Budowę wieży Bismarcka na Wielkiej Sowie (1015 m) w Górach Sowich zainicjowało Zrzeszenie Towarzystw Gór Sowich w 1904 r. na terenie należącym do hrabiego Seidlitza-Sandreckiego, odległym 13 km od Dzierżoniowa. W 1885 roku postawiono tu drewnianą wieżę widokową z czterema pomostami na różnych poziomach. U jej stóp stał bufet. Wieża przetrwała zaledwie do 1904 roku. Właśnie na jej miejscu postawiono nową, tym razem murowaną wieżę ku czci kanclerza Bismarcka.
Wieżę Bismarcka zaprojektował architekt Henning. Budowę powierzono firmie Bastänier & George z Lipska. Kamień węgielny położono 01.07.1905 r. Do budowy tej 25 metrowej, okrągłej wieży użyto betonu cementowego. Średnica wieży na dole wynosiła 8 m a na górze 4 m.
Na parterze wieży urządzono izbę pamięci, w której postawiono 90 cm popiersie Bismarcka, wykonane przez Harro Magnussena w galwanoplastycznym zakładzie tworzyw sztucznych w Geislingen (Wirtembergia). W pomieszczeniu tym znajdowały się również 3 kolorowe okna z witrażami przedstawiającymi motywy z życia Bismarcka.
Krętymi schodami zewnętrznymi okalającymi cokół można było dostać się do schodów wewnątrz wieży, które prowadziły na kondygnację widokową z 14 otworami okiennymi. Następne 21 stopni schodów prowadziło na górną platformę widokową budowli. "Ogień wieży" pochodził z zainstalowanego tutaj reflektora acetylenowego.
Budowa wieży sfinansowana była ze zbiórek pieniężnych w Dzierżoniowie i okolicy. Do 1907 r. zdołano uzbierać 18 218 marek.
24.05.1906 r. w promieniach słonecznych odbyło się uroczyste otwarcie wieży. Plac wokół wieży, który wypełniły tysiące gości, przyozdobiono girlandami i chorągwiami. Po wygłoszeniu okolicznościowych przemówień i muzycznym recitalu, odbyło się przekazanie wieży przez pana Georga (firma Bastänier & George). Mowę dziękczynną wygłosił Richard Thamm, sekretarz Rady Miejskiej w Dzierżoniowie, prezes, pomysłodawca powstania schronisk szkolnych w Sokolcu i w Srebrnej Górze, dziękując wszystkim darczyńcom.
W pierwszym roku otwarcia wieży sprzedano 21 000 biletów wstępu.
06.08.1910 r. we wnętrzu wieży umieszczono tablicę z brązu z inskrypcją upamiętniającą zmarłego Richarda Thamma, prezesa Federacji Towarzystw Górskich przy Sowie. Richard Thamm, "ojciec wieży", niedługo cieszył się swoim pomysłem . 21 maja 1909 r. wybrał się na samotną wycieczkę na szczyt Wielkiej Sowy. 63-letni pan szedł od strony Kamionek. Kilometr za wioską rozpoczął strome podejście, którego nie wytrzymało jego serce - Richard Tamm zmarł wskutek zawału serca. Niedaleko Kamionek, przy leśnej drodze prowadzącej na Wielką Sowę, współpracownicy postanowili uczcić jego pamięć, stawiając w miejscu śmierci pamiątkowy głaz z napisem „Tu zmarł 21 maja 1909 r. radca szkolny Richard Tamm, szlachetny człowiek i przyjaciel gór. EGV Dzierżoniów”.
Niestety, po II wojnie światowej kamień został przewrócony napisem do ziemi, a kopiec zburzony. W 1999 r. kamień wrócił na swoje dawne miejsce. 
W Górach Sowich do 1939 roku powstało 7 tego typu obiektów.
 Po 1945 roku wieżę oficjalnie przemianowano na wieżę gen. Władysława Sikorskiego, potem gen. Świerczewskiego, a następnie (w 1980 r.) na wieżę dr Mieczysława Orłowicza (aktywnego działacza PTTK). Jednak nazwy nie przetrwały próby czasu i po prostu nie przyjęły się. Po popiersiu Bismarcka też nie ma żadnego śladu.
W 1999 r. Stowarzyszenie Wielka Sowa przeprowadziło badania stanu technicznego obiektu. Stwierdzono, ze należy wyremontować pęknięcia fasady.
W czerwcu ubiegłego roku (2009) wieża została wyremontowana. Teren jest ogrodzony i monitorowany, są nowe ławy i stoliki, nocą wieża jest oświetlona. Czynna jest w sezonie 1 V-30 IX przez cały dzień.  Z wieży widokowej stojącej na samym szczycie podziwiać możemy szeroką panoramę ukazującą Nizinę Śląską, Przedgórze Sudeckie ze Ślężą, Góry Wałbrzyskie, Kamienne, Kaczawskie, Rudawy Janowickie, Karkonosze, od południowego wschodu Góry Bardzkie, Złote i Bialskie oraz Masyw Śnieżnika, od południa Góry Bystrzyckie i Orlickie, od południowego zachodu Góry Stołowe – czyli panorama z jej szczytu obejmuje większość pasm górskich Sudetów. Wizerunek wieży stał się symbolem Pieszyc, znajduje się w herbie tego miasta.
Festung za: www.bismarcktuerme.de

Wielka Sowa (niem. Hohe Eule, po 1945 przez krótki okres pol. Góra Sowia, 1015 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Gór Sowich w Sudetach Środkowych, z najbardziej zniszczonym ekologicznie drzewostanem w tych górach, należy do Korony Gór Polski; położony jest w województwie dolnośląskim.
Góra leży w dorzeczu Odry, a dokładniej na granicy między dorzeczami jej dopływów – Bystrzycy i Nysy Kłodzkiej.

