Gotycko–renesansowy zamek, wzmiankowany po raz pierwszy w 1108 roku w Kronice Galla Anonima już jako rezydencja kasztelana. W 1172 roku, po wydzieleniu się księstwa raciborskiego Mieszko Plątonogi obrał sobie zamek za swoją siedzibę. Podczas jego panowania na zamku działała mennica wybijająca monety z inskrypcją MILOST (co tłumaczy się jako cześć lub uszanowanie). Inskrypcja ta uznawana jest za jeden z pierwszych zabytków języka polskiego na monetach. Silnie ufortyfikowany gród jako jeden z nielicznych na Śląsku oparł się najazdowi mongolskiemu w 1241 roku.
Na przełomie XII i XIII wieku warownia została przebudowana na zamek w stylu gotyckim. Wtedy też drewniana palisada na wałach została zastąpiona murem z basztami. Według badań archeologicznych pierwsze zabudowania ceglane mogą być datowane na II połowę XIII wieku. W latach późniejszych zamek wielokrotnie przebudowywano między innymi w początkach wieku XVII nadając budowli cechy renesansowe.
Zamek znajduje się na niewielkim wzniesieniu. Kształtem przypomina nieregularny czworobok.
Skrzydło wschodnie zamku zajmuje tak zwany budynek mieszkalny, kaplica i budynek bramny.
Ze skrzydła południowo-wschodniego, do czasów obecnych pozostała jedynie zewnętrzna ściana budynku.
Skrzydło zachodnie zostało rozebrane w XIX wieku, obecnie pozostał po nim fragment średniowiecznego muru.
W części północnej zamku znajduje się słodownia browaru raciborskiego.