Plac powstał w pierwszej połowie XIX w. po zdobyciu Wrocławia przez wojska napoleońskie, a następnie wyburzeniu Bramy Mikołajskiej w 1820 r. W dwa lata później nad fosą przerzucono nowy most zwany Królewskim (Königsbrücke). W tym czasie plac miał kształt prostokąta o powierzchni ok. 0,5 ha i zabudowany był od zachodu w podkowę z zamkniętymi narożnikami.
Wtedy plac określany był jako An der Königsbrücke (Przy Moście Królewskim). Lecz już wkrótce wzwiązku z szybkim rozwojem miasta zaszła potrzeba przebudowy placu. W 1866 r. został on powiększony do 1,5 ha, zlikwidowano most zasypując fosę oraz zmieniono nazwę na Königs Platz (Plac Królewski). Na początku XX w. w osi fosy wzniesiono na północy pomnik Bismarcka, a naprzeciwko fontannę wraz z grupą rzeźb Walka i Zwycięstwo. Jeszcze przed wojną planowano podwyższyć zabudowę zachodniej strony placu do 5 kondygnacji lecz do realizacji nigdy nie doszło.

W czasie walk o Festung Breslau zabudowa placu została w większości zniszczona. Ocalał jedynie gmach zajmowany obecnie przez Akademię Muzyczną oraz fontanna. W kolejnych latach w ramach odbudowy placu wzniesiono zupełnie niepasujący budynek Cuprum, a także w miejscu dawnego banku braci Alexander wzniesiono nowy budynek szpitala im. Babińskiego. Dużo zmieniło się na początku lat 80. Właśnie wtedy przebudowano plac i utworzono pzejście podziemne (otwarte 24 marca 1984).
Początkowo nieoficjalnie plac nosił nazwę pl. Królewskiego, lecz już w 1946 r. zmieniono nazwę na Plac 1. Maja. Obowiązywała ona do 31 XII 2005 r. Od 1 stycznia 2006 r. patronem placu jest papież Jan Paweł II.

Plac powstał na terenie dawnej wsi Szczepin. Do początku XIX w. teren ten znajdował się na przedpolu murów Wrocławia więc był zabudowany kiepskimi, głównie drewnianymi domami, które łatwo było zniszczyć w razie najazdu obcych wojsk. Teren obecnego placu długo ine posiadał własnej oficjalnej nazwy, a zabudowania przypisywane były do okolicznych ulic. Nieoficjalnie plac zwany był pl. Wartowniczym (Wachtplatz) od wartowni znajdującej się tu do 1862 r. Dopiero pod koniec XIX w. uznano tą nazwę za oficjalną.

W czasie wojny większość zabudowy została zrównana z ziemią. Ocalał jedynie solidny budynek dawnej fabryki papierosów. Po wojnie nie zdecydowano się na odbudowę placu w dawnym kształcie, a podczas poszerzania ulicy Legnickiej ostatecznie zatracił swój dawny kształt. W 1945 r. zrezygnowano z historycznej nazwy i nadano nową. Po wyburzeniu ruin pozostała warstwa pokruszonej cegły barwiąc ten teren na kolor czerwony. A że władzy spodobała się nowa nazwa przypominająca plac o tej samej nazwie w Moskwie, więc od tego czasu był to pl. Czerwony. Nazwa przetrwała 55 lat. W roku 2000 z okazji 20. rocznicy założenia Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność", który ma swą siedzibę we wspomnianym wcześniej budynku dawnej fabryki papierosów, zmieniono nazwę na pl. Solidarności.
Sam budynek przekazano "Solidarności" w dniu 26 sierpnia 1998 r.