starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Północne › ul. Krakowskie Przedmieście › Kościół akademicki św. Anny |
Lata 1874-1884 , Centralna Biblioteka Rolnicza
Skomentuj zdjęcie
verbensis
+1 głosów:1  Sporo starsze zdjęcie. Już w 1897 szyld Podgórskiego miał białe tło - aż do okresu międzywojnia. Przede wszystkim nie widać jednak gmachu Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, wystającego nad dach choćby tutaj: - co oznacza, że wizerunek jest z max 1884 roku ( ). 2023-04-06 11:41:36 (3 lata temu)
verbensis
+1 głosów:1 Generalnie retuszowany wariant tego: (aczkolwiek wart zachowania ze względu na całość dołu po prawej). 2023-04-06 11:47:10 (3 lata temu)
|
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 7 miesięcy 4 dni |
15 pobrań 2409 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia esski
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół akademicki św. Anny
więcej zdjęć (341)
Architekci: Chrystian Piotr Aigner, Stanisław Kostka Potocki
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1454
Dawniej: Kościół św. Bernardyna
Zabytek: 253/1 z 01-07-1965
Powstał przy ufundowanym przez księżną Annę klasztorze bernardynów, która w 1454 r. za pośrednictwem Jana Kapistrana sprowadziła do Warszawy pierwszych zakonników.[1] Do Warszawy przybyło sześciu braci pod przewodnictwem o. Jakuba z Głogowa. Budowę rozpoczęto w 1454 roku w stylu gotyckim. Ściany kościoła wybudowane zostały jako mur pruski z zastosowaniem cegły, niedługo później stanął klasztor. Biskup poznański Jędrzej z Bnina wprowadził doń zakonników 4 grudnia 1454 r.[2] Był to drugi, po krakowskim, klasztor bernardynów w Polsce. Prowincja polska zakonu powstała w 1467 a pierwszym prowincjałem był o. Maryjan z Jeziorka, zaś drugim bł. Władysław z Gielniowa. W 1507 spalił się kościół i klasztor. Ówczesny gwardian Antoni z Biecza rozpoczął odbudowę, zakończył Jan z Komorowa, ale następny pożar (1515) spowodowany umyślnym podpaleniem, zniszczył prawie całe przedmieście w tym kościół i klasztor. Głównymi fundatorami nowego kościoła byli: księżna Anna Radziwiłłówna[3], Beata z Tęczyńskich Odrowążowa i Jan Lubrański biskup poznański. Powstała trzecia nawa po lewej stronie - z funduszy księżnej Anny oraz z funduszy bp. Lubrańskiego chór z nakryciem i sklepieniem. Odbudowę zakończono w 1533 r.[2] Znaczenie kościoła i klasztoru było ówcześnie tak duże, że przedmieście Warszawy na terenie którego zbudowano kościół nazywane czerskim zaczęto nazywać suburbium bernardinorum, seu cracoviensium (przedmieście bernardyńskie, albo krakowskie), potem dopiero w związku z bramą wyjazdową do Krakowa pozostała już tylko nazwa krakowskie przedmieście.
Bullą papieską Sykstusa V z 22 października 1586 wprowadzono do kościoła arcybractwo św. Anny. Królowa Anna ufundowała w 1578 okazałą dzwonnicę ze słynnymi w owym okresie w całej Koronie dzwonami. Nadto królowa (pisownia oryginalna).
W czasie potopu szwedzkiego kościół nie został zniszczony i pomimo, że na jakiś czas zmienił się w fortecę, do czasu wyrzucenia zeń wroga przez Czarnieckiego po morderczej bitwie przed nim, to gmach święty urągał się grozie wojennej i stał jakby na straży miasta, sam jeden wpośród pustki. Ale w 1657 podczas kolejnego oblężenia Warszawy przez wojska Rakoczego, sprzymierzone ze szwedzkimi, i kiedy bliskie było zawarcie układów gwarantujących miastu i kościołom względne bezpieczeństwo.
