

Elewacja frontowa – południowa jest dziewięcioosiowa, symetryczna. Trzy osie środkowe wyodrębnione zostały rodzajem pseudoryzalitu i opracowane w formie półkolistej niszy, mieszczącej w przyziemiu wejście do wnętrza, a w partii poddasza, obudowany balkon za­mknięty trójkątnym naczółkiem. Otwory okienne fasady otaczają gładkie opaski. Naroża elewacji opinają lizeny, które wraz z pasem podgzymsowym poddasza tworzą płyciny ota­czające okna. Podziały poziome wprowadza podwójny cokół, którego dolną część przepru­wają prostokątne okienka doświetlające pomieszczenia piwniczne, gzyms biegnący bezpo­średnio pod oknami oraz pas gładkiego muru i leżący nad nim prosty gzyms wieńczący. Ze względu na zróżnicowanie wysokości między poziomem terenu a parterem do wnętrza prowadzą jednobiegowe, ośmiostopniowe schody ograniczone współczesną, metalową, ażurową balustradą. Taka sama balustrada ogranicza balkon wyższej kondygnacji. Drzwi wejściowe flankują, umieszczone symetrycznie po obu stronach, wąskie i długie okna. Bez­pośrednio nad drzwiami dolnymi w kondygnacji poddasza umieszczono też drzwi prowa­dzące na balkon. Otaczają je tak samo wąskie jak na dole, lecz krótsze okienka. W naczół­ku umieszczono zegar.

Elewacja północna jest siedmioosiowa i także symetryczna lecz mniej zróżnicowana w par­tii środkowej. Tutaj trzy osie centralne także podkreśla pseudoryzalit poprzez lekkie za­akcentowanie wysuniętym tynkiem, ale w połaci dachowej zamiast wystawki widnieje okno połaciowe typu wole oko. Oś środkowa pozostawiona jest obecnie w formie blen­dy. W trakcie prowadzonych (2 poł. lat 90. XX wieku) prac remontowych położono nowe tynki, nie odtwarzając opasek okiennych. Poza tym elewacja opracowana została podob­nie do fasady. Elewacja zachodnia pierwotnie była czteroosiowa o niepokrywających się osiach parteru i użytkowego poddasza. Obecnie, w parterze pozostały trzy osie, a czwar­ta, zamurowana i otynkowana, czytelna bo zachowany został gzyms nadokienny. Pozostałe okna opinają opaski i wieńczą gzymsiki. Zgrupowane blisko siebie, osadzone na wspólnym gzymsie, cztery okna poddasza flankują trójkątne okienka. W naczółku dachu widoczne jest wole oko. Elewacja wschodnia o niesymetrycznym rozstawie osi nie odbiega zbytnio od opracowań pozostałych ścian. Wnętrze pałacu jest dwutraktowe. Za wejściem rozciąga się hall, z którego przejście wiedzie do przesuniętej w kierunku północnym klatki schodo­wej. Na piętro prowadzą schody drewniane, dwubiegowe z podestem i drewnianą balustra­dą tralkową. Innego wyposażenia brak.

Po II wojnie światowej dobra, podobnie jak inne, przeszły na rzecz Skarbu Państwa w za­rządzie PGR, następnie w zarządzie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, by w koń­cu stać się własnością prywatną.

Źródło: