Istnienie miejscowości po raz pierwszy poświadczone zostało w 1234 r. (wieś „Cluce”). W 1319 r. w dokumentach wzmiankuje się proboszcza w Kluczu, a w rejestrze świętopietrza z 1447 r. wymieniona jest parafia w archiprezbiteriacie ujazdowskim, posiadająca wówczas drewnianą świątynię o nieznanych rozmiarach i wyglądzie. Data powstania obecnego kościoła nie została jednoznacznie ustalona. Dzisiejszy kształt kościoła został mu nadany w 1748 r., kiedy został on przebudowany lub, być może, wybudowany od nowa. Na pocz. XX w. został częściowo oszalowany i rozbudowany o aneksy przy wieży. W 2 poł. XX w. główne wejście umieszczono w przyziemiu zachodniej ściany wieży. Podczas remontu w 2003 r. ponownie odkryto polichromie na stropach.
Kościół usytuowany jest w centralnej części wsi, na znacznym wzniesieniu. Jest orientowany, z zabytkową plebanią po południowo - zachodniej stronie oraz współczesną dzwonnicą po stronie wschodniej. Od strony drogi, w ceglanym murze biegnącym przy podstawie wzgórza, znajduje się kapliczka z 1924 r. z ludową rzeźbą św. Jana Nepomucena. Kościół dostępny jest od strony zachodniej stromymi schodami oraz od południa, przez bramkę w ogrodzeniu, z podwórza plebanii. Kościół jest drewniany, o charakterze barokowym. Wzniesiony w konstrukcji zrębowej oraz słupowej (wieża), na podmurówce. Krótka, prostokątna nawa łączy się z zamkniętym trójbocznie prezbiterium ukośnymi ścianami. Od zachodu do nawy przylega wieża z niewielkimi aneksami po obu bokach. Przy północnej ścianie prezbiterium i ukośnym odcinku nawy znajduje się zakrystia z lożą kolatorską na piętrze, a do południowej ściany nawy przylega kruchta ze składzikiem na piętrze. Bryła kościoła jest zwarta i jednorodna, z dominantą w postaci wielobocznej wieżyczki na sygnaturkę nad wschodnią krawędzią nawy. Kościół kryty jest dachem dwukalenicowym, o płynnie łączących się ze sobą połaciach, których przedłużenie przekrywa też zakrystię wraz z kruchtą. Nad niską wieżą znajduje się daszek namiotowy, nieznacznie wystający ponad kalenicę głównego dachu. Wszystkie dachy, górna kondygnacja wieży oraz ostrosłupowy hełm nad sygnaturką i ściana szczytowa nawy obite są gontami. Elewacje są szalowane deskami w układzie pionowym. Okna w wieży i przybudówkach są prostokątne, pozostałe zamknięte łukiem płaskim, szklone barwnymi witrażami. Pierwotne otwory wejściowe ujęte są w masywne odrzwia: 1) w południowej ścianie wieży, z ozdobnym nadprożem. Na drzwiach kuty zamek z wykładką w kształcie postaci ludzkiej, podobną do postaci żołnierza na drzwiach w kościele w Zimnej Wódce, 2) w zachodniej ścianie nawy, prostokątny, z datą 1748, 3) z nawy do płd. kruchty, zamknięty łukiem płaskim, 4) z prezbiterium do zakrystii, także zamknięty łukiem. Wnętrze kościoła przekryte jest stropem płaskim, nad prezbiterium z fasetami; nad zakrystią i w wieży stropy belkowe. Odkryta w 2003 r. polichromia przedstawia Święty Krzyż na tle nieba nad częścią centralną prezbiterium oraz nad nawą - świętych Augustyna, Hieronima, Ambrożego i Grzegorza, w otoczeniu pól z ornamentem roślinnym. Prosty chór muzyczny po zachodniej stronie nawy wsparty jest na dwóch słupach z profilowanymi głowicami. Wyposażenie kościoła tworzą późnobarokowe ołtarze z 1 poł. XVIII w., po bokach ołtarza umieszczone są rzeźby gotyckie oraz barokowe, umieszczone na konsolach. Ambona, chrzcielnica, konfesjonał, ławy i ławki kolatorskie oraz część obrazów pochodzą z XVIII w. Z zewnątrz ogólnodostępny, wnętrza dostępne podczas nabożeństw lub po uzgodnieniu z księdzem proboszczem.
Oprac. Ewa Kalbarczyk-Klak, OT NID w Opolu, 16.09.2014 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)