Kościół, jako świątynia luterańska, został wzniesiony pod koniec XIX wieku w stylu neogotyckim. To budowla ceglana na kamiennej podmurówce, założona na planie prostokątnym z dostawioną po stronie zachodniej dwukondygnacyjną wieżą. Korpus jest prostopadłościenny, akcentowany w narożnikach sterczynami, nakryty dachem dwuspadowym. Pokrycie połaci dachu stanowi grafitowy łupek. Elewacje podłużne korpusu są trzyosiowe z wejściem w elewacji południowej. Wschodnia elewacja jest jednoosiowa z tynkowanymi blendami w szczycie i ażurowym fryzem podokapowym. Wieża w pierwszej kondygnacji została opięta w narożach uskokowymi przyporami. W drugiej kondygnacji elewacje są dwuosiowe. Ostrosłupowy hełm wieży w dolnej partii posiada zadaszone pola mieszczące tarcze zegarowe. Zwieńczeniem jest ozdobny wiatrowskaz z motywem kura. Wewnątrz zachowały się oryginalne elementy wyposażenia i wystroju, na które składa się ołtarz, ambona, ławki oraz empora zachodnia, na której znajduje się znacznych rozmiarów XIX-wieczny obraz przedstawiający „Złożenie do grobu" wykonany wg Rafaela. Świątynia została konsekrowana w obrządku rzymskokatolickim w 1962 roku.