Nieistniejąca linia tramwajowa będąca fragmentem wybudowanego w 1913 r. połączenia tramwajowego centrum Bytomia z Miechowicami (linia nr 1). W 1925 linia została wydłużona do Wieszowy. W 1928 r. dodano odnogę z Rokitnicy do Helenki. Po II wojnie światowej na trasie tej kursowały wozy linii 31 z Bytomia do Wieszowy, linii nr 32 z Bytomia do Stolarzowic i linii nr 33 z Bytomia do Mikulczyc. W 1983 r. w związku z budową wiaduktu na ul. Wrocławskiej zawieszono ruch na odcinku od ul. Łużyckiej. Po wybudowaniu wiaduktu linia nie została odbudowana i ostatecznie zlikwidowana. 

(opis roboczy do uzupełnienia)

Osiedle usytuowane jest na północnych obrzeżach Zabrza w obrębie ulic: Komuny Paryskiej, Medyków, Nowowiejskiego, ks. H. Pobożnego, Szafarczyka oraz fragment ul. Śniadeckich i Andersa. Założonoje na planie owalu z nieregularnym układem ulic, wzdłuż których rozmieszczono usytuowane kalenicowo domy mieszkalne w otoczeniu ogrodów. Osiedle składa się z 51 domów czterorodzinnych i 12 wielorodzinnych. Co ciekawe, każdy dom, tzw. „fytlok”, miał innego projektanta, dzięki czemu forma oraz układ wewnętrzny każdego obiektu jest niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju. Obrzeże osiedla ograniczają większe, piętrowe budynki ośmiorodzinne wzniesione w latach 20. XX w., przedszkole (ul. księcia H. Pobożnego nr 39) z lat 1913-1914 oraz szkoła z1930 r. Budynki z lat 20. XX w. w tym m.in. tzw. „sztaloki” usytuowane są przy ul. F. Nowowiejskiego i części ul. Szafrańczyka. Warto dodać, że na przełomie 1928 i 1929 r. wybudowano 4 domy ze stali, które stoją do dziś przy ul. Szafrańczyka. Rok wcześniej powstał podobny dom w Zabrzu, w pobliżu cmentarza żydowskiego (niestety, nie jest on wpisany do rejestru zabytków województwa śląskiego). Domy ze stali w Zabrzu, to jedyne stalowe domy w Europie. Są przykładem eksperymentalnego budownictwa mieszkaniowego. Były o tyle wygodne, że niewielka liczba robotników mogła go postawić w ciągu niespełna miesiąca!

Dziś osiedle Ballestrema w Zabrzu jest jednym z najlepiej utrzymanych osiedli patronackich na historycznym Górnym Śląsku. Jest chronione prawem poprzez wpis do rejestru zabytków województwa śląskiego.