Kanał Jegliński - najdłuższy kanał mazurski na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Kanał Jegliński ma długość 5250 m i powstał w latach 1845 - 1849 z inicjatywy króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV[1]. Kanał łączy jezioro Roś, jego najbardziej wysuniętą odnogę, z jeziorem Seksty. Pierwsza droga (z Maldanina do Czarnego Rogu) przecina kanał w jego części południowej, następna ze wsi Jeglin do Szczech Wielkich. Przez kanał przechodzi też most kolejowy nieczynnej linii Pisz-Orzysz. Obok wsi Karwik znajduje się śluza Karwik. Istniejący tam jaz spiętrza wodę w Śniardwach o 1 m wyżej w stosunku do poziomu wody w jeziorze Roś. Znajdująca się przy jazie śluza umożliwia ruch większych jednostek pływających. Śluza ma komorę długości 45 m, a szerokość wrót wodnych wynosi 7,5 m, głębokość przy średniej wodzie 1,5 - 2,0 metra. Śluza wybudowana została w latach 1845–1849.[2].

Statek motorowy “Masuren” zbudowany został w 1927 r. w Królewcu dla Masurischen Schiffahrtsgesellschaft Angerburg (MASCHA) z Węgorzewa. Jednostka posiadała silnik o mocy 75 KM i zabierała na pokład 91 osób.

Po II wojnie światowej statek pływał na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich najpierw pod nazwą “Łużyczanka”, a od początku lat 50. pod nową nazwą “Marian Buczek”. W 1957 r. statek wszedł w skład floty nowopowstałego Przedsiębiorstwa Państwowego “Żegluga Mazurska” i był eksploatowany do 1974 r. Potem został odholowany na Jezioro Święcajty, gdzie wyciągnięty na brzeg na terenie Wojskowego Ośrodka Wypoczynkowego w Węgorzewie pełnił funkcję kasyna. Po 2000 r. teren ośrodka został sprzedany, a wrak statku w 2013 r. przekazany na złom.