W roku 1926 Magistrat m. Warszawy zbudował w Otwocku przy ul. Borowej Zakład Letniskowy dla Dzieci. Wsparciem dla Magistratu było Towarzystwo Społecznej Pomocy „Opieka” pod przewodnictwem Aleksandry Piłsudskiej „Oli”, stąd nazwa zakładu „Olin”, przy współudziale dr Bronisławy Dłuskiej, siostry Marii Skłodowskiej-Curie i Jana Witkiewicza-Koszczyca, bratanka Stanisława Witkiewicza.

Początkowo turnusy w sezonie letnim liczyły po 250 najbiedniejszych dzieci rozlokowanych w budynku i namiotach wojskowych.

Znacznie wzrosła liczba pensjonariuszy, kiedy pod koniec lat 30-tych główny budynek konstrukcji drewnianej na murowanych słupkach, w kształcie samolotu rozpostartego na polanie leśnej, po rozbudowie i modernizacji funkcjonował przez cały rok. Ten piękny, oryginalny budynek wykonano według projektu znanego architekta i konserwatora Jana Witkiewicza-Koszczyca. Sam projekt zaprezentowany na wystawie w Paryżu uzyskał srebrny medal.

W czasie wojny, w roku 1940 z udziałem Rady Głównej Opiekuńczej zostało reaktywowane uzdrowisko „Olin”. Uzdrowisko całoroczne, dobrze wyposażone, nowoczesne, przystosowane było do obsługi 250 dzieci. Miało charakter leczniczo-kondycyjno-wychowawczy, program przewidywał zajęcia fizyczne, uczenie samodzielności, praca dla Zakładu, troska o indywidualny rozwój intelektualny, zajęcia praktyczne, modelarstwo, koszykarstwo, szycie.

Działalność ośrodka trwała do 1944 r.

W 1945 r. Szwedzi celem pomocy krajowi zniszczonemu wojną wybudowali 34 budynki wokół przedwojennego „Olinu”. Zorganizowali Sanatorium Polsko-Szwedzkie dla dzieci w wieku od 0 do lat 16 chorych na gruźlicę. Wyposażyli je w nowoczesną aparaturę diagnostyczną i sprzęt gospodarczy, wyszkolili pielęgniarki. Działał żłobek, przedszkole i szkoła, której pierwszą kierowniczką była Helena Skłodowska-Szaley, siostra Marii Skłodowskiej-Curie. Szkoła Podstawowa otrzymała później imię Celestyna Freineta.

W 1951 r. sanatorium otrzymało patrona – Juliana Marchlewskiego i funkcjonowało jako Państwowe Sanatorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci im. J. Marchlewskiego.

Jesienią 1992 r. przeniesiono sanatorium do obiektu w Śródborowie przy ul.Narutowicza.

Po „Olinie” przy ul. Borowej, pozostały tylko szczątki spalonego budynku-samolotu.



Źródło: