Od roku 1882 Giżyn należał do rodziny Huth. Władający nią do roku 1912 Otto, sprzedał wieś swojemu zięciowi Gustawowi Engelhardowi. To właśnie on wraz ze swoją żoną, Dorotą z domu Huth w latach 1922 -1923 Gustaw Engelhard ze swoją żoną Dorotą Huth - właściciele majątku w Giżynie, wybudowali siedzibę, w której oboje mieszkali do zakończenia II wojny światowej.

Autorami projektu stosunkowo typowej budowli, zaadaptowanej do potrzeb fundatorów dworu, byli wrocławscy architekci: Klein i Wolf. Ich firma projektowała m.in. dwór w pobliskim Czechnowie oraz odbudowę kościoła ewangelickiego w Rawiczu, po pożarze jaki wydarzył się w 1915 roku.

Budynek giżyńskiego dworu jest murowany, piętrowy, postawiony na planie prostokąta. Wieńczy go czterospadowy wysoki dach. Elewacja frontowa jest siedmioosiowa z trzema pseudoryzalitami. Elementy elewacji budynku licowane są granitową kostką. Według fachowców, obiekt nawiązuje do stylu neobarokowego. Niski ganek z kamiennymi filarami kryje główne wejście do budynku i stanowi podstawę niewielkiego balkonu. W przedsionku, na dwóch kamieniach umieszczono herb właścicieli i datę budowy pałacu - 1922.

W skład zespołu folwarcznego wchodzą: rozległe zabudowania gospodarcze i czworaki (koniec XIX wieku, przebudowane około 1920 roku), park dworski o powierzchni około 2 ha oraz ogród około 2 ha.

W roku 1937 posiadłość liczyła 200 ha (pola uprawne, łąki, lasy) i słynęła z około pięciohektarowej plantacji szparagów.

za :