Wielokrotnie przebudowywany (1518-1533, ok. 1620 i 1660-1667): wnętrze zostało zbarokizowane, 1750-1753 późnobarokowe polichromie wyk. Walenty Żebrowski,OFM, fasada uzyskała styl barokowo-klasycystyczny (1788), zaś dzwonnica zbudowana jest w stylu późnorenesansowym. Spalony w 1944 r.Zniszczeniu podczas wojny uległ dach, ocalały mury oraz dzwonnica. Renowacja w latach 1946-1962. Ze względu na swoje położenie w bliskim sąsiedztwie czterech spośród głównych uczelni Warszawy: Uniwersytetu Warszawskiego, Akademii Sztuk Pięknych, Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina oraz Akademii Teatralnej, kościół tradycyjnie stanowi główny ośrodek warszawskiego duszpasterstwa akademickiego.
Źródło: Licencja: CC
Bullą papieską Sykstusa V z 22 października 1586 wprowadzono do kościoła arcybractwo św. Anny. Królowa Anna ufundowała w 1578 okazałą dzwonnicę ze słynnymi w owym okresie w całej Koronie dzwonami. Nadto królowa (pisownia oryginalna).
W czasie potopu szwedzkiego kościół nie został zniszczony i pomimo, że na jakiś czas zmienił się w fortecę, do czasu wyrzucenia zeń wroga przez Czarnieckiego po morderczej bitwie przed nim, to gmach święty urągał się grozie wojennej i stał jakby na straży miasta, sam jeden wpośród pustki. Ale w 1657 podczas kolejnego oblężenia Warszawy przez wojska Rakoczego, sprzymierzone ze szwedzkimi, i kiedy bliskie było zawarcie układów gwarantujących miastu i kościołom względne bezpieczeństwo.
Wielokrotnie przebudowywany (1518-1533, ok. 1620 i 1660-1667): wnętrze zostało zbarokizowane, 1750-1753 późnobarokowe polichromie wyk. Walenty Żebrowski,OFM, fasada uzyskała styl barokowo-klasycystyczny (1788), zaś dzwonnica zbudowana jest w stylu późnorenesansowym. Spalony w 1944 r.Zniszczeniu podczas wojny uległ dach, ocalały mury oraz dzwonnica. Renowacja w latach 1946-1962. Ze względu na swoje położenie w bliskim sąsiedztwie czterech spośród głównych uczelni Warszawy: Uniwersytetu Warszawskiego, Akademii Sztuk Pięknych, Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina oraz Akademii Teatralnej, kościół tradycyjnie stanowi główny ośrodek warszawskiego duszpasterstwa akademickiego.
Źródło: Licencja: CC
Centralna Biblioteka Rolnicza
więcej zdjęć (57)
Architekci: Chrystian Piotr Aigner, Beata Trylińska
Zbudowano: XV w./1818-21
Dawniej: Odwach, Klasztor bernardynów, Muzeum Przemysłu i Rolnictwa
Zabytek: 252 z 01-07-1965
Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie – muzeum historii techniki w Warszawie, założone w 1866 (statut w 1875), otwarte w 1905, zniszczone w 1939, dokumentowało historię polskiego przemysłu, rolnictwa i rzemiosła[1].
Od 1881 muzeum mieściło się przy Krakowskim Przemieściu w dawnym odwachu i klasztorze bernardyńskim.
Muzeum powstało z inicjatywy Jana Tadeusza Lubomirskiego, a współzałożycielami byli oprócz niego J. Zamoyski, J. Natansonem i K. Dittrichem. 5 czerwca 1875 r. nastąpiło zatwierdzenie Ustawy, wydanej na imię tegoż ks. Lubomirskiego oraz Józefa hr. Zamoyskiego, Jakuba Natansona i domu handlowego Hille i Dietrich, jako pierwszych założycieli i muzeum rozpoczęło działalność. Zaraz po wydaniu tej ustawy muzeum zostało umieszczone w wynajętym lokalu przy placu Krasińskich, gdzie swoje miejsce znalazło ponad 2000 eksponatów, głównie z darów. Pod egidą muzeum w latach 1890-1902 wychodziła 11-tomowa "Encyklopedja rolnicza". Muzeum prowadziło też działalność charytatywną i w 1888 w sprawozdaniu pisano:
"Oprócz osób zwiedzających wystawę za biletami płatnemi (chodzi tym razem o "wystawę wyrobów z drzewa, metali, wyrobów ceramicznych i hutniczych oraz zabawek dziecinnych") zwiedzały ją zakłady dobroczynne, dziewczynki i chłopcy, jak również wychowawcy i wychowanice Instytutu Głuchoniemych". (...) "Nadto z decyzji Komitetu Muzeum dochód z 5 dni za bilety wejścia od 4go Stycznia r.b. zaczynając, oddany był na cele dobroczynne, a mianowicie na Towarzystwo biednych matek, Instytucję Jałmużniczą dla wstydzących się żebrać oraz na Przytulisko".
