starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 10 głosów | średnia głosów: 5.99
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › pl. Jana Pawła II › Fontanna Alegoria Walki i Zwycięstwa |
Lata 1964-1968 , Plac 1 Maja - lata 70. Nieśmiertelny saturator:-). Autor zdjęcia J. Osuchowski.
Skomentuj zdjęcie
esski
+1 głosów:1  Rok 1976 odpada, Nawet przed pożarem. Rusztowania otaczające wieżę budowano conajmniej kilka miesięcy. Górne datowanie to na maxa 1973-1974. Rok 1950 też odpada, Syrenka numer 100-101 to najwcześniej we wrocku lata 1958-1960. 100, 101, 102 to raczej nie jest, wygląda na 103, a to już tak na oko 1964 rok. Na wysokości apteki , wedle mnie Warszawa 223, to conajmniej rok 1963-1964. 2012-12-31 17:18:31 (13 lat temu)
Hanf75
+1 głosów:1 , i dopiero 2012-12-31 21:19:31 (13 lat temu)
Taka Syrena i biały dach ? Raczej 102, Warszawa przemawia za połową lat 60 tych. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: korekta 2013-01-04 15:20:05 (13 lat temu)
Stenek
+1 głosów:1 Ludzie! Ten saturator, to jest hit... O wielorurowcach, służących do świecenia nawet pisał nie będę ;-) 2013-01-04 15:33:34 (13 lat temu)
Jazzek
+1 głosów:1 Korekta datowania wg wskazań kol. Esski. 2021-01-21 11:39:29 (5 lat temu)
nyskadolniak
+1 głosów:1 W tle istotnie Warszawa 203/4, zatem dolna granica to 1964. Z kolej wygląd publiczności (moda) moim zdaniem wskazuje na maksimum 1968. 2025-06-13 10:11:57 (10 miesięcy temu)
Jazzek
+1 głosów:1 do nyskadolniak: Zmieniłem wg sugestii. 2025-06-13 11:51:09 (10 miesięcy temu)
|
|
Na stronie od 2004 sierpień
21 lat 8 miesięcy 16 dni |
Dodane: 28 stycznia 2005, godz. 12:37:40
Źródło: Zbiory - bonczek /hydroforgroup
Rozmiar: 794px x 532px
18 pobrań 5276 odsłon 5.99 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia bonczek_hydroforgroup
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
fontanny
|
Fontanna Alegoria Walki i Zwycięstwa
więcej zdjęć (147)
Architekci: Ernst Seger , Bernhard Sehring
Zbudowano: 1905
Dawniej: Bismarck-Brunnen - Fontanna Bismarcka, Pomnik Walka i Zwycięstwo
Zabytek: 363/Wm, 7.10.1980 r.
Fontanna Alegoria Walki i Zwycięstwa (Studnia Walki i Zwycięstwa) – fontanna oraz rzeźby (pomniki) Walka i Zwycięstwo położone we Wrocławiu przy placu Jana Pawła II w ciągu Promenady Staromiejskiej biegnącej wzdłuż fosy miejskiej. Obiekt utrzymany jest w stylu neobarokowym. Autorami są: architekt Bernard Sehring oraz rzeźbiarz Ernst Seger. Fundatorem fontanny był komitet budowy pomnika Bismarcka, który na jej budowę przeznaczył środki finansowe jakie mu pozostały z budowy Pomnika Bismarcka. Fontanna powstała jako spójna kompozycja, część, kontynuacja Pomnika Bismarcka, połączona z nim promenadą, stąd również stosowano do tej budowli określanie takie jak Bismarck-Brunnen – Fontanna Bismarcka. Fontanna powstała w 1905 roku, a odsłonięcie nastąpiło w sierpniu tegoż roku. Obiekt wpisany został 7.10.1980 roku do rejestru zabytków pod numerem 363/Wm.
Cała kompozycja składa się z trzech zasadniczych elementów. Są to dwa pomniki (rzeźby ustawione na postumentach) oraz fontanna umieszczona pomiędzy nimi, połączona z pomnikami łukowatymi ramionami, nieco wyniesiona ponad przyległy teren, do której prowadzą schody. Obie rzeźby przedstawiają młodego atletę, siłacza (Samsona) i lwa. Pierwsza rzeźba (wschodnia) przedstawia młodego atletę walczącego z lwem, co stanowi alegorię walki, a druga (zachodnia) przedstawia tego samego siłacza siedzącego już na pokonanym zwierzęciu, co z kolei stanowi alegorię zwycięstwa. Fontanna ma formę talerzowej czaszy z wazą wieńczącą cokół, który umiejscowiony jest pośrodku basenu. Woda spływa z niej kaskadowo do dwóch pozostałych, koncentrycznych zbiorników.
