Koloruj
 | Polska › woj. dolnośląskie › powiat zgorzelecki › Zgorzelec › Görlitz › ul. Bei der Peterskirche › Kościół św. Piotra i Pawła (Peterskirche) |
Lata 1937-1938 , Widok z ulicy Wrocławskiej w kierunku kościoła św. Piotra i Pawła, w okresie budowy silosa zbożowego przy młynie Trójkołowym
blatro
 To jest fragment ulicy Wrocławskiej, na wysokości dzisiejszego Mostu Staromiejskiego. Po prawej fragment Piwnicy Staromiejskiej. Zmienił bym też datowanie, ponieważ na zdjęciu nie ma jeszcze silosa zbożowego ani Mostu Staromiejskiego. Wszystko wskazuje na to że zdjęcie wykonano w 1906 roku kiedy to po powodzi poważnie został uszkodzony kościół św. Ducha i dotychczasowy drewniany most łączący obie części miasta. Zebrany za ogrodzeniem piasek może dowodzić, ze właśnie trwały przygotowania do budowy nowego mostu. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: Uzupełnienie 2013-11-25 10:05:04 (12 lat temu)
|
|
Na stronie od 2001 wrzesień
24 lat 7 miesięcy 28 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Piotra i Pawła wznosi się nad Nysą Łużycką stanowiąc dzięki swemu wysokiemu, pokrytemu miedzianą blachą dachowi i parze strzelistych wież charakterystyczny punkt orientacyjny Starego Miasta Görlitz.
Już ok. 1230 istniała w tym miejscu późnoromańska bazylika, z której zachował się zachodni fragment z bogato zdobionym, uskokowym portalem, zwanym Portalem Narzeczonych. W latach 1423–1475 zbudowano w tym miejscu nowy, późnogotycki, pięcionawowy pseudobazylikowy kościół halowy. Budowę nad osuwającym się terenie nad Nysą Łużycką rozpoczęto od potężnych fundamentów czteronawowej krypty św. Jerzego, konsekrowanej w 1475. W wyniku rywalizacji z nową, czteronawową katedrą w Budziszynie zmieniono pierowotny, trzynawowy plan świątyni na pięcionawowy. W odróżnieniu od klasycznego kościoła halowego zewnętrzne nawy boczne (20 m wysokości) są niższe od nawy środkowej (27 m) i wewnętrznych naw bocznych (25 m), które są niemal równe. Mając 72 m długości i 39 m szerokości jest kościół św. Piotra i Pawła największym późnogotyckim, halowym kościołem Saksonii.
Poligonalne, zamknięte na planie trójliścia prezbiterium, ukończone w 1465, tworzy wraz z korpusem jednolitą, wypleniona światłem przestrzeń wewnętrzną, z którą harmonizują smukłe filary, przejmujące wysoko żebra sklepień sieciowych i gwiaździstych. Sklepienia są dziełem C. Pflügera, U. Laubamischa i B. Börera z lat 1491-1497.
Pod prezbiterium znajduje się wspomniana krypta z kaplica św. Jerzego (niem. Georgenkapelle).
W 1515 ukończono potężny dach kościoła.
W latach 1520, 1543 i 1553 zbudowano trzy kruchty.
Wyposażenie wnętrza przepadło podczas pożaru miasta w 1691, po którym odbudowano kościół w stylu barokowym. Wówczas to powstały m.in.: ambona z piaskowca (1693), ołtarze, dzieło G. Heermanna, stalle rajców miejskich i konfesjonały (1695), organy Eugenio Caspariniego i prospekt organowy J.C. Büchaua (1703). Z dawnego wyposażenia przetrwały jedynie malowidła ścienne z kaplicy św. Jerzego (ok. 1510), która oparła się pożarowi.
Obie wieże, wysokie na 84 m wzniesiono w latach 1889-1891.
Organy:
Godny uwagi jest przede wszystkim zachowany prospekt organowy z 1703. Znajdujące się na prospekcie 17 piszczałek zostało uformowanych na kształt promieni słonecznych, stąd nazwa instrumentu: Sonnenorgel (pol. organy słoneczne). Oryginalne organy Caspariniego nie zachowały się. Zostały one bowiem przebudowane w latach 1827/1828 przez Josepha Schinke i Carla Friedricha Ferdinanda Buckow; późniejsze przebudowy miały miejsce w latach 1845–1847 (Johann Nikolaus Friedrich Jahn) i w 1894, kiedy to firma organowa Schlag & Söhne zachowując kilka starych głosów zbudowała za prospektem całkowicie nowy instrument. I to dzieło doczekało się przebudowy w latach 1926–1928 (firma Sauer). Od 1997 istnieją w tym miejscu nowe organy zbudowane przez firmę Mathis Orgelbau AG z Näfels (Szwajcaria). Maja one 64 głosy podzielone na 3 manuały i pedał i następującą dyspozycję.
Źródło
Młyn przy ulicy Wrocławskiej istniał od początków miasta. Najstarsza o nim wzmianka źródłowa pochodzi z 1273 r. W średniowiecznych źródłach określany był mianem „młyna szpitalnego" lub, i to najczęściej, „młyna trójkołowego" (Dreiradenmühle). Pierwotnie młyn stanowił własność szpitala św. Ducha, który puszczał obiekt w dzierżawę różnym mieszczanom zgorzeleckim. Wśród dawnych dzierżawców młyna trójkołowego wymienia się m.in. Henryka Steinruckera, znaną osobistość na Górnych Łużycach (w latach 60. XIV w. Steinrucker sprawował urząd landwójta) czy Bartłomieja Hirschberga, dziedzica Studnisk w II połowie XV w. Od 1570 r. młyn dzierżawili miejscowi białoskórnicy. W 1820 r. w jego sąsiedztwie zainstalowała się fabryka sukna. Na przestrzeni wieków w młynie trójkołowym przeprowadzono liczne przebudowy. W 1562 r. powódź poczyniła tak wielkie szkody, że konieczne było postawienie młyna od podstaw. Prace budowlane trwały do 1583 r. Jednakże już 1 sierpnia 1595 r. miał miejsce kolejny, tragiczny wylew Nysy Łużyckiej i konieczna stalą się renowacja obiektu.
Młyn został mocno zdewastowany podczas oblężenia Zgorzelca w 1641 r. Przekazy z 1710 r. donoszą o następnej przebudowie. W nocy z 18 na 19 maja 1925 r. młyn spłonął, lecz został wkrótce odbudowany z inicjatywy ówczesnego właściciela P. Welzela. W 1938 r. obok młyna wzniesiono wysoki spichlerz przypominający wieżę obronną. W połowie lat 90. ubiegłego wieku w dawnym młynie trójkołowym otwarto restaurację „Piwnica Staromiejska". Na ścianach spichlerza w 1998 r. powstała wielka płaskorzeźba o nazwie „WAZE" (Wizerunek Artystyczny Zjednoczonej Europy), którą wykonali Ormianin Vahan Bego i Michał Bulak, mieszkaniec Gronowa koło Zgorzelca.
Źródło