Gotycko-barokowy kościół w oprawie neobarokowej, jeden z najstarszych kościołów Wrocławia.
Historia
Kościół wzniesiony poza murami miasta, na terenie dawnego Przedmieścia Oławskiego, prawdopodobnie już w XII wieku, natomiast pierwszy raz wzmiankowany w 1234 roku. Obecny wybudowano przed rokiem 1268, od początku jako parafialny, związany z osadą tkaczy walońskich. Była to budowla o trzyprzęsłowej nawie, z węższym prezbiterium. W XV wieku dodano do wschodniego przęsła korpusu kaplicę po stronie północnej. W XVII w. od południa i zachodu do korpusu przylegała kruchta. W 1695 roku nad korpusem wzniesiono nowe sklepienie kolebkowe a budowlę w całości otynkowano - poza ówczesną wieżą, częściowo murowaną, częściowo w konstrukcji szachulcowej. W 1723 r. wybudowano obecną wieżę, wg projektu Johanna Blasiusa Peintnera. Kolejna znacząca przebudowa kościoła nastąpiła w latach 1897-1899, kiedy to na miejscu starego wybudowano nowe prezbiterium z zakrystią, znacznie większe od poprzedniego, poprzedzone transeptem. Zastąpiono też stropy sklepieniem, zaś teren wokół kościoła otoczono murem z bramą, z neobarokową kratą z 1900 roku. W czasie wojny w 1945 r. kościół został zniszczony w 60%. Odbudowa następowała sukcesywnie w latach 1946-67.
Opis
Kościół otoczony murem i kutym ogrodzeniem, orientowany, murowany z cegły, tynkowany. Prezbiterium zamknięte wielobocznie, transept trójprzęsłowy, nawa trójprzęsłowa poprzedzona od zachodu sześciokondygnacyjną wieżą. Od północy do prezbiterium przylega zakrystia. Przy zamknięciach obu ramion transeptu mniejsze kruchty i większa po płd. stronie nawy. W narożniku nawy i północnego ramienia transeptu niewielka przybudówka. Bryła oskarpowana, wieża opięta pilastrami, zwieńczona jednoprześwitowym hełmem. Dachy nawy i transeptu dwuspadowe, pozostałe pulpitowe. W nawie sklepienie kolebkowe z lunetami, w przęśle krzyżowym jakby kopuła, też z lunetami. W zach. części nawy empora. Okna owalne i prostokątne, zamknięte odcinkowo. Fasada dekorowana rzeźbą św. Maurycego, umieszczoną we wnęce, na szczytach wieńczących transept figury św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja. Wyposażenie kościoła barokowe, z ok. 1730 r. : ołtarz gł., trzy ołtarze boczne i drewniana ambona; chrzcielnica z brązu ok. 1850, epitafium F. J. Psarskiego 1806 rok. Obiekt dostępny.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 09-11-2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)

Główna i jedna z najstarszych ulic Przedmieścia Oławskiego prowadząca w kierunku Oławy i Małopolski. Odcinek zachodni, od murów miejskich do ul. Pułaskiego, funkcjonował jako główna droga osady tkaczy walońskich. Przy nim znajdowały się wzmiankowane od połowy XIII w. kościoły św. Maurycego oraz św. Łazarza wraz z szpitalem dla trędowatych. Odcinek wschodni od ul. Pułaskiego do ul. Krakowskiej został zabudowany do końca XVIII w. m.in. klasztorem Bonifratrów (1714-1734), Biały Folwark z pałacem biskupim (1735 r.) w rejonie pl. Zgody czy młyn przy Żabiej Ścieżce. Początkowo ulica nie miała jednej nazwy na całej swej długości i tak odcinek zachodni nazywano Wallgasse, zaś odcinek wschodni Weingasse. Dopiero po włączeniu Przedmieścia Oławskiego od Wrocławia (1808 r.) połączono obie drogi nadając im jedną nazwę Klosterstr. (ul. Klasztorna) wywodzącą się od klasztoru Bonifratrów. Wtedy też rozpoczęło się przeobrażanie zabudowy. Zaczęły powstawać kamienice czynszowe (najstarsza nr 73 wg proj. z 1866 r.) oraz liczne zakłady przemysłowe głównie wzdłuż brzegów Oławy. Były to przede wszystkim drukarnie perkalu nr pod nr 66, od 1834 r. odlewnia żelaza i fabryka maszyn; pod nr 72-74 założona w 1809 r. przędzalnia bawełny Augusta Carla Mildego (jego grób znajduje się w kościele św. Maurycego), późniejszy zakład oczyszczania miasta czy wytwórnia wódek Carla Schirdewana pod nr 102-104. Na większości podwórek, w oficynach znajdowały się małe zakłady m.in. fabryka majonezu pod nr 45, fabryka konserw Manna pod nr 43 czy zakład transportowy pod nr 97. W 1852 r. w miejscu gospody Pod Austriackim Cesarzem wzniesiono ewangelicki szpital \"Bethanien\". Kompleks składający się z 10 budynków wraz z gmachem głównym wzniesionym w latach 1913-16 wg proj. Theodora Grunerta i firmy budowlanej Simon&Halfpaap.

W czasie wojny zniszczona została większość zabudowy od Podwala do ul. Pułaskiego. Część budynków w rejonie pl. Wróblewskiego rozebrano kilka lat po wojnie. W latach 90. uzupełniono plombami luki w zabudowie między ul. Prądzyńskiego i ul. Krakowską. Po powodzi 1997 r. wyburzono kilka kamienic w końcowym biegu ulicy lecz także przeprowadzono gruntowny remont drogi (lata 1998-1999). Do 5 listopada 1945 r. ulica nosiła nazwę Klasztornej, wtedy zmieniono ją na ul. gen. Romualda Traugutta (1826-1864), dyktatora w powstaniu styczniowym.