W wyniku zniszczeń wojennych przez kilka lat rzeźba Zwycięstwo pozbawiona była głowy. Cały obiekt został odrestaurowany w 1955 roku. W 1970 roku nastąpiło jego przeniesienie, o kilka metrów, w kierunku południowym. Współcześnie obiekt znajduje się pod opieką Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. Nowym elementem stała się zainstalowana tu iluminacja.
Na cokole części "walka" jest wykuta data budowy i nazwisko Ernsta Segera.
Wikipedia
Cała kompozycja składa się z trzech zasadniczych elementów. Są to dwa pomniki (rzeźby ustawione na postumentach) oraz fontanna umieszczona pomiędzy nimi, połączona z pomnikami łukowatymi ramionami, nieco wyniesiona ponad przyległy teren, do której prowadzą schody. Obie rzeźby przedstawiają młodego atletę, siłacza (Samsona) i lwa. Pierwsza rzeźba (wschodnia) przedstawia młodego atletę walczącego z lwem, co stanowi alegorię walki, a druga (zachodnia) przedstawia tego samego siłacza siedzącego już na pokonanym zwierzęciu, co z kolei stanowi alegorię zwycięstwa. Fontanna ma formę talerzowej czaszy z wazą wieńczącą cokół, który umiejscowiony jest pośrodku basenu. Woda spływa z niej kaskadowo do dwóch pozostałych, koncentrycznych zbiorników.
W wyniku zniszczeń wojennych przez kilka lat rzeźba Zwycięstwo pozbawiona była głowy. Cały obiekt został odrestaurowany w 1955 roku. W 1970 roku nastąpiło jego przeniesienie, o kilka metrów, w kierunku południowym. Współcześnie obiekt znajduje się pod opieką Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. Nowym elementem stała się zainstalowana tu iluminacja.
Na cokole części "walka" jest wykuta data budowy i nazwisko Ernsta Segera.
Wikipedia
Jana Pawła II 7 - Ruska 36 - św. Mikołaja 44-45
więcej zdjęć (28)
Zbudowano: 1865
Wzniesiona na miejscu wcześniejszej zabudowy w latach 1864-65 przez mistrza murarskiego Felixa Nagórsky’ego.
Narożna, zajmująca eksponowany od strony pl. Ja-na Pawia II zbieg ul.ul. Ruskiej i Mikołaja, 4-kondygnacyjna, z mieszkalnym poddaszem i parterem przeznaczonym na sklepy, zbud. na planie litery „C", z niewielkim podwórkiem, nakryta płaskimi dachami. Elewacje od strony ul. Ruskiej i św. Mikołaja 7-osiowe, o szerszych osiach skrajnych umieszczonych w płaskich ryzalitach. Na ściętych jednoosiowych narożnikach 2-kondygnacyjne 5-boczne wykusze o stalowej konstrukcji, zwieńczone balkonami z daszkami wspartymi na wysmukłych kolumienkach. Elewacja od strony pl. Jana Pawła II 5-osiowa, z 3 osiami środk. umieszczonymi w ryza-licie nakrytym trójkątnym naczółkiem i z wejściem pośrodku, zamykała kompozycję wsch. części d. pl. Królewskiego. Tynkowane elewacje z płaskim boniowaniem i półkoliście zamkniętymi oknami w 2 górnych kondygnacjach (w tym poddasze) nawiązują do wt. renesansu.
Rafat Eysymontt, Łukasz Krzywka
pl. Jana Pawła II
więcej zdjęć (1409)
Dawniej: Königsplatz, An der Königsbrücke, 1 Maja
Plac powstał w pierwszej połowie XIX w. po zdobyciu Wrocławia przez wojska napoleońskie, a następnie wyburzeniu Bramy Mikołajskiej w 1820 r. W dwa lata później nad fosą przerzucono nowy most zwany Królewskim (Königsbrücke). W tym czasie plac miał kształt prostokąta o powierzchni ok. 0,5 ha i zabudowany był od zachodu w podkowę z zamkniętymi narożnikami.
Wtedy plac określany był jako An der Königsbrücke (Przy Moście Królewskim). Lecz już wkrótce wzwiązku z szybkim rozwojem miasta zaszła potrzeba przebudowy placu. W 1866 r. został on powiększony do 1,5 ha, zlikwidowano most zasypując fosę oraz zmieniono nazwę na Königs Platz (Plac Królewski). Na początku XX w. w osi fosy wzniesiono na północy pomnik Bismarcka, a naprzeciwko fontannę wraz z grupą rzeźb Walka i Zwycięstwo. Jeszcze przed wojną planowano podwyższyć zabudowę zachodniej strony placu do 5 kondygnacji lecz do realizacji nigdy nie doszło.
