Historia Polski w latach 1914-1918 to krótki, pięcioletni fragment dziejów. Wydarzenia tego pięciolecia zaważyły na sytuacji Polski na arenie tak międzynarodowej, jak i wewnętrznej.



W 1914 roku wybuchła I wojna światowa z udziałem mocarstw rozbiorowych: Austro-Węgier, Niemiec i Rosji. Doprowadziła ona do rozbudzenia wśród Polaków poczucia tożsamości narodowej, a jej przebieg i rezultaty (przede wszystkim upadek wszystkich trzech mocarstw zaborczych) umożliwiły odtworzenie niepodległego państwa polskiego.



Okres ten charakteryzował się fatalnym stanem zaopatrzenia i wyżywienia społeczeństwa, a także znacznymi stratami, zarówno wśród żołnierzy wcielonych do walczących ze sobą armii, jak i ludności cywilnej, która zmuszona do świadczeń na rzecz armii okupujących kraj, ponosiła ogromne ciężary. Na skutek śmierci i deportacji liczba ludności zamieszkującej późniejszą II Rzeczpospolitą zmalała o około 14,9%[1]. Niebagatelne też były straty materialne, spowodowane działaniami wojennymi. Kolejne armie, przechodzące przez terytoria zaborów stosowały taktykę spalonej ziemi. Rosjanie, wycofując się na wschód podpalili szyby naftowe w Galicji i deportowali setki tysięcy ludzi. Natomiast Niemcy nie omieszkali wywozić do Rzeszy całych fabryk, przede wszystkim z terenu Łodzi[2]. Ocenia się, że w okresie 1914-1920 zniszczeniu uległo około 30% majątku narodowego na ziemiach polskich, zaś poziom produkcji przemysłowej w roku 1919 wyniósł w Polsce 30% stanu z roku 1913 w tych samych granicach[3].



Okres ten zawiera się pomiędzy dwiema datami – 3 sierpnia 1914 przemówienie Piłsudskiego do żołnierzy w krakowskiej dzielnicy Oleandry i 11 listopada 1918 przekazanie Piłsudskiemu władzy wojskowej przez Radę Regencyjną (14 listopada 1918 przekazano Piłsudskiemu władzę cywilną). Na przestrzeni tego czasu – wraz z przesuwaniem się frontów i zmiennymi losami poszczególnych mocarstw zaborczych, kształtowały się zarówno koncepcje polskie (dotyczące sposobów i dróg do odzyskania niepodległości), jak i koncepcje zaborców oraz Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych, prowadzące do rozwiązania sprawy polskiej. W rezultacie, trudnego wcześniej do przewidzenia, przebiegu wojny wszystkie zainteresowane strony musiały prześcigać się w deklaracjach, a wkrótce także i w czynach, które legły u podstaw tworzenia polskiego wojska (Austro-Węgry, okupacja niemiecka, Rosja, Francja) i zalążków organizmu państwowego (okupacja niemiecka, Francja). Wszystko to razem sprawiło, że gdy 11 listopada 1918 roku I wojna światowa została zakończona, Polska powstała jako państwo uznane na arenie międzynarodowej, dysponujące przygotowaną kadrą polityczną i administracyjną oraz zawiązkami wojska, organów władzy wykonawczej i sądowniczej.

Źródło:

CC-BY-SA 3.0 Polska

Koszary wybudowane dla carskich ułanów. Od 1921 do 1939 r. koszary zajmował ! Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego.
W Augustowie od czasów Powstania Styczniowego stacjonował stale garnizon wojsk carskich. Początkowo wojska były rozmieszczone na kwaterach u osób prywatnych. Z czasem wraz ze wzrostem ilości wojska, postanowiono o wybudowaniu koszar, gdzie można by pomieścić wszystkie jednostki. Początkowo wybudowano przy ulicy Młyńskiej w roku 1867 drewniane koszary dla wojska. W koszarach tych rozmieszczono 11 Fanagoryjski Pułk Grenadierów oraz bateria artylerii z 3 Grendierskiej Brygady Artylerii. Około roku 1888 jednostki te zostały zastąpione przez 2 Doński Pułk Kozaków. Takie rozwiązanie, z drewnianymi koszarami, było wystarczające do czasu gdy w Augustowie stacjonował jedynie jeden pułk wojska. Jednakże w związku z wzmocnieniem sił wojskowych w Augustowie, i skierowaniem do miasta 104 Ustiudzkiego Pułku Piechoty, pilną potrzebą okazało się wybudowanie nowych koszar o znacznie większej pojemności. W roku 1894 wojskowa komisja budowlana wykupiła od miasta część lasu w uroczysku Orzechówka przy szosie na Suwałki, gdzie wybudowano nowe murowane koszary. W roku 1896 w pobliżu koszar rozpoczęto budowę garnizonowej cerkwi pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy (obecny kościół katolicki Matki Bożej Częstochowskiej). Wojska carskie planowały dalszą rozbudowę koszar około roku 1914, do której ze względu na wybuch I wojny światowe nie doszło. W okresie I wojny światowej koszary zajmowały wojska niemieckie, które zrobiły z nich obóz jeniecki. Po zakończeniu wojny wiosną 1921 r. do zdewastowanych koszar wprowadziły się stopniowo pododdziały 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Koszary, które do tej pory były koszarami piechoty, a stały się z przybyciem ułanów, koszarami jazdy, musiano dobudować stajnie. W roku 1927 wyremontowano dawną cerkiew, na kościół garnizonowy. Wybudowano także krytą ujeżdżalnię. Po II wojnie światowej, wraz ze zmianą układu sił, a zwłaszcza przesunięciu się granic z najbliższym wrogiem z okolic Augustowa setki kilometrów na zachód, w mieście nie było potrzeby stacjonowania liczniejszych jednostek wojskowych. W związku z tym, niepotrzebne już wojsku zabudowania koszarowe przekazano miastu, na cele mieszkaniowe, przemysłowe.