Góra zbudowana jest ze skał metamorficznych z prekambru.
Zbocza Wielkiej Sowy są znakomitymi terenami narciarskimi. Znajdujący się tu wyciąg orczykowy i trasy zjazdowe są nieczynne od 2011 roku.
Na szczycie znajduje się wysoka na 25 metrów kamienna wieża widokowa wybudowana w roku 1906. Z racji położenia w środkowej części Sudetów jest wspaniałym punktem widokowym. W drugiej połowie XIX wieku zainicjowano budowę pierwszej drewnianej wieży widokowej na wierzchołku góry. Jej uroczyste oddanie do użytku odbyło się w lipcu 1885 roku[1]. Konstrukcja ta znajdowała się około 30 metrów na południe od miejsca, gdzie obecnie stoi żelbetowa wieża. Drewniana konstrukcja przetrwała jednak tylko do 1904 roku. Jeszcze w tym samym roku powstał plan wzniesienia nowej, drewnianej konstrukcji. Ostatecznie stało się inaczej. Prezes dzierżoniowskiego Towarzystwa Sowiogórskiego Richard Tamm przeforsował ideę budowy trwałej kamienno-żelbetowej wieży. Prace przy jej wznoszeniu rozpoczęły się w lipcu 1905 roku, a uroczyste otwarcie, które odbyło się 24 maja 1906 roku, zgromadziło tłumy ludzi. Wieży nadano wówczas imię Otto von Bismarcka (Bismarckturm). Na tarasie widokowym podziwiano panoramy od Śnieżnika po Śnieżkę oraz od Wzgórz Trzebnickich po Broumovské stěny. Po II wojnie światowej wieży nadano imię Władysława Sikorskiego, a 27 września 1981 polskiego turysty i krajoznawcy Mieczysława Orłowicza. Wizerunek wieży stał się symbolem Pieszyc, znajduje się w herbie tego miasta.
Masyw położony jest w Parku Krajobrazowym Gór Sowich.
wikipedia (fantom)

W 1895 roku na Przełęczy Jugowskiej zbudowano schronisko, od nazwiska swego fundatora nazwane "Zimmermannsbaude". Schronisko początkowo było niewielkim parterowym domkiem o zrębowej konstrukcji ścian opartych na wysokiej kamiennej podmurówce. Całość przykrywał stromy dwuspadowy dach. Od południowego-zachodu znajdował się niewielki drewniany taras. 
W 1898 r. wzniesiono przy południowej ścianie budynku parterową murowaną przybudówkę mieszczącą świetlicę dla gości. Przybudówka ta została znacznie powiększona przed I wojną światową, tak iż w efekcie zdominowała całość. Piętrowa, z prawie płaskim dwuspadowym dachem, pozbawiona detali architektonicznych, wprost brzydka, była pod względem konstrukcji i formy przeciwieństwem starszej, wzniesionej z drewna części schroniska. Przed II wojną światową obiekt ten dysponował 30 miejscami noclegowymi w 10 pokojach. Przetrwał wojnę, w latach 50. doszczętnie ograbiony, w końcu rozebrany, pozostały zeń resztki fundamentów.

Przełęcz Jugowska (niem. Hausdorfer Kreuz, Hausdorfer Plänel, Kreuzplänel) – przełęcz na wysokości 805 m n.p.m. w południowo-zachodniej Polsce w Sudetach Środkowych, Górach Sowich.
Przełęcz położona jest w środkowej części masywu Gór Sowich na północ od miejscowości Jugów.
Przełęcz stanowi rozległe siodło, leżące na wysokości 801 m n.p.m., wyraźnie odznaczająca się w terenie o niesymetrycznych zboczach i podejściach, głęboko wcinające się w podłoże między, wzniesienia Rymarza (913 m n.p.m.) po południowo-wschodniej stronie a Kozią Równią (930 m n.p.m.) po zachodnio-północnej stronie. Najbliższe otoczenie przełęczy od strony zachodniej zajmuje spora łąka "Jugowska Polana", która stanowi punkt widokowy z panoramą na Góry Sowie, Wzgórza Wyrębińskie i Wzgórza Włodzickie, pozostałe otoczenie porośnięte jest lasem świerkowm i świerkowo-bukowym regla dolnego. Przez przełęcz prowadzi droga pomiędzy Nową Rudą a Dzierżoniowem i Pieszycami. wikipedia (fantom)