Po kasacie zakonu bernardynów przy Krakowskim Przedmieściu i po przebudowie w latach 1870-1884 mieścił wystawy i magazyny Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych aż do chwili przenosin do pawilonu Ungra na dziedzińcu pałacu Potockich. W 1884-1888 następuje przebudowa wnętrz na pomieszczenia Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, które ma tu swoją siedzibę już od 1881 aż do II wojny światowej. W wyniku zniszczeń w czasie wojny obronnej w 1939 muzeum uległo zniszczeniu razem z ponad 10 000 eksponatów.
Tradycje muzeum kontynuuje Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku, Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie oraz Muzeum Techniki w Warszawie (od 1929 oddzielne Muzeum Techniki i Przemysłu), swoje początki ma w nim także Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Źródło: Licencja: CC-BY-SA 3.0 Polska
Od 1881 muzeum mieściło się przy Krakowskim Przemieściu w dawnym odwachu i klasztorze bernardyńskim.
Muzeum powstało z inicjatywy Jana Tadeusza Lubomirskiego, a współzałożycielami byli oprócz niego J. Zamoyski, J. Natansonem i K. Dittrichem. 5 czerwca 1875 r. nastąpiło zatwierdzenie Ustawy, wydanej na imię tegoż ks. Lubomirskiego oraz Józefa hr. Zamoyskiego, Jakuba Natansona i domu handlowego Hille i Dietrich, jako pierwszych założycieli i muzeum rozpoczęło działalność. Zaraz po wydaniu tej ustawy muzeum zostało umieszczone w wynajętym lokalu przy placu Krasińskich, gdzie swoje miejsce znalazło ponad 2000 eksponatów, głównie z darów. Pod egidą muzeum w latach 1890-1902 wychodziła 11-tomowa "Encyklopedja rolnicza". Muzeum prowadziło też działalność charytatywną i w 1888 w sprawozdaniu pisano:
"Oprócz osób zwiedzających wystawę za biletami płatnemi (chodzi tym razem o "wystawę wyrobów z drzewa, metali, wyrobów ceramicznych i hutniczych oraz zabawek dziecinnych") zwiedzały ją zakłady dobroczynne, dziewczynki i chłopcy, jak również wychowawcy i wychowanice Instytutu Głuchoniemych". (...) "Nadto z decyzji Komitetu Muzeum dochód z 5 dni za bilety wejścia od 4go Stycznia r.b. zaczynając, oddany był na cele dobroczynne, a mianowicie na Towarzystwo biednych matek, Instytucję Jałmużniczą dla wstydzących się żebrać oraz na Przytulisko".
Po kasacie zakonu bernardynów przy Krakowskim Przedmieściu i po przebudowie w latach 1870-1884 mieścił wystawy i magazyny Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych aż do chwili przenosin do pawilonu Ungra na dziedzińcu pałacu Potockich. W 1884-1888 następuje przebudowa wnętrz na pomieszczenia Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, które ma tu swoją siedzibę już od 1881 aż do II wojny światowej. W wyniku zniszczeń w czasie wojny obronnej w 1939 muzeum uległo zniszczeniu razem z ponad 10 000 eksponatów.
Tradycje muzeum kontynuuje Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku, Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie oraz Muzeum Techniki w Warszawie (od 1929 oddzielne Muzeum Techniki i Przemysłu), swoje początki ma w nim także Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Źródło: Licencja: CC-BY-SA 3.0 Polska
Tramwaje konne
więcej zdjęć (67)
Zbudowano: 1866,1881
Zlikwidowano: 1914
Dnia 11 grudnia 1866 r. została oddana do użytku publicznego pierwsza linia tramwaju konnego kursująca pomiędzy Dworcem Wiedeńskim i Petresburskim i przeznaczona dla pasażerów kolei. Równolegle funkcjonowała także linia wewnątrzmiejska - pomiędzy kościołem św. Anny i Dworcem Wiedeńskim, zatrzymując się na rogu Królewskiej i Krakowskiego Przedmieścia oraz Marszałkowskiej i Królewskiej (a także w dowolnym miejscu na życzenie pasażerów). Linia została wybudowana przez Główne Towarzystwo Rosyjskich Dróg Żelaznych i dopiero w latach 70-tych XIX w. władze miejskie postanowiły stworzyć własną sieć tramwajową, co sfinalizowano ostatecznie w 1881 r. kiedy to wybudowana została pierwsza miejska linia tramwajowa, na trasie: ul. Nalewki-ul. Świętojerska-ul. Długa-ul. Wąska-Podwale-Krakowskie Przedmieście (na odcinku Królewska - Nowy Zjazd obok tramwaju kolejowego)-Nowy Świat-al. Ujazdowskie-Bagatela-Rogatki Mokotowskie. Trasa była jednotorowa, a tramwaje kursowały w godz. 7.30 - 22.00.
