Zespół pałacowo-parkowo-folwarczny usytuowany jest w południowo-zachodniej części wsi. Do pałacu położonego na wysokiej skarpie prowa­dzi wejście przez dziedziniec. Po lewej, wschodniej stronie od wejścia stoją pozostałości za­budowań folwarcznych, natomiast założenie parkowe założone zostało na południe i połu­dniowy-zachód od pałacu, łącząc się z kompleksem leśnym.

Klasycystyczny pałac wybudowany został ok. połowy XIX wieku, przez ówczesnych właści­cieli majątku – rodzinę von Jena. W tym samym czasie założono 2,5 hektarowy park kra­jobrazowy. Pałac jest budynkiem murowanym, posadowionym na fundamentach cegla­no-kamiennych, o ścianach ceglanych, tynkowanych i malowanych. Jedynie ściany działo­we na piętrze mają konstrukcję ryglową z wypełnieniem ceglanym. Budynek założony zo­stał na planie wydłużonego prostokąta. Jest to obiekt dwukondygnacyjny z wysoką piwni­cą i strychem, nakryty dachem czterospadowym z dachówką ceramiczną karpiówką. Ele­wacja frontowa – północna i tylna – południowa różnią się tylko wielkością i kompozycją tarasów ze schodami (większy od strony ogrodu). Pozostałe elementy elewacji przedstawia­ją się analogicznie: są one dwukondygnacyjne z wysokim cokołem przyziemia, w którym widnieją okna piwnic, mają symetrycznie rozmieszone osie okien – po pięć z obu stron trzyosiowego pseudoryzalitu z wejściem w środku. Detal architektoniczny ograniczony zo­stał do wprowadzenia gzymsów: międzykondygnacyjnego, koronującego i nadokiennego. Wśród zachowanej stolarki drzwiowej wyróżniają się drzwi w elewacji frontowej – drew­niane, dwuskrzydłowe, ramowo-płycinowe z pierwotnymi okuciami i zamkiem, osadzo­ne w dekoracyjnych odrzwiach o cechach klasycystycznych. Otwory okienne na parterze mają kształt wysokiego prostokąta, natomiast na piętrze są kwadratowe. Stolarka okienna w większości historyczna, drewniana, okna pojedyncze, ościeżnicowe, dzielone na krzyż.

Pałac w Debrznicy po 1945 roku przejęło PGR i zagospodarowało na biura i mieszka­nia pracowników. Następnie obiekt został zaadaptowany na ośrodek wczasowo-kolonijny. W tym czasie całkowicie przebudowano wnętrza obiektu, które utraciły zabytkowy cha­rakter. Bryła budynku pozostała niezmieniona, jedynie w elewacjach krótkich – wschod­niej i zachodniej wprowadzono dodatkowe wejścia na parter i piętro. Obecnie pałac jest w rękach prywatnych. Właściciel rozpoczął remont, lecz dotąd nie został on ukończony.


Teresa Witkowska
Źródło: "Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego"