Pałac został wzniesiony po 1740 r. Powstał z inicjatywy generała kawalerii Erdmanna Ernsta von Rüitz. Z pałacem związane było geometryczne założenie ogrodowe. Po bezpotomnej śmierci generała von Rüitz w 1756 r. majątek znalazł się w posiadaniu jego siostrzeńca Balthasara Christopha von Steinkeller. W 1890 r. Ernst Heinrich von Langenn-Steinkeller przebudował pałac i przekomponował wcześniejsze założenie parkowe. Rezydencja pozostawała w posiadaniu tutejszych dóbr do 1945 r. Po II wojnie światowej majątek został upaństwowiony.
Obiekt nie zachował się do czasów obecnych. Do dziś dotrwała mocno zdewastowana oficyna pałacowa, tzw. Cavallierhaus i ceglany spichlerz z 1717 r. Oba obiekty w stanie ruiny.

Do pałacu przylegał park w stylu angielskim. Powstał na pofałdowanym terenie, w dodatku nad rynnowym jeziorem o urozmaiconej linii brzegowej. Założenie parkowe jest nadal czytelne. Głównym elementem kompozycyjnym jest otoczona drzewami spora polana. Rosną tu głównie klony i lipy, ale są też gatunki ozdobne (także krzewów), stare dęby i prawdziwie pomnikowa lipa (ponad 500 cm obwodu) oraz daglezja (320cm obwodu) Zachowała się również piękna brama wejściowa, od której prowadzi droga do brzegu jeziora, zobaczyć można misę dawnej fontanny i ruiny lodowni.

Na liście zabytków znalazły się następujące obiekty:
- park pałacowy, k. XVIII, XIX, nr rej.: L-183/1-2/A z 7.11.2005
- aleja dojazdowa, platanowa, pocz. XX, nr rej.: L-193/A z 23.02.2006
- spichrz folwarczny, 1717, nr rej.: 1920 z 19.04.1971