Sieć tramwajów konnych rozwijano w następnych latach (wykonawca: Towarzystwo Belgijskie "Societe Generale de Tramways Varsoviens"). W 1882 r. przejęło tramwaj kolejowy, który utracił pierwotne znaczenie po wybudowaniu w 1875 r. mostu kolejowego przy Cytadeli.
W 1899 r. cała sieć, licząca 30 km i 234 tramwajów obsługujących 17 linii, została wykupiona przez miasto. W 1908 miasto powierzyło firmie "Siemens & Halske" zastąpienie trakcji konnej tramwajem elektrycznym i odtąd rozpoczął się zmierzch tramwajów konnych w Warszawie. Prace elektryfikacyjne postępowały bardzo szybko, ale tramwaj konny przetrwał jeszcze do 1914 r. (na Woli). Tramwaje konne powróciły na ulice Warszawy jeszcze na ok. 6 tygodni wiosną 1917 r., kiedy to po wybuchu kotła w elektrowni tramwajowej tramwaje elektryczne były przez ten czas unieruchomione z powodu braku prądu.
Sieć tramwajów konnych rozwijano w następnych latach (wykonawca: Towarzystwo Belgijskie "Societe Generale de Tramways Varsoviens"). W 1882 r. przejęło tramwaj kolejowy, który utracił pierwotne znaczenie po wybudowaniu w 1875 r. mostu kolejowego przy Cytadeli.
W 1899 r. cała sieć, licząca 30 km i 234 tramwajów obsługujących 17 linii, została wykupiona przez miasto. W 1908 miasto powierzyło firmie "Siemens & Halske" zastąpienie trakcji konnej tramwajem elektrycznym i odtąd rozpoczął się zmierzch tramwajów konnych w Warszawie. Prace elektryfikacyjne postępowały bardzo szybko, ale tramwaj konny przetrwał jeszcze do 1914 r. (na Woli). Tramwaje konne powróciły na ulice Warszawy jeszcze na ok. 6 tygodni wiosną 1917 r., kiedy to po wybuchu kotła w elektrowni tramwajowej tramwaje elektryczne były przez ten czas unieruchomione z powodu braku prądu.
Tramwaje w Warszawie
więcej zdjęć (301)
Zbudowano: 1866/1908
Komunikacja miejska w Warszawie
target="_blank">/a>więcej zdjęć (11)
ul. Krakowskie Przedmieście
więcej zdjęć (6269)
Krakowskie Przedmieście – jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic w Warszawie, stanowiąca północny odcinek Traktu Królewskiego, biegnący od Zamku Królewskiego na południe w kierunku Łazienek. Administracyjnie znajduje się w dzielnicy Śródmieście.
Jej zakończenie stanowi plac Zamkowy. Na południu Krakowskie Przedmieście płynnie przechodzi w ulicę – Nowy Świat. Za punkt graniczny przyjmuje się Pomnik Mikołaja Kopernika - po drugiej stronie ulicy sąsiadują ze sobą bezpośrednio budynki z adresami Nowy Świat 69 i Krakowskie Przedmieście 1.
Cała ulica jest jako założenie urbanistyczne wpisana do rejestru zabytków.
Jej zakończenie stanowi plac Zamkowy. Na południu Krakowskie Przedmieście płynnie przechodzi w ulicę – Nowy Świat. Za punkt graniczny przyjmuje się Pomnik Mikołaja Kopernika - po drugiej stronie ulicy sąsiadują ze sobą bezpośrednio budynki z adresami Nowy Świat 69 i Krakowskie Przedmieście 1.
Cała ulica jest jako założenie urbanistyczne wpisana do rejestru zabytków.