W czasie walk o Festung Breslau zabudowa placu została w większości zniszczona. Ocalał jedynie gmach zajmowany obecnie przez Akademię Muzyczną oraz fontanna. W kolejnych latach w ramach odbudowy placu wzniesiono zupełnie niepasujący budynek Cuprum, a także w miejscu dawnego banku braci Alexander wzniesiono nowy budynek szpitala im. Babińskiego. Dużo zmieniło się na początku lat 80. Właśnie wtedy przebudowano plac i utworzono pzejście podziemne (otwarte 24 marca 1984).
Początkowo nieoficjalnie plac nosił nazwę pl. Królewskiego, lecz już w 1946 r. zmieniono nazwę na Plac 1. Maja. Obowiązywała ona do 31 XII 2005 r. Od 1 stycznia 2006 r. patronem placu jest papież Jan Paweł II.
Wtedy plac określany był jako An der Königsbrücke (Przy Moście Królewskim). Lecz już wkrótce wzwiązku z szybkim rozwojem miasta zaszła potrzeba przebudowy placu. W 1866 r. został on powiększony do 1,5 ha, zlikwidowano most zasypując fosę oraz zmieniono nazwę na Königs Platz (Plac Królewski). Na początku XX w. w osi fosy wzniesiono na północy pomnik Bismarcka, a naprzeciwko fontannę wraz z grupą rzeźb Walka i Zwycięstwo. Jeszcze przed wojną planowano podwyższyć zabudowę zachodniej strony placu do 5 kondygnacji lecz do realizacji nigdy nie doszło.
W czasie walk o Festung Breslau zabudowa placu została w większości zniszczona. Ocalał jedynie gmach zajmowany obecnie przez Akademię Muzyczną oraz fontanna. W kolejnych latach w ramach odbudowy placu wzniesiono zupełnie niepasujący budynek Cuprum, a także w miejscu dawnego banku braci Alexander wzniesiono nowy budynek szpitala im. Babińskiego. Dużo zmieniło się na początku lat 80. Właśnie wtedy przebudowano plac i utworzono pzejście podziemne (otwarte 24 marca 1984).
Początkowo nieoficjalnie plac nosił nazwę pl. Królewskiego, lecz już w 1946 r. zmieniono nazwę na Plac 1. Maja. Obowiązywała ona do 31 XII 2005 r. Od 1 stycznia 2006 r. patronem placu jest papież Jan Paweł II.
ul. Mikołaja, św.
więcej zdjęć (1902)
Dawniej: Nikolai Strasse
Jedna z dwóch ulic we wrocławskim Starym Mieście, łączących niegdyś Rynek ze znajdującą się na zachód od niego nieistniejącą już Bramą Mikołajską (tą drugą ulicą jest ulica Ruska), od której bierze nazwę (do 1945 Nikolai Straße).
W średniowieczu (wraz z ulicami Ruską, Oławską, Świdnicką i Piaskową) była jedną z głównych arterii komunikacyjnych Wrocławia.
Przy ulicy św. Mikołaja, przy samym Rynku, znajduje się kościół św. Elżbiety. Na drugim końcu ulicy, niedaleko dawnej Bramy Mikołajskiej, znajduje się dzisiejszy Sobór Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy we Wrocławiu, dawniej kościół pod wezwaniem św. Barbary.
Ulica liczy około 600 metrów i w połowie długości przecięta jest wytyczoną w latach 70. XX wieku wrocławską trasą W-Z. Wyburzenia związane z przeprowadzeniem trasy W-Z oszczędziły stojący na rogu ulicy św. Mikołaja i trasy budynek Szpitala Bożego Grobu
W średniowieczu (wraz z ulicami Ruską, Oławską, Świdnicką i Piaskową) była jedną z głównych arterii komunikacyjnych Wrocławia.
Przy ulicy św. Mikołaja, przy samym Rynku, znajduje się kościół św. Elżbiety. Na drugim końcu ulicy, niedaleko dawnej Bramy Mikołajskiej, znajduje się dzisiejszy Sobór Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy we Wrocławiu, dawniej kościół pod wezwaniem św. Barbary.
Ulica liczy około 600 metrów i w połowie długości przecięta jest wytyczoną w latach 70. XX wieku wrocławską trasą W-Z. Wyburzenia związane z przeprowadzeniem trasy W-Z oszczędziły stojący na rogu ulicy św. Mikołaja i trasy budynek Szpitala Bożego Grobu