Według tradycji kościół na tym miejscu istniał już w 1209 r., pierwsza wzmianka o nim pochodzi jednak dopiero z 1460 r. Obecny obiekt został wzniesiony lub przebudowany w XVI w. Jest to obiekt drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany. Jednonawowy, z prezbiterium zamkniętym trójbocznie, przy którym od północy znajduje się zakrystia. Nawa jest szersza, prostokątna, z przedsionkiem od zachodu. Prezbiterium nakryte stropem płaskim a nawa pozornym sklepieniem kolebkowym, z płaskimi odcinkami stropowymi po bokach. Nad prezbiterium i nawą dach dwuspadowy, kryty gontem, o wspólnej kalenicy z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią, nad zakrystią dach pulpitowy.
Ołtarz główny neorenesansowy z końca XIX w. w nim obrazy pochodzące z renesansowego tryptyku Stanisława Tarczowskiego (ok. 1560 r.) W polu środkowym Nawiedzenie św. Elżbiety, po bokach św. Helena i św. Katarzyna a w zwieńczeniu św. Leonard. Dwa ołtarze boczne neorenesansowe także z końca XIX w. z obrazami z końca XIX w.: Miłosierdzia Bożego po lewej oraz św. Kingi po prawej oraz gipsowymi figurami Serca Pana Jezusa oraz NMP Niepokalanie Poczętej. Dzwon z 1655 r., odlany przez ludwisarza Baltazara Heroldta z Bratysławy.
Obok kościoła stoi kamienna figura NMP Niepokalanie Poczętej wykonana w 1889 r. przez rzeźbiarza Adeoatusa Martyńskiego z Borzęcina.
Na podst.